صاحب‌خبر - محسن وظیفه بعد از رقابت‌های گزینشی آذربایجان که آخرین گزینشی برای بوکسورهای آماتور بود، این امید وجود داشت که شاید با حضور در مسابقات حرفه‌ای بوکس ایران بتواند تعداد سهمیه‌های خود را افزایش بدهد اما در اتفاقی عجیب و باور نکردنی تیم سه نفره بوکس نتوانست راهی مسابقات ونزوئلا شود تا آخرین امید بوکس برای کسب سهمیه المپیک هم از بین برود. دلیل لغو سفر هم نرسیدن ویزای فرودگاهی شینگن اعلام شده اما به نظر می‌رسد که بازهم باید مدیریت فدراسیون را در این امر مقصر دانست چرا که از مدت‌ها پیش مشخص بود سجاد محمدپور به همراه امین قاسمی‌پور و سجاد محرابی قرار است به این رقابت‌ها اعزام شوند و به همین دلیل فدراسیون باید تمامی ابزارها و امکانات را به کار می‌گرفت تا این سه نفر راهی مسابقات شوند اما این اتفاق رخ نداد تا امروز بوکس ایران فقط با یک سهمیه که آن هم نتیجه درخشش بوکسور ایرانی در رقابت‌های حرفه‌ای بود راهی بازی‌های ریو شود که این عدد قابل بررسی است؛ آن هم در مقایسه با تمام دوره‌هایی که بوکس ایران در المپیک حضور داشته است. *** بوکس ایران در سه دوره از بازی‌های المپیک یعنی در سال‌های 1956 ملبورن، 1968 مکزیک و 1988 سئول نماینده‌ای نداشت. در این سه دوره بوکس بنا به شرایط خاص ورزش کشور در آن مقطع نتوانست نماینده داشته باشد اما در بقیه دوره‌ها همواره بوکسورهای ایران در المپیک حاضر بوده‌اند. در 1956 ملبورن و 1968 مکزیکو سیتی فقط سه رشته کشتی، وزنه‌برداری و دو و میدانی در بازی‌های المپیک حضور داشتند و بازی‌های 1988 سئول هم همزمان با روزهای خاص کشورمان که درگیر جنگ بود، برگزار شد و به همین خاطر حضور در المپیک اصلا در اولویت نبود. در بازی‌های 1948 که اولین حضور کاروان ایران در المپیک بود، بوکس نیز حضور داشت که در آن دوره بوکس با 9 نماینده راهی المپیک شد. از آن تاریخ تا به امروز سه بار بوکس ایران در بازی‌های المپیک فقط یک نماینده داشته که دو دوره از آن در زمان مدیریت ناطق نوری بوده است. اولین دوره‌ای هم که بوکس ایران با یک نماینده راهی بازی‌های المپیک شد، سال 1964 توکیو بود. سال 2004 و در المپیک آتن هم برای دومین بار بود که بوکس با یک نماینده پا به مسابقات گذاشت و حالا برای سومین بار است که بوکس ایران با یک نماینده به بازی‌های المپیک 2016 می‌رود البته در دو دوره 2004 و 2016 رییس فدراسیون ناطق نوری بوده. اما دوره‌های دیگری هم بوده‌اند که بوکس در المپیک حضور داشته و اتفاقا سهمیه‌های خوبی هم گرفته است. در المپیک سال 96، 4 نفر و در سال 2000 هم 5 نفر سهمیه گرفتند. در 2004 روند نزولی بوکس را شاهد بودیم به طوری که با یک نماینده راهی بازی‌های المپیک شدیم اما در بازی‌های 2008 با سه نماینده و در سال 2012 لندن هم با چهار نماینده در بازی‌ها حضور داشتیم. بعد از عبور از این دو دوره بار دیگر می‌بینیم که بوکس تنها یک سهمیه گرفته که این عدد می‌تواند نشان دهنده روند نزولی بوکس باشد؛ عددی که نشان می‌دهد بوکس ایران در یکی از بدترین روزهای تاریخ خودش قرار دارد چراکه دلایل از دست رفتن سهمیه‌ها بسیار پیش پا افتاده‌ و بیشتر شبیه بهانه‌اند تا دلیل و توضیح قانع کننده. *** بوکس امروز در حال و هوایی قرار دارد که نیازمند نگاه دوباره است. با توجه به راه نه چندان سختی که بوکس در مقایسه با رشته‌هایی مثل تکواندو برای کسب سهمیه