شبنم کهن چی
الکامپ در عمر بیست و یک ساله خود فراز و نشیب زیادی طی کرده است و مانند فرزندخواندهای دست به دست شده است. این نمایشگاه بینالمللی که بزرگترین نمایشگاه فناوری اطلاعات و ارتباطات در ایران محسوب میشود، همیشه خواهان زیاد داشته است. بگذریم از حدس و گمانهایی که بر سر کسب و سود و افتخار وجود دارد،
علاقهمندان به برگزاری این نمایشگاه بیش از هر چیزی دلشان میخواهد نمایشگاهی با شکوه برپا کنند که به رونق اقتصادی شرکتکنندهها هم کمک کند. اما این نیت خیر، الکامپ را هر سال رستگار نکرد. با تاخیری که مسوولان در انتخاب برگزار کننده نمایشگاه داشتند و برنامهریزیهای دیرهنگام، الکامپ، سال طلایی در بیست و یک سال عمرش کم داشته است.
هر سال هنگام برگزاری الکامپ ما به مرور آنچه الکامپ پشت سر گذاشته، بدقولیها، بیمسوولیتیها، جفاها و خلاصه سرزنش مسوولان میپردازم که البته پر بیراه هم نیستند و وجود دارند.
اما امسال با توجه به اینکه برگزاری الکامپ همچون غنیمتی به جنگجوی همه این سالها برای به دست آوردن مجوز (سازمان نظام صنفی کشور) سپرده شده و این سازمان نیز قصد دارد این نمایشگاه را با بهترین کیفیت و کمترین حاشیه برگزار کند، از بعد دیگری به الکامپ نگاه میکنم.
شکی نیست که مسوولان چه در بخش خصوصی، چه در بخش دولتی، دلسوز هستند و در راستای ارتقای کیفیت امور تلاش میکنند. اما در میزان تلاش آنها، درخواستی که از آنها میشود نیز مهم است. برای برنامهریزی و سیاستگذاری بهتر، توجه به نیاز و درخواست جامعه پر اهمیت است.
بیایید این واقعیت را در نمایشگاه الکامپ بررسی کنیم. بازدیدکنندگان نمایشگاه الکامپ چه کسانی هستند و چه توقعی از شرکتکنندگان و برگزار کننده این نمایشگاه دارند؟
پیش از این نمایشگاه بینالمللی تهران به خصوص در فصل بهار و تابستان، بیشتر شبیه به تفرجگاه بود تا محیط نمایشگاهی. فضای سبز نمایشگاه، ظهر و عصر پر بود از مردهایی که روی چمنها دراز کشیده بودند تا قیلوله کنند، پر از جمعهای دو سه نفره که زیر سایه درختان جا خوش کرده بودند و به گپ و گفت مشغول بودند.
حتی در نمایشگاههای تخصصی میتوانستی مادرانی را ببینی که دست کودکان خردسالشان را گرفته بودند و بادکنک در دست به سمتی میرفتند. سالنهای نمایشگاه نیز محلی برای جمعآوری انواع کیفها، بروشورهای رنگارنگ، خودکار، دفترچه یادداشت، شکلات، برگههای تبلیغاتی، سوییچ و انواع هدایای تبلیغاتی بود.
طی چند سال گذشته به خاطر کمتر شدن تجمع نمایشگاه در محل برگزاری نمایشگاههای بینالمللی و انتقال برخی نمایشگاهها به مصلی تهران، وضعیت کمی فرق کرد. در فضای باز نمایشگاه آدمهایی که به نظر میرسد به پیک نیک آمدهاند کمتر دیده میشود. دست بازدیدکنندگان هم کمتر از گذشته کیفهای تبلیغاتی پر از هدیه است.
حالا مدل و خواست بازدیدکنندگان کمی متفاوت شده است. آنها علاقهمندند در قرعهکشیهای کوچک و بزرگی که به انواع هدیههای خوش آب و رنگ کوچک و بزرگ مزین شده است شرکت کنند. یا در صفهای عریض و طویل دریافت سیمکارت اپراتورهای مختلف بایستند. یا برای ثبت نام دریافت اینترنت یا مودم از شرکتهای مختلف شلوغی سالن و صف کشیدن را تحمل کنند. بین آنها کمتر کسی به دنبال جمع کردن بروشور است یا از صاحبان غرفهها دفترچه یادداشت و خودکار طلب
میکند.
