محمد محمدی سدهی


رؤیاهای تیم ملی امید با شکست سنگین مقابل ژاپن رنگ باخت تا ناکامی‌های فوتبال ملی در رسیدن به المپیک 44 ساله شود و اهالی فوتبال 4 سال دیگر به امید حضور در المپیک به انتظار بنشینند. دلایل مختلفی درخصوص حذف ملی‌پوشان می‌توان برشمرد، از ضعف مدیران و کادر فنی تیم گرفته تا تحلیل قوای جسمانی بازیکنان. کارشناسان فوتبال نظرات مختلفی در خصوص این ناکامی بزرگ داشتند و هر کدام به نوعی به نقاط تاریک اشاره داشتند که در نوع خود تأمل برانگیز است.
از بین رفتن امنیت پستی
رسول کربکندی با اشاره به تلاش مسئولان فدراسیون و تیم‌ها برای اضافه شدن تیم ملی فوتبال امید به کاروان اعزامی ورزشکاران‌مان به ریو می‌گوید: «برنامه سازمان لیگ و تعطیلی مسابقات نشان دهنده تلاش مسئولان برای پایان ناکامی‌های تیم ملی امید بود و در این راه تیم‌ها هم با در اختیار قراردادن بازیکنان خود به تیم ملی امید کمک کردند و این موضوع از نقاط مثبت در همدلی مسئولان بود.» این کارشناس فوتبال جابه‌جایی بازیکنان را موجب از بین رفتن امنیت پستی دانست و از این کار سرمربی تیم ملی انتقاد کرده و می‌افزاید: «نقطه ضعف اصلی ما در خط دفاع بود که این عملکرد ضعیف نشان دهنده تغییرات بود. بازیکنان بخصوص در بازی مقابل ژاپن تمرکز خود را از دست دادند و این موضوع که از نظر جسمانی دچار تحلیل شدند، موضوع درستی نیست.»
برای رسیدن به اهداف، نباید ارقام مهم باشند
پس از پیوستن محمد خاکپور به تیم ملی، نفرات باتجربه‌ای از جمله محمد مایلی کهن، مجتبی تقوی و مرتضی محصص به تیم ملی اضافه شدند اما غیبت یک دستیار تکنیسین «ترجیحاً خارجی» یکی از نقاط ضعفی بود که در تیم ملی احساس می‌شد. علاوه بر این به نظر همفکری در میان کادر فنی وجود نداشت و تک‌صدایی محصول جمع محدود کادر امید نمود داشت. در حالی که این موضوع می‌توانست در مواقع حساس به کمک تیم بیاید.  رسول خطیبی، پیشکسوت فوتبال با اشاره به تبعات منفی نرسیدن به المپیک برای فوتبال کشورمان بیان می‌کند: «خاکپور یک دستیار تمرین دهنده مناسب نداشت، کسی که در مواقع حساس به کمکش بیاید و به او از نظر ذهنی و همفکری بدهد. این امکان وجود داشت که یک مربی خارجی سطح بالا به تیم اضافه می‌شد و با خاکپور همفکری می‌کرد.» علاوه بر این ایجاد حواشی متعدد بعد از باخت تیم ملی مقابل قطر و جدال مسئولان تیم ملی امید و وزارت ورزش موجب شد تا تیم به حاشیه کشیده شود. اعلام هزینه پنج و نیم میلیاردی توسط وزارت ورزش و صحبت‌هایی که پس از باخت تیم ملی امید مقابل قطر شدت بیشتری به خود گرفت، موجب شد تا فشار روی کادر فنی و بازیکنان بیشتر شود. او با اشاره به این اتفاقات می‌گوید: «برای رسیدن به المپیک باید به ارقامی بیش از این فکر کرد. هر ساله در فوتبال ایران بازیکنان مستعدی حتی در حد پدیده رو می‌شوند که اگر در هر دوره از المپیک به این مسابقات نروند در واقع این پنج و نیم میلیارد‌ها به هدر رفته است.»
ضعف مدیریت و رفتن تیم به سمت حواشی
در بعد مدیریتی هم باید به حضور حبیب کاشانی در رأس تیم ملی اشاره کرد، مدیری با سابقه چندین ساله مدیریتی. عباس انصاری فرد، مدیر‌عامل سابق پر‌سپولیس با اشاره به اهمیت این موضوع می‌افزاید: «اگر مدیریت خوبی از سوی فدراسیون فو‌تبا‌ل در تیم ‌ملی فو‌تبا‌ل امید انجام می‌شد، مطمئناً افراد بهتری برای کادرفنی تیم ‌ملی امید انتخاب می‌شدند. اگر مدیریت خوبی صورت می‌گرفت و حاشیه‌ها از تیم جمع می‌شد مطمئناً کمک زیادی به موفقیت تیم می‌کرد.»
نقش وزارت ورزش در حذف امیدها
حذف تیم ملی امید از المپیک با واکنش از سوی فدراسیون نشین‌ها نیز همراه بود تا جایی که شهرام دبیری، عضو هیأت رئیسه فدراسیون فوتبال در خصوص اظهارنظر برخی بازیکنان مبنی بر اینکه انتقادها نشان دهنده علاقه برخی‌ها به حذف تیم بود، می‌گوید: «بعید است اما اینکه بعضی از دوستان در خلال مسابقات انتقاد می‌کردند کار درستی نبود و بهتر بود حرفی اگر قرار است زده شود بعد از پایان مسابقات به زبان آورده شود.» او با اشاره به بیانیه‌ای که توسط وزارت ورزش منتشر شد، بیان می‌کند: «از وزارت ورزش هم به عنوان یکی از حاشیه سازها یاد می‌شود اما منتشر کردن آن بیانیه در حذف تیم امید تأثیرگذار نبود. هیچ کس دوست نداشت تیم امید حذف شود. مسلماً همگی باید پاسخگو باشند. فدراسیون فوتبال در حد امکانات موجود تدارک نسبتاً خوبی برای تیم امید فراهم کرد.»
به گزارش «ایران»، تمام اینها بخشی از اظهارات افراد مختلف است که فردای روز باخت امیدها به ژاپن صورت گرفت. ارکان مختلف فوتبال از بازیکن گرفته تا مربی و کارشناس و مدیر و حتی مسئولان فعلی فوتبال و ورزش در صحبت‌هایشان نوعی از شانه خالی کردن وجود داشت. این که هر کسی، دیگری را مقصر بداند و این چرخه معیوب همیشگی در فوتبال و ورزش ایران در تمام این سال‌ها باز هم عیان شود. در حقیقت یک بار دیگر دنبال قاتل بروس لی هستیم! چه کسی «امید» را کشت؟ شما چه پاسخی برایش دارید؟!