سيد

تيم‌هاي بزرگ و مدعي معمولا فصل را خيلي خوب آغاز نمي‌کنند. اگر پرسپوليس را فاکتور بگيريم که در اولين بازي فصل با سختي‌هاي زيادي توانست از سد سايپا سمج و پرزور عبور کند، خواهيم ديد که تراکتورسازي، استقلال خوزستان (مدعي عنوان قهرماني) و استقلال تهران هر کدام به نوعي از شکل واقعي خود فاصله داشتند. از اين ميان استقلال تهران متفاوت از ديگران است. استقلال را نمي‌توان با ديگر تيم‌ها مقايسه کرد. استقلال بايد با تفکر و بينش هوادارانش حرکت کند، براي هواداران استقلال هفته اول و آخر فرقي نمي‌کند و کدام تيم حريفشان باشد مهم نيست. هواداران استقلال از تيم محبوب خود پيروزي مي‌خواهند. اگر چه در هفته اول آنها به حکم کميته انضباطي ناچار بودند به جاي هوار کشيدن روي سکوهاي ورزشگاه آزادي، در خانه‌هاي خود بمانند و صداي جيغ و داد آنها از داخل آپارتمان‌ها و لابه‌لاي پنجره‌ها به گوش برسد، اما انتظار از منصوريان اين بود که آنها را خوشحال کند. حالا کار استقلال و منصوريان براي هفته دوم هم دشوار‌تر شده و هم از جهاتي راحت‌تر است. هواداراني که هفته اول دور از سکوها در منازل خود دندان به هم ساييدند هفته دوم هر چند محروم نيستند اما تيم‌شان بايد به اهواز برود و با همنام خوزستاني خود بازي کند. جو ورزشگاه غدير اهواز تحت هر شرايطي در هفته دوم کاملا آبي است چون اهوازي‌ها عمدتا استقلالي هستند و اين هفته هم که هر دو تيم از يک خانواده به ميدان مي‌روند. با اين وجود هفته دوم هم هفته دشواري براي استقلال است. يعني همانطور که پيش‌بيني مي‌شد منصوريان بدجوري با نتيجه مساوي هفته اول تحت فشار است چون امتياز آوردن از ورزشگاه پرحرارت غدير اهواز کاري بس دشوار است. به قول مجتبي جباري که آن طرف آب و دور از استقلال بازي مي‌کند ولي يقينا دلش با آبي‌پوشان است بايد به منصوريان وقت داد و استقلال را از هفته پنجم به بعد به تماشا نشست. استقلال و منصوريان هفته به هفته روان‌تر و نزديک‌تر به هم مي‌شوند و زماني که ارتباط‌شان با هوادار منطقي و خوب برقرار شود آن گاه موج آبي استقلال هم در ليگ خودنمايي خواهد کرد.