به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، برای نزدیک به یک دهه، PL-۱۷ بیشتر یک نام در گزارش‌های اطلاعاتی و گمانه‌زنی‌های کارشناسی بود. حالا با انتشار تصویری واضح، نه‌تنها به بحث درباره اندازه و طراحی این موشک پایان داده، بلکه بار دیگر توجه تحلیلگران نظامی را به تغییر عمیق توازن قدرت در نبردهای هوایی آینده، به‌ویژه در منطقه اقیانوس آرام، جلب کرده است.

پایان یک دهه ابهام

بر اساس تصویر منتشر شده، موشک PL-۱۷ قطری در حدود ۳۰۵ میلی‌متر و طولی نزدیک به ۵٫۸ متر دارد؛ ابعادی که آن را در رده بزرگترین موشک‌های هوابه‌هوای عملیاتی جهان قرار می‌دهد. نخستین نشانه‌های وجود این موشک به سال ۲۰۱۶ بازمی‌گردد، زمانی که تصاویری از آزمایش آن روی جنگنده J-۱۶ منتشر شد. در دسامبر ۲۰۲۳ نیز برای اولین‌بار، J-۱۶های عملیاتی در حال حمل PL-۱۷ در کنار دیگر موشک‌های شناخته‌شده چینی دیده شدند. با این حال، غیبت معنادار PL-۱۷ در رژه‌های نظامی و ویدیوهای رسمی، همچنان بر هاله ابهام پیرامون آن افزوده است.

برتری در برد و هدایت

برآوردها حاکی از آن است که PL-۱۷ توان درگیری در فاصله‌ای تا حدود ۵۰۰ کیلومتر را دارد؛ عددی که آن را فراتر از موشک‌هایی مانند R-۳۷M روسی و AIM-۱۷۴ آمریکایی قرار می‌دهد. اگرچه جنگنده J-۱۶ به ارتفاع و سرعت رهگیر افسانه‌ای میگ-۳۱ نمی‌رسد، اما به نظر می‌رسد که طراحی پیشرفته PL-۱۷ این محدودیت را جبران کرده باشد.

یکی از نقاط قوت کلیدی PL-۱۷، بهره‌گیری از یک جستجوگر دوگانه است. ترکیب رادار آرایه فازی فعال (AESA) با جستجوگر فروسرخ، نه‌تنها دقت اصابت را افزایش می‌دهد، بلکه مقاومت موشک را در برابر جنگ الکترونیک، اخلال راداری و اهداف فریب‌دهنده به‌طور محسوسی بالا می‌برد. این ویژگی، PL-۱۷ را برای نبرد در محیط‌های پیچیده و اشباع‌شده ایده‌آل می‌سازد.

رادار آرایه فازی فعال (AESA) نوعی رادار پیشرفته است که به جای یک فرستنده مرکزی، از صدها یا هزاران ماژول کوچک فرستنده/گیرنده (T/R) مجزا استفاده می‌کند.

J-۱۶؛ سکوی پرتابی فراتر از استانداردهای غربی

جنگنده J-۱۶ خود یکی از عوامل کلیدی در اثربخشی PL-۱۷ به‌شمار می‌رود. این هواپیما دارای شعاع عملیاتی‌ای است که تقریبا دو برابر جنگنده‌های نسل پنجم غربی مانند F-۳۵ و F-۲۲ است. رادار بزرگ آن نیز که از نظر ابعاد چند برابر رادار F-۳۵ ارزیابی می‌شود، امکان هدایت موشک PL-۱۷ علیه اهداف غیرپنهان‌کار تا فاصله‌ای نزدیک به ۴۰۰ کیلومتر را فراهم می‌کند. با بیش از ۴۵۰ فروند در خدمت، J-۱۶ یکی از پرشمارترین جنگنده‌های سنگین فعال در جهان محسوب می‌شود.

شبکه‌ای فراتر از یک جنگنده

برای هدف قرار دادن اهداف دورتر یا پنهان‌کار، PL-۱۷ به یک شبکه گسترده حسگر متکی است. هواپیماهای آواکس چینی مانند KJ-۵۰۰ و پروژه پیشرفته KJ-۳۰۰۰، داده‌های هدف‌گیری حیاتی را تامین می‌کنند. در کنار آن، جنگنده‌های نسل پنجم J-۲۰ و J-۳۵ می‌توانند با نزدیک شدن پنهانی به اهداف، اطلاعات دقیق را به موشک منتقل کنند. حتی گمانه‌زنی‌هایی درباره استفاده از اصلاح مسیر ماهواره‌ای نیز مطرح است؛ قابلیتی که دقت در بردهای بسیار بلند را به سطحی تازه می‌رساند.

نقش واقعی PL-۱۷ زمانی آشکار می‌شود که به اهداف احتمالی آن نگاه کنیم. هواپیماهای بزرگ و آسیب‌پذیر پشتیبانی غرب، مانند آواکس‌های E-۳ Sentry و تانکرهای سوخت‌رسان KC-۱۳۵، ستون فقرات عملیات هوایی آمریکا و متحدانش هستند. از آنجا که بسیاری از جنگنده‌های غربی برد کمتر و رادارهای کوچکتری نسبت به همتایان چینی دارند، وابستگی آن‌ها به این پلتفرم‌ها حیاتی است. ترکیب J-۱۶ و PL-۱۷ این امکان را فراهم می‌کند که بدون ورود به نبرد مستقیم با جنگنده‌های رزمی، این شریان حیاتی قطع شود؛ سناریویی که می‌تواند عملیات هوایی غرب در اقیانوس آرام را به‌شدت مختل کند.

منبع: militarywatchmagazine

۵۸۳۲۲