صاحب‌خبر - بزرگ‌ترین شگفتی جام، سرانجام رقم خورد و برزیلِ مدعی در ضربات پنالتی بازی را به کرواسی واگذار کرد؛ ناکامی که حالا رویای قهرمانی ششم و تقدیم آن به پله افسانه‌ای را بر باد داده و عمق فاجعه را می‌شد از اشک‌های نیمار و سایر بازیکنان در پایان بازی مشاهده کرد؛ اشک‌هایی که بند نمی‌آمد و هرگز قرار نبود در این مرحله روی گونه بازیکنان جاری شوند. استعفا، بعد از حذف برزیلی‌ها پس از هر گل در دیدار برابر کره‌جنوبی و بهت پس از هر ضربه پنالتی در دیدار برابر کرواسی، به چشم بر هم زدنی بود. همان فاصله‌ای که تیته نیاز داشت تا پس از شکست ناباورانه مقابل نایب قهرمان جهان، استعفایش را اعلام کرده و خبر پایان همکاری‌اش با برزیل را به رسانه‌ها بدهد. تیته قرار بود پس از پایان این جام‌جهانی، فارغ از هر نتیجه‌ای که برزیل رقم می‌زد، سکان هدایت سلسائو را واگذار کند اما این اتفاق در بدترین زمان و بدترین شرایط ممکن رخ داد. خداحافظی سیلوا، بدون جام سرمربی 61 ساله برزیل که از سال 2016 سکان هدایت این تیم را بر عهده گرفته و جایگزین دونگا شده بود، حالا دیگر سرمربی پرافتخارترین تیم جهان نیست و نامش در تاریخ فوتبال، با ناکامی در کنار تیمی که همه‌جوره شایستگی رسیدن به عنوان قهرمانی جهان را داشت، به ثبت خواهد رسید. خداحافظی و استعفا اما منحصر به تیته نبود و پس از این دیدار، تیاگو سیلوا و دنی آلوس هم خداحافظی کردند. کاپیتان برزیل در این باره گرفت: «متاسفانه همان چیزی را که کرواسی می‌خواست، به آنها هدیه کردیم. اما فوتبال همین است و بچه‌ها باید به خودشان افتخار کنند. متاسفانه من دیگر نمی‌توانم به عنوان بازیکن، جام طلایی را بالای سر ببرم». آغاز طولانی‌ترین دوران دوری از جام طلایی خداحافظی در اوج ناکامی و غم برای کاپیتانی که نتوانست با بالا بردن جام طلایی، تاریخ‌ساز شود. درحالی که به احتمال فراوان نیمار خک خداحافظی‌اش را به زودی اعلام خواهد کرد، باید دید چه آینده‌ای در انتظار برزیل خواهد بود. تیمی که از عصر تلخِ جمعه، وارد حاشیه شده و باید مقابل بسیاری پاسخگو باشند. پایان این نسل فوتبال برزیل اگرچه فرا رسیده اما آنها در طول تورنمنت نشان دادند با تکیه بر جوانانِ باتکنیک‌شان، توانایی به دردسر انداختن هر رقیبی را خواهند داشت و آینده سلسائو فارغ از هر اتفاقی، روشن است. این تیم، همواره برزیل خواهد ماند. چه با تیته، چه با نیمار، چه تحت رهبری سیلوا و چه بدون آن‌ها. برزیل چاره‌ای جز امیدواری به 2026 ندارد و در این میان سلسائو که از 2002 تاکنون دستش به جام نرسیده، طولانی‌ترین مدت زمان دوری از جام (24 سال) را پس از نخستین قهرمانی در جام‌جهانی پشت سر می‌گذارد. اشک‌های نیمار اشک‌های نیمار پس از حذف از جام جهانی در روزی که به رکورد پله در تعداد گل‌های ملی دست پیدا کرد، حکایت از برآورده شدن همین آرزوها در زمانی نه چندان مساعد دارد. او بهترین گلزن تاریخ تیم ملی‌اش شد و درست چند دقیقه پس از این موفقیت، لبخند رضایت دورترین پدیده‌ای بود که لحظه‌های نیمار را در بر می‌گرفت. چرا که این دستیابی به رکورد، روز خوبی را برای رقم خوردن انتخاب نکرده بود؛ روز حذف برزیل از جام جهانی و بر باد رفتن آرزوی پله در آستانه مرگ! رؤیایی که محقق نشد رویای دیرینه نیمار درخشیدن در یک تیم بزرگ به عنوان قهرمان آن تیم بود. ستاره باشگاه پاری‌سن‌ژرمن آرزو می‌کرد اکنون که موفق نشده به طور کامل در تیم‌های باشگاهی به عنوان ستاره شماره یک معرفی شود، این افتخار را در تیم ملی به دست بیاورد. تیم ملی هم میدان مستعدی را با تشکیل دادن یکی از بهترین ترکیب‌ها در اختیار نیمار گذاشت. او گره بازی سخت تیمش مقابل کرواسی را باز کرد، از میانه زمین شروع به جا گذاشتن مهره‌های تدافعی مستحکم کرواسی کرد، دروازه‌بان سرسخت این تیم را از پیش رو برداشت و گل برتری تیمش را هم به ثمر رساند. با این حال شروع لبخندهای برزیلی پایان خوشی نداشت. نیمار با رسیدن به هفتاد و هفتمین گل ملی از نظر به ثمر رساندن گل برای تیم ملی برزیل به پله رسید و در کنار او عنوان بزرگ بهترین گلزن تاریخ پر افتخارترین تیم ملی جام‌های جهانی را به دست آورد. با این حال در چنین روزی اشک‌ها بر لبخندهای او غالب شدند و ستاره برزیلی حتی به اندازه یک نیمه وقت اضافه هم فرصت شادی برای دستیابی به چنین آمار غرور آفرینی نداشت. سرنوشت باز هم نیمار را چهره غمگین یک میدان فوتبالی دیگر کرد و حتی درخشش این بازیکن هم به داد لحظه‌ها و آرزوهایش نرسید. او اکنون هیچ اکسیری برای تسکین درد پله در آستانه مرگ ندارد و پس از بازگشت به برزیل شاید قدرت رویارویی با پله را هم نداشته باشد. رویاها و کابوس‌های نیمار در یک بازی در مقابل کرواسی با یکدیگر تلفیق شدند و این کابوس‌ها بودند که همه چیز را به نام خودشان به پایان رساندند. کابوس حذف از جام جهانی، کابوس دست خالی بازگشتن نزد اسطوره در حال مرگ و کابوس نداشتن مسکنی برای تسکین دردهای روزهای آخر پله، نیمار را در بر گرفته‌اند و او باید هم چهره پر از اشک میدان تقابل با کرواسی باشد. همه از او انتظار نجات‌بخش بودن را داشتند و نیمار هم انصافاً کار خودش را انجام داد اما تلاش او برای غلبه بر روحیه کروات‌ها کافی نبود و قصه جام جهانی 2022 برای نیمار و برزیل تلخ تمام شد. چارلی چاپلین می‌گوید تمام قصه‌ها آخرش خوب است، اگر هنوز به قسمت خوبش نرسیده پس یعنی هنوز تمام نشده است! شاید برزیلی‌ها و نیمار فقط با همین جمله چارلی چاپلین به 4 سال بعد چشم بدوزند. آن‌ها البته در این 4 سال به احتمال فراوان پله را از دست خواهند داد و نمی‌توانند خبر باز گرداندن جام را به او بگویند. با این حال شاید تا 4 سال بعد دلایل خوبی برای لبخند زدن داشته باشند.∎​