به گزارش ایرنا، عبدالرضا دادبود روز شنبه در نشست شورای حفاظت محیط زیست مازندران در ساری اظهار کرد: سایت پردازش کارخانه کمپوست بهشهر که سالها نیمه کاره بود با سرمایه گذاری بخش خصوصی تکمیل و این طرح مهم زیرساختی به زودی افتتاح می شود.
وی گفت: ظرفیت کارخانه کمپوست بهشهر از ۷۰ تن به ۲۵۰ تن در روز افزایش یافته و زیرساخت های این مهم بروزرسانی و تصفیهخانه شیرابه استاندارد در آن نصب شده است.
دادبود تصریح کرد: این کارخانه قادر است کود غنیشده و قابل استفاده در کشاورزی تولید کند که با بهرهبرداری از این کارخانه، دفن بیرویه زباله در شرق استان به پایین ترین حد میرسد و این مدل موفق در سایر شهرهای استان نیز تکرار خواهد شد.
معاون عمرانی استاندار مازندران گفت: شهرستان های قائمشهر، نور و تنکابن در اولویت تکمیل طرح های پسماند قرار دارند و تا پایان سال، چند سایت مهم دیگر در این خطه از شمال وارد مدار خواهند شد.
این مقام مسوول تصریح کرد: عملیات اجرایی کارخانه کمپوست زباله شرق مازندران در سال ۱۳۸۷ آغاز شد که با پیگیریهای استاندار مازندران و تزریق ۲ هزار میلیارد اعتبار فعالیت خود را آغاز کرد.
معضل پسماند سالهای طولانی است که گریبان مازندران سرسبز را گرفته و در برهههای مختلف سه دهه گذشته در برخی مناطق تبدیل به بحران چندوجهی شد. در این فرایند بیشترین آسیب به جنگلهای مازندران وارد شد. محل دپوی زبالهها در آمل، بابل، بابلسر، نوشهر، نور و بسیاری از شهرهای این استان از گلوگاه تا رامسر تهدیدی جدی برای عرصههای طبیعی محسوب میشوند.
هر چند قصه تلخ معضل زباله برای بومیان مازندران تکراری است و بسیاری از مازندرانیها درد و رنج و جانسختی آن در برابر راهحلهای متنوع را با گوشت و استخوانشان لمس کردهاند، ولی برای غیربومیان هم ناآشنا نیست. چون اگر حتی پیشینه یک بار سفر زمینی به مازندران را داشته باشند، بوی تعفن زبالههای انباشته در جایجای استان بدون تردید مشامشان را آزرده است.
بیراه نیست اگر گفته شود در مسیرهای منتهی به جنگل، دریا یا کوههای همه شهرستانهای مازندران میتوان نقاطی را یافت که بوی تعفن زباله احساس شود و محل دپوی زبالهها به چشم آید.
با این که طی سالهای اخیر گامهای مثبتی برای ساماندهی زباله در مازندران برداشته شد، اما به جز موارد معدودی از جمله بهرهبرداری از نیروگاه زبالهسوز نوشهر که آن هم البته با چالش و تعطیلی مواجه شد و کارخانه کمپوست تنکابن، بقیه طرحها به سرانجامی اثرگذار نرسیدند و فرآیند تخریب اراضی طبیعی همچنان ادامه دارد.