شکی نیست آنچه بازدیدکنندگان خواهانش هستند، مورد توجه صاحبان غرفههاست چون با برطرف کردن همان خواستهها میتوانند بازدیدکنندگان را به خود جذب کنند. تا هنگامی که سطح توقعات بازدیدکنندگان شرکت بازیهایی مانند پرتاب توپ و فوتبال دستی و ماشین سواری و غیره هستند، یا دوست دارند با حضور ستاره دنیای موسیقی یا سینما وقت بگذارند و شاهد استندآپ کمدی در یک نمایشگاه تخصصی باشند، چه انگیزهای برای کار حرفهای و تخصصی شرکتکنندگان باقی میماند.
دور از ذهن و عجیب غریب نیست که توقع داشته باشیم بازدیدکننده یک نمایشگاه تخصصی بیش از آنکه خواهان شرکت در مراسم قرعهکشی با حضور ستاره دنیای سینما باشد، علاقهمند به شرکت در یک کارگاه آموزشی رایگان از سوی یکی از شرکتکنندگان باشد. یا تمایل داشته باشد با مدیران جوان و کارآفرین این حوزه دیدار کنند و درباره طی کردن مسیر موفقیت گپ
بزند.
داشتن اینترنت، امکان کار کردن با سختافزارها و اپهای مختلف طی بازدید از نمایشگاه، بررسی فرصتهای شغلی در شرکتهای مختلف، دریافت اطلاعات به روز درباره انواع خدمات و محصولات از دیگر توقعاتی است که به نظر میرسد بازدیدکننده یک نمایشگاه تخصصی باید داشته باشد. اما وقتی چنین درخواستهایی وجود ندارد، شرکتکنندگان نیز برای ارایه این خدمات هزینه نمیکنند چون تقریبا مطمئن هستند بازدیدکنندگان به سمت غرفههای خوش آب و رنگ دیگر خواهند رفت.
بنابراین لازم است همانقدر که اهمیت میدهیم به نحوه برگزاری نمایشگاه و ارایه محصولات و خدمات از سوی شرکتکنندگان، به فرهنگسازی و تلنگر زدن به بازدیدکنندگان هم
اهمیت بدهیم.
امسال نمایشگاه دایمی الکامپ راهاندازی شده است که به برگزاری بهتر نمایشگاه طی سالهای آینده کمک خواهد کرد. هممچنین قدم مثبت دیگر امسال ارایه تسهیلات برای شرکت در نمایشگاه الکامپ بود که به کسب و کارهای کوچک این حوزه فرصت حضور فراهم کرده است.
این تسهیلات با نرخ سود 12 درصدی با تنفس دو ماهه ارایه شده که بازپرداخت آن طی 7 قسط و به مدت یک سال خواهد بود.
الکامپ بیست و یکم با حضور 420 شرکت داخلی و خارجی در فضایی به وسعت 22 هزار متر مربع برپا شده است. سازمان نظام صنفی رایانه ای کشور برگزارکننده این دوره الکامپ است که از حمایت سازمان توسعه تجارت و شرکت سهامی نمایشگاههای بینالمللی ایران نیز برخوردار شده است. سازمان نظام صنفی کشور به عنوان برگزار کننده نمایشگاه الکامپ امور اجرای این نمایشگاه را به یک شرکت تخصصی به نام راهکار تجارت، مدیریت کوشا سپرده است.
با توجه به چنین شرایط و فضایی در بیست و یکمین الکامپ، بد نیست بازدیدکنندگان نیز در شیوه نگاه خود به نمایشگاهی که این همه فراز و نشیب پشت سرگذاشته است نگاه کنند و چیزی طلب کنند که برآورده کردنش، کیفیت نمایشگاه را بالا ببرد.