وقتی صحبت از تغییرات آب و هوایی می شود، ذهن اکثر مردم به سمت محیط زیست می رود. اما مسئله تغییرات آب و هوایی، اگرچه در ظاهر مسئله ای مربوط به محیط زیست است اما دلالت های اقتصادی فراوانی دارد. در چند دهه اخیر، عقل جمعی دنیا به این جمع بندی رسیده که اگر قرار است رفاه اقتصادی افزایش پیدا کند و این رفاه پایدار باقی بماند، باید محیط زیست را جدی گرفت. اگر محیط زیست آسیب ببیند، اگر دمای کره زمین بالا برود، اگر میزان گازهای آلاینده افزایش یابد، دیگر امیدی به پایداری رشد اقتصادی و رفاه نیست.

از این رو، چند سالی می شود که کشورها دور هم جمع می شوند تا تصمیمی جدی در مورد مهمترین آلاینده محیط زیست یعنی ترکیبات کربنی بگیرند. این ترکیبات که غالبا به شکل دی اکسید کربن و مونواکسید کربن دیده می شوند، نتیجه اصلی استفاده از سوخت های فسیلی هستند. از زغال سنگ گرفته تا بنزین و گازوئیل و گاز طبیعی. وضع مالیات بر کربن یکی از اصلی ترین سیاست هایی است که عقل جمعی جهان برای بهبود محیط زیست در نظر می گیرد. اگر چه در کنفرانس دو هفته ای پاریس تصمیمی اینگونه اتخاذ نشد، اما اجماعی شکل گرفت که می تواند در آینده دست یابی به وضع جریمه و مالیات بر انتشار آلاینده ها را عملیاتی کند. البته نباید از این نکته غافل شویم که 49 درصد گازهای آلاینده توسط کشورهای ثروتمندی صورت می گیرد که تنها 10 درصد جمعیت جهان را در برمی گیرند. آمریکا و چین متهم های اصلی ایجاد گازهای آلاینده هستند که در این نشست مواضع خود را اندکی تغییر دادند و به حمایت از این مسئله پرداختند. بنابراین اگر اتفاق خاصی رخ ندهد، هیچ بعید نیست که در سال های آینده کشورهایی که آلایندگی فراوانی ایجاد می کنند، در  لیست تحریم ها و جریمه های بین المللی قرار بگیرند که کشور ما نیز از آن ها مستثنی نیست. پس تا دیر نشده لازم است که میزان تولید گازهای آلاینده کشورمورد بازنگری واقع شود.