امروز سالروز شهادت یازدهمین ستاره تابان معنویت و حجت خدا، حضرت امام حسن عسکری علیه‌السلام است.
امام حسن عسکری علیه‌السلام در هشتم ربیع‌الثانی و به روایتی دیگر در 24 ربیع‌الاول سال 232 هجری قمری در مدینه منوره متولد و در هشتم ربیع الاول سال 260 هجری قمری در شهر سامرا به شهادت رسیدند. زندگی امام حسن عسکری (ع) به سه دوره تقسیم می‌شود. دوره اول به مدت 13 سال درمدینه منوره، دوره دوم به مدت ده سال در شهر سامرا قبل از امامت و دوره سوم شش سال پس از رسیدن به مقام ولایت و امامت که در طول عمر کوتاه 29 ساله خویش همواره در مسیر هدفی که اجداد طاهرینش در آن قدم برداشته بودند حرکت کردند و سیره حضرت پیامبر (ص) و مولای متقیان علی علیه‌السلام و پدران کبار خویش را سرلوحه کارهای خود قرار دادند.
ایشان در اوان نوجوانی و زمانی که متوکل خلیفه جبار و سفاک عباسی تصمیم گرفت مرکز حکومت اسلامی را از بغداد به سامرا منتقل نماید و در پی آن حضرت امام هادی علیه‌السلام را مجبور به مهاجرت از مدینه منوره به سامرا نمود تا به این وسیله آن حضرت رااز مردم حجاز دور کرده باشد، ناچار به همراه پدر بزرگوارشان به سامرا مهاجرت کردند و در این شهر اقامت گزیدند.
خلفای عباسی که براساس احادیث و روایات یقین داشتند که فرزند امام حسن عسکری (ع) همان موعود وعده داده شده برای اصلاح امور جهان است، لذا امام یازدهم را از همان ابتدا سخت تحت مراقبت قرار داده و زندانی و حبس کردند و عساکر فراوانی را پیرامون آن حضرت گماردند تا در هر لحظه زیر نظر باشند.
دوران زندگی امام حسن عسکری (ع) را می‌توان از حساس‌ترین دوران زندگی ائمه هدی علیهم‌السلام دانست. به سبب آنکه خلفای عباسی به نزدیک بودن تولد حضرت قائم آل محمد علیه‌السلام واقف بودند، از هرگونه آزار و ایجاد محدودیت برای آن حضرت دریغ نمی‌ورزیدند.از سوی دیگر در این دوره عباسیان با قیام‌ها و اعتراضات پی در پی و متعددی مواجه بودند که همگی آنها خلافت ستمگرانه آنان را هدف قرار داده و تهدید می‌کردند. عباسیان که از این دو ناحیه به شدت احساس خطر می‌کردند، به همان میزان بر سخت‌گیری‌ها و ایجاد محدودیت‌های خود علیه امام می‌افزودند و در عین حال تلاش داشتند با فریب کاری و فتنه‌گری چنین وانمود نمایند که حضور امام حسن عسکری (ع) در سامرا و کنار خلافت عباسیان نوعی همراهی و تائید ایشان از حکومت است.
اما، امام عسکری علیه‌السلام با آگاهی از توطئه‌های خلفای عباسی، علاوه بر نقش برآب کردن ترفندهای دروغین آنان از طریق نامه نگاری و معدود ملاقات‌هایی که با برخی شیعیان در پوشش‌های مختلف انجام می‌دادند، به وظایف الهی امامت خود نیز عمل می‌کردند و اجازه سوء استفاده از شرایط سخت حصر و حبس را به عباسیان نداده و پیروان خود را از واقعیت‌ها آگاه می‌نمودند.
در مناقب آن حضرت آمده است که ایشان کم سخن می‌گفتند و بسیار شنونده بودند و گوش به حوائج مردم می‌دادند و بسیار به مردم می‌بخشیدند و از طریق متجلی کردن اخلاق الهی مردم را به سوی حقیقت دین محمد (ص) جذب می‌کردند به طوری که حتی شرورترین افراد نیز با اخلاق پسندیده و نیکوی آن امام همام شرمگین شده و هدایت می‌یافتند.
سالروز شهادت امام حسن عسکری (ع) را که همانند خورشیدی در ظلمت ستمکاری عباسیان درخشیدند را به عموم شیفتگان اهل بیت علیهم السلام تسلیت می‌گوئیم و از خداوند رحمان صلوات و خوان خاصه الوهیت را برای آن امام فداکار استدعا داریم.