به گزارش سایت دیده بان ایران؛ ارگان مطبوعاتی نزدیک به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نوشت: جایزه نوبل صلح را فقـط بـه رئیسانجمهور امریکا آنهم دقیقاً پس از جنایات جنگیشان و به نخستوزیران قصاب و قاتل کودکان فلسطینی نمیدهند، اگر در کشوری مثل ایران صدای تجزیهطلبی بلند کنی و خواستار تحریم اقتصادی و ورزشی مردمت شوی، باید انتظار «جایزه جنایتکاران» را بکشی، حتی اگر آنقدر ناشناخته باشی که رسانههای خارجی بعضاً از عکس یک بازیگر تلویزیون ایران که همنام تو باشد، برای خبر مهم اعطای جایزه نوبل صلح استفاده کنند! در اینمیان البته بوق غول رسانهای غرب جایی برای فهم و بصیرت واقعی باقی نمیگذارد، تاجاییکه غربگرایان در ایران، برای اینطور جایزهها هلهله میکشند! جاهلیت کثیف مدرن! که عقلها را شستوشو داده و غیرت ایرانی و تعصب روی خاک و سرزمین را از آنان گرفته تا اینگونه برای تجزیهطلبها و تحریمخواهان کشور خودشان خوشانگاری کنند. اصلاحطلبان نیز قبل از هر هلهلهای باید یادی کنند از سخنرانی خاتمی در زمان خود که جایزه صلح نخستوزیر صهیونیستی را سیاسی میدانست و حالا سیل تبریکات از مسئولان اسرائیلی نیز به خوبی نشان میدهد جنایتکار به جنایتکار که میرسد، خوشش آید!
«ایالاتمتحده به قدری فاسد است که برندگان جایزه صلح، جنایتکاران جنگی هستند؛ اوباما جایزه صلح نوبل را برد، اما بلافاصله جنگ را در افغانستان تشدید کرد، ۲۶ هزار بمب روی سوریه ریخت، جوایز صلح این مدلی هستند!» این اظهارنظر «جیمی دور» تحلیلگر، طنزپرداز و مجری مطرح امریکایی است که نشان میدهد جایزه صلح نوبل جایزه خوشنامی نیست!
جایزهای که قبلاً به جنایتکارانی مثل شیمون پرز، آنگ سانگ سوچی و اوباما هم دادهشده! و همین مسئله هم اعتبار جایزه صلح نوبل را از آن گرفتهاست.
آرزوی صلح مخترع ابزار جنگ!
بگذریم از اینکه اساس و پایه بنیاد صلح نوبل از ثروت آلفرد نوبل، مخترع دینامیت که از کمپانی اسلحهفروشی پدرش بر جای ماندهبود، تأمین شده و بعید است چنین ثروتی به صلح و انساندوستی برسد. نوبل در ابتدا بر این باور بود که اختراعش تنها برای مقاصد صلحآمیز استفاده خواهد شد. او در اینباره گفته بود: «اختراع من یعنی دینامیت به زودی با بیش از هزاران کنوانسیون بینالمللی به صلح کمک خواهد کرد. وقتی مردم بفهمند که هر ارتشی در یک لحظه انفجار احتمال نابودی دارد، ناچار به سمت صلح میروند.»، اما این توجیه و این اظهارنظر نوبل هیچگاه مانع از به کارگیری دینامیت برای مقاصد جنگی و کشتار جمعی انسانها نشد، همچنانکه جایزه صلح نوبل در طول تاریخ بارها به جنایتکاران تعلق گرفته و حالا هم این جایزه به یک تجزیهطلب رسیدهاست!
نرگس محمدی کیست؟
نرگس محمدی بارها به واسطه اقدامات ضد امنیتی خبرساز شدهبود و در حال حاضر هم به جرم اجتماع و تبانی به قصد ارتکاب جرم علیه امنیت در زندان به سر میبرد.
محمدی در چند وقت اخیر از مرخصیها و فرصتهای درمانیاش استفاده نکردهبود و اصرار به ایجاد تشنج و ناآرامی داشت. ۲۱ شهریور در حساب اینستاگرامی منتسب به نرگس محمدی با انتشار مطلبی ادعا شد او در زندان کتک خورده که البته این موضوع تکذیب شد. وی پیشتر هم بدون ارائه هیچ مدرکی، مدعی تعرض به زندانیان زن شدهبود.
