صاحب‌خبر - آزاده پیراکوه «شما با نسل جدیدی از وزنه‌برداران خوب و جوان روبه‌رو هستید و رییس فدراسیون‌تان کارش را بلد است. من فکر می‌کردم براری هم طلا می‌گرفت و با طلایی که بهداد می‌گیرد، این مسابقات را با ٤ طلا ترک می‌کنید.» اینها گوشه‌ای از حرف‌های آیان رییس فدراسیون جهانی وزنه‌برداری است با ایران ورزشی. وقتی بعد از مسابقه محمد رضا براری فرصتی دست می‌دهد تا چند دقیقه‌ای با او صحبت کنم. از آن مردی که در بازی‌های آسیایی یا رقابت‌های جهانی، به وضوح نشان می‌داد که با مسوولان ایرانی خصومت دارد خبری نبود. از شانس ٤ طلا حرف می‌زد و پیشرفت روزافزون وزنه‌برداری ایران. با حرف و لبخندهای آیان، کمی دلم آرام می‌گیرد. این نگرانی همیشه وجود داشته که در رویدادی مثل المپیک مدال‌ها تقسیم می‌شود و نمی‌گذارند سه طلا به یک کشور برسد و به همین دلیل بعد از طلای سهراب این دلواپسی پیش آمد که مبادا این بازی اینجا هم پیاده شود اما وقتی آیان با این دید درباره بهداد حرف زد و گفت که او وزنه‌بردار استثنایی است، کمی نگرانی‌ها کم شد. انگار که سفر به تهران کارساز بوده و نگاه منفی آیان مثبت شده، پس نباید زیاد نگران بود... اما این دلخوشی چند ساعتی بیشتر طول نمی‌کشد. مسابقه بهداد که شروع می‌شود، رفت و آمدهای پدرخوانده وزنه‌برداری آغاز می‌شود. این شیوه‌اش آشناست برای کسانی که مسابقه‌های بین‌المللی وزنه‌برداری را دیده‌اند. تاماش آیان مثل بقیه روسای فدراسیون‌های جهانی با جایگاه ویژه رابطه خوبی ندارد. ترجیح می‌دهد در محوطه برگزاری مسابقه قدم بزند و با عوامل مسابقه حرف بزند. همین حرکت است که شک بهداد و ایرانی‌های حاضر در سالن را بیشتر می‌کند. خودش می‌گوید حق با ایران است اما رفتارش چیز دیگری نشان می‌دهد. در هیات ژوری، جلود عراقی نشسته و همسرش. چه چیزی بین آیان و ژوری رد و بدل می‌شود، معلوم نیست، هر حرفی هم که مطرح می‌شود، کسی هم نمی‌تواند ثابت کند. چیزی که قطعی است و تردیدی در موردش وجود ندارد، این است که کسی پشت این میزها از ژوری گرفته تا داوری، بی‌اجازه این پیرمرد آب هم نمی‌خورد. حالا چطور می‌شود که می‌گوید، حق با بهداد است اما کاری از دستش بر نمی‌آید، عجیب است! به هر حال این نیز بگذرد و چیزی که برای ما می‌ماند حسرت این شب تلخ است و حق کشی که برای بهداد سلیمی اتفاق افتاد و البته حسرت نداشتن لابی‌های بین‌المللی. المپیک میدانی است که باز به یاد ما می‌آورد که لابی‌های بین‌المللی ورزش تعریف دیگری دارد و آدم‌هایی هستند اینجا که به خود اجازه می‌دهند، مدال‌ها را تقسیم کنند و بعد به ما نگاه می‌کنند. برخی مثل آیان، خودش را به شکل افراد ناراحت درمی‌‌آورد و یکی هم مثل جلود، با غرور از کنارمان رد می‌شود و سرش را بالا می‌گیرد. فکرش را کنید، همین جلودی که چند وقت پیش میهمان ایران بود و بهترین‌ها در اختیارش قرار گرفت و در وزنه‌برداری دنیا جایگاهی نداشته، حالا سرش را برای ما بالا می‌گیرد.∎​