داشته، پیش‌بینی شده بود که بوکس حداقل چهار سهمیه می‌گیرد اما امروز یک سهمیه محقق شده و این یعنی ادامه روند نزولی که به طور مقطعی در دوره‌های مختلف این فدراسیون دیده شده است. ارزیابی که باید بدون نگرانی انجام شود؛ نگرانی از دست دادن نفر اول بوکس، ترسی که می‌گوید اگر او نباشد، بوکس تعطیل می‌شود. در سال‌های اخیر وقتی از احمد ناطق نوری انتقاد می‌شد بسیاری براین عقیده بودند که اگر نفر اول بوکس کار را در دست نداشته باشد این رشته تعطیل می‌شود اما آیا الان که این رشته نه به مسابقات جهانی اعزام می‌شود و نه در مسابقات آسیایی موفقیت چشمگیری دارد، تعطیل نیست؟ حالا اگر ناطق نوری از این فدراسیون برود چه اتفاق بدتری از چیزی که امروز شاهدش هستیم را خواهیم دید؟ تیم ملی بوکس چند دوره است که نمی‌تواند به رقابت‌های جهانی اعزام شود. تورنمنت و اردوهای مناسب هم که ندارد و بدتر از همه اینکه در کسب سهمیه هم صد در صد ناکام بوده است چرا که اعتقاد داریم تک سهمیه‌ای هم که به دست آمده به خاطر حضور در بوکس نیمه حرفه‌ای بوده است نه به خاطر برنامه ریزی و تلاش فدراسیون بوکس. بنابراین چرا باید نگران رفتن رییس فدراسیون بوکس باشیم، آیا بدتر از این هم ممکن است؟ بوکسور ملی‌پوش که شانس نخست کسب سهمیه بازی‌های ریو بود به دلیل بی توجهی‌ها دوبار در خارج از ایران مسابقه داد آن هم در شرایطی که اصلا مدیریت فدراسیون در جریان آن نبود؛ اتفاقی که در بار دوم منجر به محرومیت او از سوی فدراسیون جهانی شد. اگر این به منزله ضعف مدیریت فدراسیون نیست، پس چطور باید تعبیرش کرد؟ به هر حال رییس فدراسیون بوکس مدتی قبل گفت اگر این رشته سه سهمیه نگیرد، استعفا می‌دهد. به هر حال اگر این اتفاق بیفتد که باید دست مریزاد گفت به نفر اول بوکس؛ اگر هم این وعده عملی نشود، باید این انتظار را از مسوولان مربوطه داشت تا ذره بین خود را روی تک تک اتفاق‌هایی بیندازند که در چند ماه گذشته در این فدراسیون افتاده است. شاید با تصمیماتی که می‌گیرند، روند نزولی بوکس متوقف شود. حسینی: برخی نمی‌خواستند بیش از یک سهمیه بگیریم سفر بوکسورها به ونزوئلا آخرین میدان کسب سهمیه المپیک لغو شد تا بوکس ایران تنها یک نماینده در المپیک ریو داشته باشد. نایب رییس فدراسیون بوکس معتقد است ایران می‌توانست نمایندگان بیشتری در المپیک داشته باشد اما نگذاشتند! روح‌ا... حسینی درباره لغو سفر بوکسورها گفت: «متاسفانه با این شرایطی که رقم خورد بوکس ایران تنها یک نماینده در المپیک خواهد داشت و آن احسان روزبهانی است. او این سهمیه را از طریق موفقیت در بوکس حرفه‌ای گرفته است.» نایب رییس فدراسیون بوکس با تاکید بر اینکه اگر بوکسورهای ایران به ونزوئلا می‌رفتند شانس خوبی برای کسب سهمیه المپیک داشتند ادامه داد: «قرار بود در آن رقابت‌ها 12 بوکسور در هر وزن شرکت کنند که سه نفر اول سهمیه المپیک می‌گرفتند. می‌توانستیم نمایندگان بیشتری در المپیک داشته باشیم اما گویا مسوولان جهانی و مسابقات هم نمی‌خواستند ما در این مسابقات شرکت کنیم!» حسینی درباره کارشکنی فدراسیون جهانی افزود: «معمولا برای شرکت در این رقابت‌ها فدراسیون جهانی بلیت و دعوتنامه را از یک ماه قبل برای کشورهایی که نماینده داشتند ارسال می‌کرد اما برای این مسابقات که اصلا بلیت نفرستاد و دعوتنامه‌ها را هم در آخرین دقایق ارسال کرد که زمان زیادی برای بقیه کارها نداشتیم.»∎​