خبرگزاری فارس پیش از این خبر دادهبود که شیرین عبادی و عبدالکریم لاهیجی به وی وعده دادند تا در صورت تندتر کردن اقداماتش، نظر اعضای کمیته انتخاب جایزه صلح نوبل را برای اعطای این جایزه جلب خواهند کرد.
پیش از این، شیرین عبادی که به اقدامات ضدایرانی و تجزیهطلبانهمشهور است و بارها خواستار افزایش تحریمها علیه ایران، حذف تیمهای ورزشی ایران از رقابتهای بینالمللی شده و توانستهبود نظر اعضای کمیته انتخاب جایزه صلح نوبل را جلب کند.
نکته قابلتوجه اینکه نرگس محمدی به جز اقدامات سیاسی علیه امنیت و تمامیت ارضی ایران هیچ فعالیت قابل ذکری ندارد به گونهای که برخی رسانههای عربی حتی چهره وی را ندیدهاند و این مسئله موجب شده تا نرگس محمدی بازیگر را به عنوان برنده جایزه صلح نوبل معرفی کنند!
اسنادی برای بیاعتباری یک جایزه
جایزه نوبل از سال ۱۹۰۱ میلادی طبق وصیت آلفرد نوبل در پنج رشته فیزیک، شیمی، فیزیولوژی و پزشکی، ادبیات و صلح اهدا میشود و البته از سال ۱۹۶۸ میلادی بانک مرکزی سوئد بر همان منوال جایزه نوبل هر سال «جایزه یادبود نوبل علوم اقتصادی» را به یک اقتصاددان میدهد که به نوبل اقتصاد معروف است. از آن موقع تا به حال بیش از ۸۰ درصد جایزههای نوبل به غربیها رسیدهاست. امریکاییها به تنهایی بیش از یکسوم نوبلها را دریافت کردهاند و بریتانیاییها و آلمانیها در رتبههای بعدی هستند.
نوبلهای ادبیات جنجالی هستند. معروف است که آکادمی نوبل به دلیل افکار و عقاید نویسندهها یا شرایط زمانه یا هر دلیل دیگری ممکن است جایزه را به برخی نویسندگان ندهد و این درست بر خلاف وصیت نوبل است. شاید به همین دلیل است که «لئو تولستوی»، «جیمز جویس»، «آنتوان چخوف» و «مارسل پروست» نوبل نگرفتهاند.
منتقدان بنا بر سابقه ۱۱۹ ساله اهدای این جوایز میگویند شانس زنها، آسیاییها، آفریقاییها، ساکنان امریکای جنوبی، مسلمانان و مخالفان نظام سرمایهداری غرب برای بردن جایزه کمتر است. سال ۲۰۱۸ میلادی نیز صدها نویسنده و استاد دانشگاه سوئدی دو نامه جداگانه در انتقاد از آکادمی نوبل نوشتند و به دلیل فساد مالی و پارتیبازی خواستار سلب صلاحیت از این آکادمی شدند.
با تمام اینها جایزه صلح نوبل یکی از بحثبرانگیزترین جوایز نوبل است!
جایزه صلحی که به جنایتکاران میرسد!
«مهاتما گاندی» پنج بار نامزد جایزه نوبل صلح شد، ولی هیچوقت جایزه به وی تعلق نگرفت. به جایش افراد اشتباهی زیادی نوبل گرفتند. «هنری کسینجر»، وزیر امور خارجه امریکا در سال ۱۹۷۳ میلادی به دلیل تلاش برای پایاندادن به جنگ ویتنام، نوبل صلح گرفت؛ در حالیکه این جنگ تا ۱۹۷۵ همچنان ادامه داشت! «مناخیم بگین» مشهور به «قصاب دیر یاسین»، «شیمون پرز» و «اسحاق رابین» مقامات سابق رژیم صهیونیستی نیز به دلیل تلاشهایشان برای صلح نوبل صلح گرفتهاند!
جلاد قانا
شیمون پرز در اواسط دهه ۴۰ میلادی در زمانی که جوانی ۲۴ ساله بود به سازمان تروریستی «هاگانا» پیوست؛ سازمانی که به منظور ایجاد رعب و وحشت در میان فلسطینیان و وادار کردن آنها به ترک دیار و سرزمینشان ایجاد شدهبود و نقش بازوی تروریسم دولتی رژیم غاصب صهیونیستی را ایفا میکرد.
