یارانه انرژی در ایران نهتنها سبب کاهش تورم و حمایت از قشر ضعیف نشده، بلکه سبب تشدید این مسائل شده است.
دلیل آن نیز نبود رابطه با دنیای خارج است؛ با مبادله نفت و کالا نمیتوان یارانه درستی به مردم پرداخت کرد و برای تامین منابع مالی موردنیاز این یارانه، مجبور به چاپ پول و این دست مسائل هستیم که مردم هوشمندانه این موضوعات را ملاحظه و تجزیه و تحلیل میکنند.
نامزدهایی که ادعا میکنند حل تمامی مشکلات در داخل کشور ممکن است، نه اینکه ادعای درستی نباشد، اما برای افزایش بهره وری مصرف انرژی حداقل در بخش خودرو چه کرده ایم؟ تولید خودروهای پرمصرف؟ یا نهایت خلاقیت ما واردات خودروهای دستدوم با کیفیت خارجی بوده است؟ ما باید از تکنولوژی و تجربیات جهان غرب و شرق استفاده کنیم. لذا، فقط خودمتکی بودن باعث لغزش و بدتر شدن وضعیت موجود در خصوص پرداخت یارانهها خواهد شد؛ بنابراین پیشنهاد میشود که مردم وضعیت رفاه را در شرایط تحریم و نبود آن مورد بررسی قرار دهند و به آمار و ارقام معتبر استناد کنند
در خصوص اینکه چگونه رفع تحریم میتواند گشایشی در وضعیت اقتصاد ایجاد کند، بهتر است کتابهای مربوط به اقتصاد بینالملل، از جمله کتاب معروف «اقتصاد بینالملل» سالواتوره را مطالعه کرده و مشاهده کنند که تئوریهای اقتصاد به تجارت بینالمللی توجه ویژهای داشته است. لذا، اگر چنین نبود، قطعا تئوریها نقش یک اقتصاد را در روابط بینالملل مورد بررسی قرار میدادند و نقش چند کشور را مورد بررسی قرار نمیدادند.
بنابراین، با صرف شعار دادن و بیان اعداد و ارقام نجومی و پرداختن به موضوعاتی مانند پرداخت یارانه انرژی به آحاد مردم با مبالغ عجیب و غریب، فقط علم اقتصاد را زیر سوال میبریم!
نکتهای که وجود دارد این است که باید در کشور به زیرساختها توجه داشته باشیم. فقط فروش نفت و منابع به منظور تخصیص به بودجه جاری کشور و پرداخت یارانه، بهجز بروز بیماری هلندی و نفرین منابع، نتیجه خاصی را عاید کشور نخواهد کرد. باید از تجربیات کشورهای توسعه یافته استفاده کنیم تا بتوانیم نحوه هزینه کردن منابع مالی حاصل از فروش منابع خود را در زیرساختها بهدرستی اجرا کنیم.
شاید منتقدان بگویند که چرا باید به سایر کشورها متکی باشیم و چرا از تجربیات خود استفاده نکنیم؟ در پاسخ باید گفت، عزیزان، ما تا به حال از تجربیات خود استفاده کرده ایم و چه نتیجهای حاصل شده است؟ وضعیت آلودگی هوا اسف بار است؛ وضعیت جادهها نیز نامناسب است.
برخی نامزدها فقط به این اشاره میکنند که ما باید یارانه بدهیم و رفاه ایجاد کنیم! آیا میدانند که بهجز پرداخت نقدی یارانه، با هزینه کردن آنها در زیرساختها هم میتوان رفاه ایجاد کرد؟ میتوان بهترین ناوگان هوایی، ریلی و زمینی را داشت -که مردم عزیز کشورمان لایق آن هستند- تا مردم بتوانند با آسودگی خاطر مسافرت باکیفیت داشته باشند.
پرداخت یارانه نقدی، حتی اگر ۵۰ میلیون تومان در ماه باشد، باعث میشود مردم نگران باشند که در هنگام مسافرت آیا سالم به مقصد میرسند یا خیر؟ این تعریف رفاه نیست! برخی از نامزدها فقط این وعده را میدهند که مبلغی در جیب مردم بگذارند تا ایشان برای مدت کوتاه چند روزه بابت مبلغ پرداختی خوشحال باشند، در حالی که میتوان با تخصیص صحیح این منابع به زیرساختها شغل ایجاد کرد و با حل معضل بیکاری، زمینه نشاط و خوشحالی مردم را در بلندمدت فراهم کرد. با به کارگیری کارشناسان و صاحب نظران انرژی و اقتصادی مجرب قطعا، هم میتوان به زیرساختها توجه ویژه کرد و هم یارانه نقدی یا غیرنقدی پرداخت کرد.
منبع: دنیای اقتصاد∎
نظر شما