به گزارش «فرهیختگان آنلاین»، بعد از شکست تجزیه عراق و استقلال کردستان به دلیل وحدت میان عراقیها، کشورهای غربی چشم به کمکهای تسلیحاتی آمریکا به کردهای سوریه برای اعلام استقلال از سوریه داشتند ولی گفتههای رئیس شورای مشترک کردستان سوریه درباره وفاداری به وحدت سوریه، تمام رشتههای آمریکا را پنبه کرد.
ماجرا از آنجا شروع شد که «ریاض ردار»، رئیس شورای مشترک نیروهای سوریه دموکراتیک (کردهای سوریه)، در گفتوگو با شبکه کردزبان «رووداو» گفت که نیروهای نظامی کرد سوریه، حتی اگر دولت دمشق به فدرالی شدن مناطق کردنشین راضی شود، زیر نظر ستاد مشترک ارتش سوریه قرار میگیرند و جزئی از ارتش سوریه محسوب میشوند. این گفته مقام ارشد کردهای سوری باعث شد معادلات سیاسی چندین سالهای که آمریکا برای اعمال فشار بر دولت دمشق از طریق تهدید به تقسیم سوریه چیده بود یکشبه دود شود. «ریاض ردار» به این مقدار هم بسنده نکرد و در ادامه گفتههای خود بر لزوم خروج نیروهای آمریکایی از مناطق شمالی سوریه (مناطق تحت اختیار کردها) پس از استقرار اوضاع در سوریه و نابودی گروههای تروریستی تاکید کرد و گفت که سوریه قدرت خود را بازیابی کرده و میتواند از خود دفاع کند.
گفتههای این مقام کرد بیدلیل نبوده، زیرا کردهای سوریه در مدت زمان یک ماه و نیم گذشته، تغییرات زیادی را در رفتار و وعدههای آمریکا نسبت به خود مشاهده کرده بودند، از مهمترین این اقدامات تماس تلفنی دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا با همتای ترک خود بود که در این تماس، آمریکا متعهد شده بود پس از اتمام عملیات در سوریه، کردها خلع سلاح شوند و دیگر حمایت نظامی از آنها صورت نگیرد. از سوی دیگر نیز تلاشهای عربستان برای ایجاد وحدت میان عشایر عرب در شرق سوریه با گروههای کرد به منظور آغاز تقسیم سوریه که از طریق اعزام «سامر السبهان»، مشاور دولت عربستان در امور خاورمیانه انجام شده بود، به دلیل حمایت کامل عشایر عرب از بشار اسد شکست خورد و کردها خود را در حلقه محاصره طرفداران دولت سوریه دیدند.
حالا قرار است کشورهای غربی این بار به جای حمایت از کردها به سرکوب آنان از طریق ترکیه بپردازند. رئیسجمهور ترکیه طی یک ماه گذشته بر لزوم حضور نظامی این کشور در منطقه عفرین، واقع در شمال حلب و آغاز عملیات نظامی خارجی علیه کردهای سوریه تاکید زیادی داشته است ولی سوال اصلی اینجاست که کردها پراکندگی زیادی در شمال سوریه دارند و بیشتر آنان در استان حصکه در شمال شرق سوریه حضور دارند، ولی چرا ترکیه اصرار دارد با کردها در منطقه عفرین و آن هم در شمال حلب یعنی در غرب سوریه مبارزه کند؟
جواب این سوال را باید در نقش کردهای این منطقه برای ایجاد پل ارتباطی میان دیگر گروههای کرد با دولت سوریه جستوجو کنیم. کردهای منطقه عفرین به وفاداری خود به دولت سوریه مشهور هستند. دولت سوریه بارها در حمایت از کردهای این منطقه در برابر گروههای تروریستی مانند داعش و النصره، حملات نظامی گستردهای را انجام داده و به صورت روزانه یا هفتگی هماهنگی نظامی میان آنان و ارتش سوریه برای مقابله با گروههای تروریستی در شمال این کشور انجام میشود.
همچنین کردهای این منطقه، هماهنگی نظامی بسیار فعالی با ارتش سوریه و همچنین مستشاران نظامی ایران داشته و بیشترین مناطقی را که جنگندههای روسی برای مقابله با تروریستها در سوریه هدف قرار میدادند از طریق کردهای عفرین شناسایی میشدند. کردهای عفرین به دلیل نزدیکی دیدگاه خود با دولت سوریه، مانع بسیار مهمی برای جلوگیری از تقسیم این کشور محسوب میشوند. هماهنگی کردهای عفرین با کردهای عراق بهخصوص طایفه «طالبانی» (جلال طالبانی، رئیسجمهور سابق عراق از این طایفه بود) باعث شده تا گستره فعالیت این گروه بسیار وسیع باشد و بتوانند بر بسیاری از گروههای کرد میان عراق و سوریه، تسلط فکری داشته باشند.
تیر خلاص کردهای منطقه عفرین به آمریکا و ترکیه زمانی زده شد که نیروهای نظامی کرد این منطقه پس از ورود نیروهای ترکیه به خاک سوریه در سال 2016، در بیانیههای خود از نام «گروههای مقاومت برای مقابله با اشغالگران ترکی» استفاده میکردند. آمریکا و ترکیه میدانند که اگر کردها در عراق و سوریه به خط مقاومت بپیوندند، در حقیقت نقش آنان برای اعمال فشار بر کشورهای جنوب غرب آسیا از طریق تحریک طوایف و مذاهب نابود خواهد شد.
حالا با مشخصتر شدن مرزها میان گروههای حامی دولت و مخالفان دولت سوریه به این نتیجه نزدیکتر میشویم که مخالفان سوریه هیچپایگاه مردمی و حتی منطقهای را در سوریه در اختیار ندارند تا بتوانند بر اساس آن با دولت سوریه مذاکره کنند. حرف پایانی این گزارش، همان گفته دولت سوریه در آغاز تحولات سوریه در سال 2011 بود که آنچه شما آنان را مخالفان داخلی دولت مینامید، کسانی نیستند جز افرادی که با حمایت غرب در سوریه فتنه به پا کردهاند.