پرز در همان ابتدای پیوستنش به هاگانا، همچون سایر اعضای این سازمان تروریستی به قتل فلسطینیان و غارت اموال آنها پرداخت؛ پس از تشکیل رژیم صهیونیستی در سال ۱۹۴۸، پرز به واسطه تهور در جنایت و خشونت از سوی «دیوید بن گوریون» اولین نخست وزیر رژیم صهیونیستی به منظور خرید سلاح و معامله با صاحبان کارتلهای اسلحهسازی، راهی امریکا شد. پرز در سال ۱۹۵۶ در مقام جانشینی موشه دایان وزیر جنگ رژیم صهیونیستی، در حمله به مصر با مشارکت فرانسه و انگلیس نقشآفرینی کرد؛ وی همچنین در همان زمان برنامه توسعه تسلیحات اتمی این رژیم را طرحریزی کرد.
اما اوج اقدامات جنایتکارانه شیمون پرز، کشتار غیرنظامیان در تاریخ ۱۸ آوریل ۱۹۹۶ در قانا بود؛ روستایی در جنوب لبنان که مقر نیروهای فیجیایی سازمان ملل بود و حدود ۸۰۰ زن و کودک از هراس موشکهای عملیات خوشههای خشم رژیم صهیونیستی به آنجا پناه آوردهبودند؛ در آن زمان نخست وزیر رژیم صهیونیستی کسی جز شیمون پرز نبود؛ فردی که مفتخر به دریافت جایزه صلح نوبل بود، اما دستور حمله به پناهگاههای زنان و کودکان بیدفاع را به ارتش رژیم صهیونیستی صادر کرد و در نتیجه، چند صد زن و کودک با توپهای جنگی سنگین «هاوتزرام» امریکایی جان باختند.
اسحاق رابین، بانی جنگ سوم اعراب و رژیم صهیونیستی
اسحاق رابین در سن ۱۸ سالگی به گروه تروریستی هاگانا پیوست و مشق کشتار و غارت کرد؛ وی سپس به ارتش رژیم صهیونیستی رفت و در جنگ اعراب و این رژیم در سال ۱۹۴۸ اقدامات جنایتکارانه زیادی را مرتکب شد.
رابین در سال ۱۹۵۶ در جریان جنگ دوم اعراب و رژیم صهیونیستی فرمانده نیروهای شمالی این رژیم بود. وی در سال ۱۹۶۰ جانشین ریاست ستاد ارتش و در ۱۹۶۲ ریاست ستاد ارتش اسرائیل را به عهده گرفت.
رابین، بانی جنگ سوم اعراب و اسرائیل و طراح حمله هوایى رژیم صهیونیستی به پایتخت کشورهای عرب در سال ۱۹۶۷ بود. وی بعدها سفیر رژیم صهیونیستی در امریکا شد و به کابینه «گلدا مایر» راه یافت؛ پس از کنارهگیری مایر در سال ۱۹۷۴، رابین به نخستوزیری رژیم صهیونیستی منصوب شد، اما به سبب رسوایى مالی در سال ۱۹۷۷ مجبور به استعفا گشت.
پیش از پیروزی انقلاب اسلامی در بحبوحه اعتراضات مردم ایران به رژیم ستمشاهی، اسحاق رابین به عنوان نخست وزیر رژیم صهیونیستی با ارسال پیامهایی برای محمدرضا پهلوی طی روزهای ۲۵ و ۲۶ شهریور ۵۷، برای حفظ رژیم ستمشاهی در ایران و کشتار بیشتر مردم کشورمان از طریق گسترش همکاری میان موساد و ساواک، اعلام آمادگی کرد.
مناخیم بگین؛ عامل کشتار «دیریاسن»
مناخیم بگین یکی دیگر از نخست وزیران اسبق رژیم صهیونیستی است که جایزه صلح نوبل را دریافت کردهاست؛ وی در حالیکه همانند اکثر مقامات صهیونیستی دستانش تا مفرق به خون انسانهای بیگناه آلوده است در سال ۱۹۷۸ از سوی گردانندگان مراسم نوبل مستحق دریافت جایزه صلح! در نظر گرفته شد.
