رقابت‌های یورو ۲۰۱۶ با قهرمانی تیم ملی پرتغال به پایان رسید. در این مسابقات تیم‌ها از نظر تاکتیکی خوب عمل نکردند و می‌توان گفت که هیچ دستاوردی از نظر تاکتیکی برای فوتبال سایر کشورها وجود نداشت اما مهم‌ترین نکته این جام آمادگی جسمانی بالای تیم‌ها و همبستگی تیمی بود. تیم‌هایی که در یورو شرکت کردند از نظر آمادگی جسمانی کم نیاوردند و در بازی‌های مرحله حذفی تا دقایق آخر و حتی ۱۲۰ دقیقه به خوبی می‌دویدند. اگر نگاهی به تیم‌های موفق در این مسابقات کنیم، متوجه می‌شویم که تیم‌هایی در این رقابت‌ها موفق شدند که از وحدت تیمی بالایی برخوردار بودند. در واقع می‌توان گفت که در این مسابقات کار تیمی به نقش ستاره‌ها چربید و تیم‌هایی مانند ایسلند و پرتغال توانستند با کار تیمی خودشان را به جمع برترین‌های جام برسانند. تیم‌هایی مانند بلژیک، کرواسی و انگلستان با وجود ستاره‌های گرانقیمت نتوانستند نتایج خوبی را کسب کنند و ناکام بزرگ جام بودند. در بازی فینال فرانسوی‌ها انگیزه زیادی برای بردن نداشتند و به نوعی بازی می‌کردند که انگار از صعود به فینال راضی بودند و چندان به دنبال قهرمانی نیستند اما برخلاف فرانسوی‌ها این تیم پرتغال بود که با انگیزه زیادی به بازی فینال آمد. به گمان خیلی از کارشناسان خروج رونالدو باعث افت تیم پرتغال شد اما به نظر من پرتغالی‌ها بعد از مصدومیت رونالدو متحدتر شدند و دست به هرکاری زدند تا بتوانند قهرمانی را به رونالدو تقدیم کنند. در این بین باید به نقش کادر فنی و سرمربیان دو تیم توجه کرد. دیدیه دشان با تعویض‌های اشتباهش تیمش را فلج کرد و فرصت پیروزی را از فرانسه گرفت اما این سرمربی پرتغال بود که با تفکر خوبی که داشت و اعتماد به نفس زیادی که در بازیکنان ایجاد کرد و همچنین تعویض‌های خوبش موفق شد پرتغال را قهرمان جام پانزدهم کند. دشان با علم بر اینکه بازی به وقت اضافه کشیده می‌شود سه مهره کلیدی خودش را از زمین بیرون کشید و عملا خط حمله فرانسه را از کار انداخت اما پرتغالی‌ با تعویض‌های درست گل پیروزی را آن هم توسط بازیکن تعویضی به ثمر رساند.