شناسهٔ خبر: 76953389 - سرویس بین‌الملل
نسخه قابل چاپ منبع: ایرنا | لینک خبر

نماینده پارلمان عراق:

چشم‌انداز سیاسی پیچیده درباره انتخاب رئیس‌جمهور/۲ حزب عمده عراق همچنان اجماع ندارند

تهران- ایرنا- نماینده پارلمان عراق چشم‌انداز سیاسی پیرامون انتخاب رئیس جمهوری را «پیچیده» توصیف و اعلام کرد که ادامه نرسیدن به اجماع دو حزب عمده کُردی، روند سیاسی را به خطر می‌اندازد.

صاحب‌خبر -

به گزارش روز شنبه ایرنا به نقل از خبرگزاری المعلومه،«برهان العامری» افزود: احزاب کُردی هنوز به هیچ تفاهم واقعی یا زمینه مشترکی برای خروج از بن‌بست سیاسی نرسیده‌اند. اصرار و پافشاری روی مواضع خود درباره نامزد ریاست جمهوری مانع به سرانجام رسیدن این پرونده شده است.

وی تاکید کرد: عدم دستیابی به توافق نهایی بین دو حزب اصلی، به کل روند سیاسی آسیب جدی وارد و زمانبندی قانونی باقی مانده را مختل می‌کند. ادامه این بن‌بست تأثیر منفی بر تشکیل دولت و حل مسائل معوقه دارد.

این نماینده عراق ادامه داد: مرحله فعلی مستلزم اولویت دادن به منافع ملی بر منافع حزبی محدود برای غلبه بر این بحران است، وضعیت موجود فقط تنش سیاسی در کشور را تشدید می‌کند.

پیش از این«غیاث السورجی»، عضو اتحادیه میهنی کردستان عراق اعلام کرده بود که حزبش روابط محکمی با چارچوب هماهنگی دارد و با وجود تلاش‌های حزب دموکرات برای تصاحب همه چیز، نسبت به کسب ریاست جمهوری خوشبین است.

این درحالی است که پارلمان عراق اعلام کرد که جلسه انتخاب رئیس جمهور جدید این کشور روز یکشنبه اول فوریه (۱۲ بهمن) برگزار می‌شود. این جلسه از ساعت ۱۱ آغاز خواهد شد و ادای سوگند شماری از نمایندگان از دیگر دستور کار آن خواهد بود.

بر اساس قانون اساسی عراق، رئیس‌جمهوری باید با رأی دوسوم نمایندگان پارلمان انتخاب شود؛ نصابی که معادل ۲۲۰ رأی از مجموع ۳۲۹ کرسی و دستیابی به آن مستلزم اجماع گسترده میان بلوک‌های سیاسی است.

این سازوکار به رقبای سیاسی امکان می‌دهد روند انتخاب را به تعویق انداخته یا با مانع مواجه کنند.

طبق عرف سیاسی پس از سال ۲۰۰۳، منصب ریاست‌جمهوری به کردها، نخست‌وزیری به شیعیان و ریاست پارلمان به اهل سنت اختصاص دارد. با این حال، ورود چندین نامزد مستقل کُرد به رقابت‌ها، تردیدها درباره توانایی بلوک کُردها برای اجماع بر سر یک نامزد واحد را افزایش داده است.

پس از انتخاب رئیس‌جمهور در پارلمان، وی موظف است ظرف ۳۰ روز نامزد بزرگ‌ترین فراکسیون پارلمانی را مأمور تشکیل دولت کند. در مرحله بعد، کابینه پیشنهادی باید رأی اعتماد پارلمان را کسب کند.