بگین در نهم آوریل سال ۱۹۴۸ به عنوان فرمانده یک گروه تروریستی به نام «ایرگون» به روستای دیر یاسین در فلسطین حمله کرد و کشتاری وحشیانه را به راه انداخت. در این حمله که با حمایت دیگر سازمان تروریستی رژیم صهیونیستی موسوم به «هاگانا» همراه بود، حدود ۳۰۰ فلسطینی قتلعام شدند؛ همچنین در این حمله به دستور بگین، چندین زن فلسطینی مورد تجاوز صهیونیستها قرار گرفتند و کودکانشان نیز ذبح شدند.
دیگر جنایتکاران صاحب نوبل صلح!
«جیمی کارتر» رئیسجمهور پیشین امریکا به خاطر تلاشهایش برای دموکراسی در سال ۲۰۰۲ و «باراک اوباما» به خاطر تلاشهایش برای دیپلماسی در سال ۲۰۰۹ جایزه نوبل صلح گرفتند. اوباما که آن موقع تازه سر کار آمده بود، خودش هم از دریافت این جایزه تعجب کرد و آن را نه متعلق به خود، بلکه متعلق به رهبری امریکا دانست!
«آنگ سان سو چی» هم که در سال ۱۹۹۱ جایزه نوبل صلح و جایزه «لژیون دونور» از فرانسه و جایزه «ساخاروف» از اتحادیه اروپا گرفتهبود، اما بعدها به دلیل سکوت و پنهانکاری در برابر جنایات علیه مسلمانان روهینگیا در کشور میانمار اغلب جوایز را از او پس گرفتند. به جز نوبل که جایزه صلحش را پس نگرفت.
انگیزههای سیاسی پشت اهدای جایزه صلح
با اهدای جایزه صلح نوبل به نرگس محمدی احتمالاً جریانسازیهای برخی جریانات سیاسی به خصوص اصلاحطلبان هم آغاز خواهد شد و حتی ممکن است به چنین جایزهای افتخار کنند! این در حالی است که با بازخوانی تاریخ و مرور واکنش سید محمد خاتمی لیدر جریان اصلاحات در خصوص اهدای جایزه صلح نوبل به شیرین عبادی میتوان اذعان خاتمی را به سیاسی بودن جایزه صلح نوبل شاهد بود. بر این اساس در گزارشی از بیبیسیفارسی آمدهاست که خاتمی در واکنش به جایزه عبادی گفتهاست: «احساس میکند که احتمالاً تصمیم به اعطای این جایزه به خانم عبادی، انگیزه سیاسی داشتهاست.»
خاتمی در همان سالها با نام بردن از اسحاق رابین و شیمون پرز به عنوان برندگان جایزه صلح نوبل میگوید: «اگر برندگان جایزه صلح نوبل در ۴۰ سال گذشته یعنی تا دوران جنگ سرد را بررسی کنیم، مشاهده میکنیم که ملاکهای تعیینکننده برای این جایزه ملاکهای سیاسی بودهاند.» محمد خاتمی میگوید که جایزه صلح نوبل چندان مهم نیست و جایزه ادبی و علمی آن مهمتر است. او در جمع خبرنگاران بدون بردن نام از کسی گفت برخی عناصر نه فقط ایران را بلکه صلح جهانی را تهدید میکنند و به طور اخص به درگیری میان اسرائیل و فلسطینیان اشاره کرد.
رئیسجمهوری سابق کشور با اشاره به اطلاعیه نوبل، که از خانم عبادی به عنوان اولین زن ایرانی و مسلمان نام برده شده که این جایزه به او اعطا شدهاست، میگوید: «طبعاً دنیای اسلام توقعاتی دارد. امروز باید بدانیم که صلح را چه کسانی در دنیا به خطر میاندازند و چه کسانی حقوقشان در معرض تجاوز است. باید دید در فلسطین چه میگذرد و تهدیدهایی که علیه ایران میشود، چیست؟» خاتمی در ادامه میگوید: «امیدواریم هیچ فردی در هیچ موقعیتی اجازه ندهد که از وجود وی علیه مصالح کشور و مسلمانان سوءاستفاده شود.»
حالا از امروز آنهایی که سر در خمره غربگرایی دارند به امید به دست آوردن جایزه صلح نوبل خوشرقصیهایشان را برای دنیای غرب جدیتر و علنیتر خواهند کرد؛ جایزهای که حتی خود غربیها هم دیگر برایش اعتباری قائل نیستند!
نظر شما