برخی از داروها برای درمان لوپوس باید تزریق شوند، برخی عوارض جانبی جدی دارند و بسیاری از آنها چندان مؤثر نیستند.اما دانشمندان گزارش دادهاند که فاز ۲ آزمایشهای بالینی را با یک قرص حاوی ترکیبی آغاز کردهاند که در موشها نه تنها از علائم لوپوس جلوگیری میکند، بلکه علائم آسیب عضوی ناشی از بیماری را نیز معکوس میکند و از مرگ جلوگیری میکند.
محققان نتایج خود را در نشست پاییز انجمن شیمی آمریکا (ACS) ارائه خواهند کرد.دکتر آلریک دایکمن میگوید: درمانهای جدید کمی موفق شدهاند، اما ما معتقدیم که ترکیب ما میتواند یک درمان مؤثر برای لوپوس باشد.
بر اساس گزارش بنیاد لوپوس آمریکا، این بیماری ۵ میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار میدهد. علائمی شامل بثورات، خستگی مفرط، درد، التهاب و زوال اندامهایی مانند کلیهها و قلب دارد که میتواند منجر به مرگ شود.
زمانی که سیستم ایمنی به بافتهای بدن حمله میکند، لوپوس ایجاد میشود.سالها پیش، محققان شروع به مشکوک شدن به این فرآیند که شامل گیرندههای شبه عوارض (TLRs) ۷ و ۸ است کردند
اینها پروتئینهای سلولی هستند که وقتی RNA ویروسی را شناسایی میکنند یا اشتباهاً RNA خود شخص را تهدید میکنند، سیستم ایمنی را فعال میکنند.
دایکمن میگوید:دادههای ژنتیکی و ارزیابیهای درمانهای تزریقی نشان میدهد که TLR۷ و ۸ میتوانند اهداف دارویی برای لوپوس باشند.
چیزی که وجود نداشت، توانایی مسدود کردن مستقیم این گیرندهها با مولکولهای کوچکی بود که میتوان آنها را به صورت خوراکی مصرف کرد؛ بنابراین در سال ۲۰۱۰، او و دیگر دانشمندان برای درمان اقدام کردند.
از آنجایی که بسیاری از بیماران به داروهای فعلی به طور کامل پاسخ نمیدهند، گزینههای جدید قابل استقبال هستند.
دو درمان تایید شده که به طور خاص برای لوپوس ایجاد شدهاند، فعالیت اجزای خاص سیستم ایمنی را کاهش میدهند: آنیفرولوماب AstraZeneca گیرنده پروتئین اینترفرون را مسدود میکند، در حالی که بلیموماب گلاکسو اسمیت کلاین بقای گلبولهای سفید خون موسوم به سلولهای B را کاهش میدهد.
درمانهای دیگر شامل استروئیدها و سایر سرکوب کنندههای ایمنی عمومی، ضد مالاریا، ضد التهابها و ضد انعقادها است. با این حال، آنیفرولوماب و بلیموماب باید از طریق تزریق یا انفوزیون داده شوند.
دایکمن خاطرنشان میکند، استروئیدها و سرکوب کنندههای ایمنی عمومی با نگرانیهای ایمنی مرتبط هستند و در ابتدا برای درمان لوپوس طراحی نشده بودند.
محققان با غربالگری مجموعه ترکیبات درمانی برای یافتن مولکولهایی که میتوانند سیگنالدهی TLR۷/۸ را مسدود کنند، جایگزین مناسبی را به صفر رساندند.
این تیم ساختار ضربههای اولیه را برای کاهش تعامل با سایر گیرنده ها، بهبود قدرت و فعال کردن دوز خوراکی اصلاح کردند.
ترکیب حاصل، "afimetoran" به TLRهای هدف متصل میشود و از عملکرد آنها برای دستیابی به فعالیت مفید جلوگیری میکند. مانند آنیفرولوماب، با اینترفرون تداخل دارد و مانند بلیموماب، آسیب سلولهای B بیش فعال را کنترل میکند. همچنین از تولید سیتوکینهای پیش التهابی متعددی که باعث آسیب بافتی زیادی در لوپوس میشوند، جلوگیری میکند.
دایکمن میگوید، نه تنها میتوانیم از ایجاد علائم مشابه لوپوس در موشها قبل از شروع بیماری جلوگیری کنیم، بلکه در واقع میتوانیم علائم را معکوس کنیم و از مرگ حیواناتی که روزها یا هفتهها تا تسلیم شدن به این بیماری فاصله داشتند، جلوگیری کنیم.
دایکمن میگوید او معتقد است که اثرات ترکیبی afimetoran به آن پتانسیل کنترل لوپوس و یا بهتر از درمانهای موجود را میدهد.
این تیم همچنین دریافت که afimetoran به خوبی با درمانهای کورتیکواستروئیدی در موشها ترکیب میشود. این بدان معناست که بیماران ممکن است بتوانند از دوزهای پایینتر استروئیدها که یکی از پایههای اصلی درمان لوپوس است، استفاده کنند.
دوزهای پایینتر مفید خواهد بود، زیرا استروئیدها دارای عوارض جانبی مانند افزایش وزن، نازک شدن استخوان ها، فشار خون بالا و دیابت و همچنین افزایش خطر عفونت هستند.
فاز ۱ کارآزمایی بالینی afimetoran برای ارزیابی ایمنی در افراد سالم و روشن کردن رفتار این ترکیب در بدن کامل شده است.
کارآزماییها نشان دادند که دوز خوراکی کم و یک بار در روز میتواند تقریباً به طور کامل سیگنال دهی را از طریق TLR۷/۸ مسدود کند.
اکنون، فاز ۲ آزمایشی برای بررسی اثربخشی آن در بیماران لوپوس در حال انجام است.
دایکمن میگوید به دلیل نحوه عملکردش، ممکن است در سایر اختلالات خودایمنی مانند پسوریازیس یا آرتریت نیز مؤثر باشد.
منبع: سایت مدیکال اکسپرس
نظر شما