به گزارش ایلنا به نقل از روابط عمومی موزه سینما، موزه سینمای ایران در ادامه انتشار سلسله نشستهای تاریخ شفاهی خود به مناسبت سالروز درگذشت زندهیاد هوشنگ کاوه (تهیهکننده، مدیر دوبلاژ و مدیر سینما عصر جدید ) بخشهایی از گفتگو با این هنرمند را که در سال ۱۳۸۷ انجام داده، منتشر کرده است.
زندهیاد هوشنگ کاوه»مدیر سینما عصر جدید با بیان اینکه متولد سال ۱۳۰۵ در تهران است، گفت: در سال ۱۳۲۵ زمانیکه در دارالفنون درس میخواندم پدرم فوت کرد و مجبور به ترک تحصیل شدم زیرا باید کار میکردم.
وی ادامه داد: در شهریورماه سال ۱۳۲۵ یک ماه از تاسیس وزارت کار گذشته بود که توسط یکی از دوستان در آنجا استخدام و در سال ۱۳۵۳ بازنشسته دولت شدم و کارمند بازنشسته وزارت فرهنگ و ارشاد هستم و از آنجا حقوق میگیرم.
کاوه با بیان اینکه فقط سالی یکبار در ۱۵ بهمن ماه که جشن روز تاسیس دانشگاه بود به سینما میرفته است، خاطرنشان کرد: چند سال از سینما رفتنم گذشته بود و یک دفعه این موضوع به ذهنم رسید که فیلمهای خارجی تنها در صورت دوبله شدن میتواند مخاطب را جذب کند. در آن زمان استودیو سانترال در میدان انقلاب بود و در نزدیک آن سینمای شهر تماشا قرار داشت و زنده یاد مهندس کامرانی مغازهای داشت که وسایل و تجهیزات برای دوبله از خارج آورده بود. من بر اساس سابقهای که پیدا کرده بودم در آنجا مشغول بکار شدم و فیلمها را دوبله میکردیم. یادم میآید فیلم «علی بابا و چهل دزد بغداد» تازه ساخته شده بود و در آن زمان خیلی طرفدار داشت و ما آن را دوبله کردیم.
وی درباره سابقه خود به عنوان مدیر سینما یادآور شد: این نوع فعالیتها علاقمندی من را به این حوزه بیشتر کرد و متوجه شدم که باید همین راه را پیش بگیرم و اولین سینمایی که دوستان برای من انتخاب کردند سینما دنیا بود که دو هزار و دویست صندلی داشت.
کاوه همچنین گفت: در آن سالها چیزی در حدود ۵۶۰ فیلم وارد میشد که برای همه آنها پروانه صادر میکردند و ما آنها را دوبله میکردیم. ۱۲۰ فیلم فارسی هم ساخته میشد که عمده آنها بیمحتوا بود و فقط چند فیلم خوب در بین آنها وجود داشت.
وی با بیان اینکه فیلمهایی هم از کشور ایتالیا وارد میشد، افزود: دولت (وقت) در سال ۵۵ تصمیم گرفت از ۴۲ کمپانی واردکننده فیلم، ۱۰ کمپانی از کشورهای دیگر فیلم وارد کنند و در داخل کشور بین سایر کمپانیها پخش کنند که من مخالف اینکار بودم و همین امر باعث اعتراض گویندهها شد.
این مدیر دوبلاژ ادامه داد: مخاطب عمده سینماها اساتید و دانشجوها بودند که همه آنها بلیت میخریدند و برای دیدن فیلمها میآمدند. حتی گاهی میخواستیم آنها را مهمان کنیم قبول نمیکردند و میگفتند سینما برای ما اهمیت ویژهای دارد.
کاوه با بیان اینکه سالهای زیادی با حمید لولایی در یک سینما کار میکردند، گفت: ما حتی مخاطب کودک هم برای دیدن فیلمهایمان داشتیم و بعد از سالها که بزرگ شده بودند به سینما میآمدند و از من میپرسیدند که آنها را میشناسم و از خاطراتشان در زمان فیلم دیدن تعریف میکردند.
وی با اشاره به دوستی خود با محمدرضا اصلانی نیز خاطرنشان کرد: با محمدرضا اصلانی ساعتها گفتگو میکردیم که چگونه به موضوعات فرهنگی و مشخصا سینما و سینماداری بپردازیم و در این زمینه اصلانی فوق العاده به من محبت کرد.
کاوه ادامه داد: متاسفانه سینماهای لاله زار دیگر تماشاچی ندارد و امروز بیشتر برای خرید وسایل برقی به آنجا میروند. یک روزی فاصله بین میدان ولیعصر تا زرتشت هم به همین شکل میشود و سه سینمایی که در این حدفاصل قرار دارند همین وضعیت را پیدا میکنند. من معتقدم باید کسانی برای مدیریت سالنهای سینماها قرار داده شوند که با سینماداری آشنا باشند.
وی با بیان اینکه مخاطب فقط برای فیلم دیدن باید به سینما بیاید، گفت: سیاستهای سینمایی ما براساس قوانین کشورمان است و باید راه درستی را در این زمینه پیش بگیریم. سینمای فرهنگی زمانی فرهنگی است که هدف سینما فروش بلیت نباشد. خوشبختانه هنوز هم افرادی وجود دارند که به سینمای فرهنگی میروند و جا رزرو میکنند تا فیلم مورد نظرشان را در سینمایی که دوست دارند ببیند.
این مدیر پیشکسوت سینما معتقد است: توجه به این نکته مهم است که بدانیم سینما جایی برای رهگذران نیست و جاهایی که مرکز خرید است محل مناسبی برای قرارگرفتن سینما نیست. من معتقدم سینما با دادن خدمات فرهنگی به افراد فرهنگی عادت میدهد که کدام فیلم فرهنگی را ببینند.
وی در پایان بیان داشت: آرزوی من این است که سینما در کشور ما یک وسیلهای کاملا فرهنگی باشد تا به ذات فرهنگی یک ملت کمک کند.
∎
نظر شما