در این شماره آبان، احسان اکبرپور سردبیر آن همانند شماره پیشین با ذکر این مورد که دغدغه اش نگاه تازه به فرهنگ بومی است، یادآور شده که این نشریه می خواهد نظم نانوشته نشریات تکراری را به هم زند.
نشریه آبان به قلم فاطمه احمدی، نمایش «مرگ تصادفی یک آنارشیست» نوشته داریوفو را نقد کرده که نویسنده معتقد است این اثر طنز و برای نقد فساد است و اجرای آن را در شیراز با توجه به امکانات و بضاعت های کارگردان(نویدجعفری) زیبا توصیف کرده است.
اکبر چمن نژادیان به تبیین ماهیت نقدهنری پرداخته است و در میانه مطلب خود به کارکرد گروه های نمایشی اشاره کرده و درپایان این مطلب، بیست و ششمین جشنواره تئاتر استانی فارس را به نقد کشیده است.
نقد فلسفی این نشریه به قلم زهرا رضازاده به دیدگاه های فردریش نیچه فیلسوف آلمانی پرداخته ولی عمده مطلب در مورد دیدگاه های آرتور شوپنهاور فیلسوف دیگر آلمانی است زیرا به نظر نویسنده، عقاید نیچه متاثر از شوپنهاور است.
مشخص نیست درج این مطلب، چه سنخیتی با هدف سردبیر نشریه آبان دارد که نوشته بود به فرهنگ بومی می پردازد.
شش صفحه این نشریه به پاسداشت علی سامی باستان شناس اختصاص دارد و دیدگاه های افراد مختلف در مورد وی آورده شده و برخی از آنان نتیجه گرفته اند شناخت کنونی ما از تخت جمشید مرهون کوشش های علی سامی است.
سردبیر این نشریه مصاحبه ای با علی معصومی مترجم داشته که در این مصاحبه، معصومی لازمه ترجمه خوب را تسلط بر زبان فارسی همچنین آشنایی با ظرایف زبان خارجی انتخاب شده برای ترجمه دانسته است.
مصاحبه دیگری رانشریه آبان با کسری نوری روزنامه نگار باسابقه درج کرده که این روزنامه نگار معتقد است روزنامه نگاری تحقیقی در ایران جایی ندارد.
یکی از صفحات این نشریه به خاطره نگاری اختصاص یافته و درباره نخستین سینماهای شیراز و نخستین هتل در کنار تخت جمشید پرداخته شده است.
داستان کوتاه «سس اضافه» را فرشته نورمحمدی با سبک رئال نوشته که در میانه داستان، خواننده به پایان آن پی می برد و اصطلاحا پایان آن را حدس می زند.
ترجمه ای که سونیا رزمجویی از آثار فئودورداستایوسکی روسی با عنوان یادداشت های زیرزمینی در این نشریه عرضه کرده، جذابیت و خلاقیت چندانی ندارد.
دو صفحه این نشریه به شعر نو اختصاص یافته که سرگشتگی، خاطره گرایی و پیچیده نویسی در این شعرها موج می زند.
نشریه آبان یک صفحه کامل را به عکس های علی محمدی راد اختصاص داده که عنوان آن «افغان های ساکن شیراز» است. در پنج عکس از مجموع این عکس ها، کودکان دیده می شوند و دو عکس بیانگر شغل افراد است.
سارایوسفی به تاسیس سینماهای تازه در شیراز توجه کرده و ایجاد این سینماها را هوای تازه فرهنگ در این شهر نامیده است.
در صفحه آخر آبان، داستانی طنز به قلم عارف عسکری نوشته شده که نویسنده داستان با سعدی به مباحثه در امور اجتماعی امروز پرداخته و از شعرهای سعدی برای پیشبرد داستان استفاده کرده است.
فیض شریفی با نقد نمایش «نقطه سرخط»اجرای آن را خوب و مطلوب توصیف کرده ولی به انتقاد از آنچه اولیای امور نامیده پرداخته و از اینکه به تئاتر اهمیت نمی دهند، گلایه کرده است.
کاریکاتوری از ساره عبداللهی که قلم و قیچی را دستمایه قرارداده در صفحه آخر آبان چاپ شده است.
نکته مهم در باره نشریه آبان، رعایت نشدن ظرافت های گرافیکی برای جلد آن است که مخاطب را با شلوغی بصری مواجه کرده است.
تفکیک و مرزبندی مطالب بر روی جلد و ایجاد آرامش بصری با ترفندهای گرافیکی می تواند نتیجه کار را بهتر کند.
1876