آرمن ساروخانیان
دوری امیر قلعه‌نویی از لیگ‌برتر به نیم‌فصل هم نکشید و او امروز به عنوان سرمربی روی نیمکت تراکتورسازی می‌نشیند. بازگشت او به دنیای مربیگری مقابل استقلال است؛ تیمی که سال‌ها در آن بازی کرده و فصل قبل هم هدایتش را به‌عهده داشت. پس از دو فصل ناکامی با آبی‌پوشان، قلعه‌نویی برای بازگشت به فوتبال مردد بود تا اینکه با پیشنهاد ملوان در شروع فصل تصمیم گرفت بختش را در این تیم قدیمی و پرطرفدار امتحان کند، ولی به دلیل شرایط بد مالی از هدایت این تیم گیلانی منصرف شد. پیشنهاد دوم برای قلعه‌نویی از تراکتورسازی رسید؛ باشگاهی که به تغییر مربی در میانه فصل عادت کرده است. چالش جدید حتی از چالش ابتدای فصل هم برای امیر جذاب‌تر بود چرا که تراکتورسازی بر خلاف ملوان مدعی قهرمانی است و ابزار رسیدن به این هدف را هم دارد.
بازگشت امیر قلعه‌نویی اتفاق جذابی برای لیگ است. او پرافتخارترین مربی لیگ است و کاراکتر خاصش هیجان و رقابت مسابقات را بیشتر می‌کند. امیر در گام اول با استقلال روبه‌رو می‌شود که جذابیت این تقابل را چندبرابر می‌کند. از امروز تراکتور قلعه‌نویی یکی از سوژه‌های مهم لیگ است که رسانه‌ها با دقت زیر ذره‌بین می‌برند.
هدف قلعه‌نویی از این انتخاب بر کسی پوشیده نیست. او در تبریز به چیزی جز قهرمانی فکر نمی‌کند. بعد از دو فصل نسبتا ضعیف با استقلال، ششمین قهرمانی در لیگ‌برتر دوباره می‌تواند او را روی بورس بیاورد. ارزش این قهرمانی با توجه به اینکه تراکتورسازی تا‌به‌حال نتوانسته روی سکوی اول بایستد، مضاعف خواهد بود.
اما این فقط یک روی سکه است و احتمال شکست این پروژه را هم باید در نظر گرفت. تراکتور که در 8 امتیازی استقلال صدرنشین قرار دارد، در هفته‌های گذشته شرایطی بحرانی داشته. این تیم پرستاره در هفته‌های گذشته انسجام شروع فصل را نداشت و ترمیم تیم نیاز به زمان دارد. استخوانبندی تیم را سربازانی می‌سازند که ممکن است در نیم‌فصل جدا شوند و فکر کردن به یک قرارداد جذاب با تیمی جدید می‌تواند تمرکز آنها را به هم بزند. قطعا یکی از دغدغه‌های قلعه‌نویی حفظ این بازیکنان است و حتی از باشگاه خواسته که برای بالا رفتن انگیزه به آنها هم حقوق پرداخت شود. موضع‌گیری هواداران تراکتورسازی دردسر دیگر این مربی است. او امیدوار است این شکاف در روزهای آینده از بین برود، ولی نتیجه نگرفتن در بازی‌های پیش‌رو می‌تواند آن را عمیق‌تر کند.
در کنار تمام این مشکلات، مهم‌ترین فاکتوری که جواب این معادله را تعیین می‌کند، خود قلعه‌نویی است. تا سه سال پیش، حضور او روی هر نیمکتی تضمین موفقیت بود، ولی بعد از دو فصل بدون جام در استقلال، نمی‌توان از تردیدهایی که درباره او به‌وجود آمده به راحتی گذشت. شرایطی که قلعه‌نویی تجربه می‌کند برای هر مربی‌ در فوتبال ممکن است رخ دهد. هیچ‌کس نمی‌تواند همیشه در اوج باشد و افت به دلایل فنی یا انگیزشی ممکن است سراغ هر انسانی برود.
در روزهایی که مورینیو، یکی از موفق‌ترین مربیان سال‌های اخیر فوتبال جهان، در گردابی غیرمنتظره گرفتار شده، این تئوری که «عمر مفید مربیان در فوتبال 10 سال است»، دوباره شنیده می‌شود و اگر استثناها را کنار بگذاریم، این نظریه در مورد بیشتر مربیان مهم سال‌های اخیر از جمله لیپی و فان‌خال صادق بوده است. قلعه‌نویی اولین قهرمانی‌اش را حدود 10 سال پیش با استقلال به‌دست آورد و بعد از آن در دوران طلایی‌اش توانست 4 بار دیگر قهرمان شود، ولی افت عملکرد او در دو سال گذشته، این سوال را به‌وجود می‌آورد که شاید این مربی هم شامل این قضیه شده است. عملکرد امیر در تراکتورسازی شاید بتواند جواب این سوال را با قطعیت بیشتری بدهد. موفقیت تراکتور نشان می‌دهد که این افت موقتی بوده و در سوی دیگر ناکامی دلیلی است که او هم شامل تئوری 10 ساله شده و باید دوران اوجش را تمام شده دانست. تراکتورسازی از این منظر آخرین فرصت قلعه‌نویی است.