چقدر سخت و سنگین است شنیدن خبر مرگ بزرگان فرهنگ و ادب کشور،استادانی که دیگر مانند آنان به دنیا نیامده و نخواهد آمد.در روزگاری که ادبیات فارسی روزگار خوشی را سپری نمی کند،از دست دادن یک ادیب توانا و کار بلد ضربه جبران ناپذیری است.
استاد ابوالحسن نجفی،یکی از این بزرگان بی بدیل بود که جمعه گذشته پشت به دنیا و روی به آخرت کرد.او ذوالفنونی بود که سال ها با قلم خود در عرصه فرهنگ و ادب یکه تازی کرد.مرحوم نجفی در حوزه زبان شناسی،ترجمه و ادبیات فارسی استادی مسلم و بی بدیل بود.
کتاب «غلط ننویسیم»استاد اثری تاثیر گذار و مهم بود که کمک شایانی به عرصه ادبیات کرد.بسیاری این کتاب را خوانده و ازآن آموخته اند.مرحوم نجفی با تلاشی خستگی ناپذیر این اثر را نوشت و منتشر کرد،زیرا می دانست درست نوشتن کلید موفقیت در عرصه فرهنگ و به خصوص ادب است.آنانی که این کتاب را خوانده و یا دردانشگاه به آنان آموخته شده ،در نوشته های خود اصول را به کار برده و سعی در درست نویسی دارند.
مرحوم ابوالحسن نجفی، یکی از عروض دانان بنام و وارد ادبیات فارسی بود.تسلط وی بر عروض فارسی و عربی را بسیاری از استادان اعتراف کرده و خواهند کرد.نوشته های وی درباره این فن خود گواهی است صادق که نیاز به توضیح بیشتر نسیت.
ترجمه یکی دیگر از فنونی بود که استاد در این زمینه آثار بسیاری را به یادگار گذاشته است.ترجمه هایی بسیار دقیق و زیبا که با ترجمه های امروزی زمین تا آسمان فرق دارد.
باید هم چنین باشد،زیرا استادانی مانند وی که ذوالفنون هستند توانایی شان بسیار بیشتر از تازه به دوران رسیده هاست.
درباره استادانی چون ابوالحسن نجفی هرچه بنویسیم کم نوشته ایم،آنان آن قدر بزرگ هستند که قلم از وصف شان باز می ماند.
حیف که دردانه های دریای ادب را آن گونه که باید، قدر نشناختیم و نخواهیم شناخت،زیرا شناخت چنین گوهرهای بیتایی را گوهرشناسانی شایسته می خواهد.
در سال های اخیر استادان و ادیبان بزرگی روی در نقاب خاک کشیدند که هر کدام سرو بلند قامتی بودند از باغ ادب پارسی.
جای خالی این بزرگان را نسل جدید هرگز نتوانستند پر کنند و هرگز نیز پر نخواهدشد.خلاءاین بزرگان همچنان تا روز حشر باقی خواهد بود.
خداوند رحمان، استاد ابوالحسن نجفی و دیگر استادان مسلم فرهنگ ادب را بیامرزاد و در بهشت برین جای دهد.
rezaorang@yahoo.com