حوزه و دانشگاه، دو قطب سرنوشت ساز و دو مغز متفکر و سازندگان امروز و فردای کشور و تربیت کنندگان نسل جوان و آینده سازان کشورند .

 هماهنگی، همراهی و پیوند و دوستی حوزه و دانشگاه راهگشای رشد و تعالی جامعه و هدایت عموم مردم است . حوزه و دانشگاه، دو سنگر مبارزه و دو پایگاه مقاومت و دو کانون الهام بخش انقلاب اسلامی مردم ایران بوده اند و باید باشند . 

حفظ این دو سنگر و پایگاه بزرگ ملت مسلمان ایران و مصونیت آنها در برابر توطئه های دشمنان، در گرو هوشیاری ،  تفاهم و اتحاد این دو قشر فرهیخته است .

 در مهرماه 1357 حضرت امام خمینی(ره) در پیام به طلاب و دانشجویان کشور تأکید کردند: طلاب علوم دینی و دانشجویان با هم روابط دوستانه و فعالانه داشته باشند (صحیفه نور ، ج2 ، ص114) . 

حضرت امام(ره) در وصیت نامه سیاسی الهی خویش نیز درباره حوزه و دانشگاه چنین فرمودند : توصیه اینجانب آن است که نسل حاضر و آینده غفلت نکنند و دانشگاهیان و جوانان برومند عزیز هر چه بیشتر با روحانیون و طلاب علوم اسلامی پیوند  دوستی و تفاهم را محکم‌تر و استوارتر سازند و از نقشه ها و توطئه های دشمن غدار غافل نباشند و به مجرد آن که فرد یا افرادی را دیدند که با گفتار و رفتار خود درصدد است بذر نفاق بین آنان افکند او را ارشاد و نصیحت نمایند و اگر تاثیر نکرد از او روگردان شوند و او را به انزوا کشانند و نگذارند توطئه ریشه دواند که سرچشمه را به آسانی می توان گرفت (صحیفه نور ، ج21 ، ص182 و ص183) .

 وحدت حوزه و دانشگاه از آرمان های بزرگ انقلاب اسلامی بوده و هست، ولی اقدامات کافی در این راستا انجام نشده و وصیت جاودانه و روشنگر امام خمینی(ره) درباره ضرورت وحدت حوزه و دانشگاه، به صورت جامع، عملیاتی و اجرایی نشده و نظریه پردازی در کرسی های آزاد اندیشی درباره استراتژی، تاکتیک ها و تکنیک های وحدت حوزه و دانشگاه و پایداری آن تحقق نیافته است .