به گزارش نصر، مهدی تاج، در بخشی از صحبت هایش خطاب به هواداران تراکتورسازی گفت: "اگر از فدراسیون فوتبال، سازمان لیگ و از هرکدام مدیران ناملایمتی یا دلخوری دارید، به بزرگی خودتان ببخشید و ما را عفو کنند و دوباره به ورزشگاه بیایید."

مطرح کردن این صحبت ها از سوی رئیس فدراسیون فوتبال یک کشور نه تنها بد نیست، بلکه خیلی هم خوب است، اما این قصه زمانی جالب می شود که بپرسیم این هواداران تراکتوسازی اصلاً چرا از ورزشگاه قهر کردند که حالا تاج با عذرخواهی اش از آنها می خواهد با استادیوم آشتی کنند؟ آن هوادارانی که تاج از آنها صحبت می کند، معمولاً نمی گذاشتند تراکتورسازی نه تنها در تبریز، بلکه هیچ شهر دیگری تنها باشد. به قول رئیس فدراسیون فوتبال، پرشورها حتی در برف تبریز هم در ورزشگاه بودند.

هواداران تراکتورسازی اما، حالا هیچ نشانی از آن هوادارانی ندارند که مهدی تاج در صحبت هایش از آنها سخن می گوید. اگر به کمی عقب تر برگردیم، متوجه می شویم آخرین باری که هواداران تراکتورسازی حضوری حتی بیشتر از 80، 70 هزار نفری در ورزشگاه داشتند، به همان 25 اردیبهشت سال 94 برمی گردد.

با مطرح شدن این صحبت ها از سوی رئیس فدراسیون فوتبال، این سوال در ذهن هواداران تراکتورسازی به وجود می آید که "آقای تاج! حالا یاد ما افتاده اید؟!" "چرا در همان دیدار تراکتور - نفت که دل تک تک این هواداران شکست کاری نکردید؟"، "چرا در آن بازی مقابل آن اتفاقات سکوت کردید" و "چرا حالا که تیم های اصفهانی دیگر هیچ نشانی از روزهای رویایی که به لطف اتفاقات عجیب برای شان رقم خورده بود ندارند، به سراغ هواداران تراکتور آمدید؟!"

بی پاسخ ماندن این سوالات، سکوت تاج و همه اعضای اصفهانی و غیر اصفهانی فدراسیون فوتبال در قبال اتفاقات دیدار تراکتورسازی - نفت و صحبت های الان رئیس فدراسیون مبنی بر اینکه "هواداران تراکتوسازی برای ما یک امتیاز هستند"  مصداق بارز این ضرب المثل است که می گویند: دم خروس را باور کنیم یا قسم حضرت عباس را؟

انتهای پیام/