شرق: کیانوش رستمی، چراغ کاروان ورزش ایران در المپیک ریو را روشن کرد، درست مثل المپیک 2012 لندن. او این‌بار اما مدالی خوش‌رنگ‌تر از المپیک قبلی گرفت. طلایی ارزشمند که نه‌تنها بر سینه او، بلکه حالا بر سینه ایران می‌درخشد. رکوردهایی که کیانوش در این چند ماه اخیر از خود به جا گذاشت، این امیدواری را به وجود آورده بود که همه به قهرمانی‌اش در ریو یقین داشته باشند. وزنه‌بردار کرمانشاهی دو شب قبل، شبی به‌یاد‌ماندنی در سالن مرکزی ریو برای وزنه‌برداری دنیا رقم زد. او که پیش‌تر رکورد دوضرب جهانی دسته 85 کیلوگرم را دو کیلوگرم (220 کیلوگرم) و مجموع را یک کیلوگرم، در جام فجر تهران ارتقا داده بود، بار دیگر به وزنه‌های سنگین‌تر حمله کرد تا این‌بار رکورد بازی‌های المپیک را جابه‌جا کند. رستمی بعد از اینکه در حرکت یک‌ضرب وزنه 179‌کیلوگرمی را بالای سر برد و اول شد، در حرکت دوضرب نیز وزنه 217کیلوگرمی را مهار کرد و موفق شد رکورد این حرکت را در بازی‌های المپیک بزند. البته پیش از او، وزنه‌بردار چینی که نایب‌قهرمان شد به این وزنه حمله کرد و توانست آن را بالای سر ببرد. رکورد قبلی دو‌ضرب دسته 85 کیلوگرم، در بازی‌های المپیک با 215 کیلوگرم، متعلق به «پیروس دیماس» از یونان بود که در المپیک 2000 سیدنی ثبت شده بود. به‌این‌ترتیب، رکورد دوضرب این دسته در المپیک به نام کیانوش رستمی و تائو تیان از چین زده شد. کیانوش، اما به موفقیت سومی هم رسید و آن ‌جابه‌جایی رکورد مجموع جهان و المپیک بود. رکورد مجموع المپیک نیز 394 کیلوگرم بود که «آندری ریباکو»، از بلاروس آن را در سال 2008 ثبت کرده بود و رستمی آن را دو کیلوگرم ارتقا داد. بعد از نماینده کشورمان و چین، وزنه‌بردار رومانی عنوان سومی این بازی‌ها را از آن خود کرد. قهرمانی مقتدرانه کیانوش، پایانی بود به یک هفته انتظار ایرانی‌ها. قهرمانی این وزنه‌بردار موجی از شور و شعف را در کشور ایجاد کرد و این امیدواری را به وجود آورد که هفته طلایی ایران ادامه پیدا می‌کند. با طلای رستمی، ایران وارد جدول رده‌بندی مدال‌ها شد و در پایان روز هفتم در رده سی‌وچهارم قرار گرفت. 
با مربیگری خودم قهرمان شدم
رستمی در حالی یک سال گذشته را برای حضور در این بازی‌ها به‌تنهایی و جدا از کادر فنی تیم ملی وزنه‌برداری تمرین کرد که همواره با انتقاد اهالی این رشته و بسیاری از کارشناسان ورزش مواجه بود. این اقدام غیرحرفه‌ای کیانوش وقتی سؤال‌برانگیز‌تر شد که علی مرادی، رئیس فدراسیون وزنه‌برداری در مقابل او کوتاه آمد و حتی اعلام کرد از این ورزشکار حمایت‌های لازم را هم انجام می‌دهد.  این وزنه‌بردار که در المپیک ریو هیچ مربی (کوچی) نداشت، بعد از قهرمانی‌اش در المپیک ریو، بار دیگر به‌صراحت اعلام کرد با برنامه‌های تمرینی خودش این افتخار بزرگ را کسب کرده است: «خیلی تلاش کردم تا به اینجا برسم. نمی‌خواستم اتفاق بازی‌های آسیایی 2014 تکرار شود. تنها تمرین‌کردن، واقعا سخت است. هیچ‌کسی من را کوچ نکرد. خودم مربی خودم بودم و به این بازی‌ها رسیدم. رقیب چینی‌ام خیلی قوی بود. او ورزشکار بزرگی است، اما من با برنامه مقابلش ظاهر شدم تا بتوانم به مدال طلا برسم. خوشحالم که مدال طلا را به دست آوردم و توانستم نتیجه زحماتم را بگیرم. من برنامه تمرینی‌ام را به‌خوبی جلو بردم و توانستم به وزنه‌های خوبی برسم. دو ماه قبل از المپیک، رکورد جهان را شکستم. الان هم توانستم دوباره رکوردشکنی داشته باشم».
وزنه‌بردار دسته 85 کیلوگرم ایران، در پاسخ به این سؤال که بدون مربی در فاصله بین حرکات به چه چیزی فکر می‌کردی، گفت: «به هیچ چیزی فکر نمی‌کردم. وقتی که وزنه‌بردار چینی برای زدن وزنه 217‌کیلوگرمی روی تخته آمد، با خودم گفتم خدا کند این وزنه را بزند. اگر دروغ بگویم، خدا کورم کند! چون اگر او 217‌ کیلوگرم را نمی‌زد، این مدال به دل من نمی‌نشست. همه وزنه‌برداران زحمت می‌کشند و تنها کیانوش رستمی نیست که برای گرفتن مدال زحمت کشیده، اما خدا را شکر ما ایرانی‌ها به چیزی که لایقش بودیم رسیدیم». رستمی تأکید کرد در المپیک 2020 هم حاضر می‌شود. 
متأسفانه ورزشکارسالاری بدعت غلطی است که چند سالی است در تیم ملی وزنه‌برداری ایران باب شده و تا کنون برخوردی با آن نشده است. اتفاق تلخ‌تر وقتی بود که نسل طلایی این رشته بعد از المپیک 2012 لندن، در اعتراض به رفتارهای کوروش باقری، پرافتخارترین مربی وزنه‌برداری ایران، اعتصاب کردند که در نهایت به اخراج باقری از تیم منجر شد. حسین رضازاده که متولی این فدراسیون در آن دوران بود و خودش نتوانست مانع به‌وجودآمدن بی‌اخلاقی‌های آن پنج وزنه‌بردار شود، حالا به این اقدام مسئولان فعلی وزنه‌برداری خرده گرفته است. او بعد از قهرمانی رستمی در المپیک گفت: «همه باید با اسم تیم ‌ملی و با یکدیگر باشند و این به مدیریت فدراسیون بستگی دارد. باید مدیریت قوی باشد. اگر شرایط همین‌گونه پیش رود شاهد اختلاف‌ها خواهیم بود. یک بار ممکن است این اتفاق رخ دهد و ورزشکاری طلا کسب کند، اما نباید بدون مربی تمرین‌کردن رواج پیدا کند».