بالاخره پروويچ – شهباززاده

بالاخره پروويچ و شهباززاده به صورت توأمان در ترکيب استقلال قرار گرفتند. پروويچ به عنوان مهاجم هدف بازي کرد و سجاد شهباززاده نيز پشت سر وي بود البته اين اتفاق تا دقيقه 60 ديدار ادامه داشت و سپس با به بازي آمدن کرار اوضاع متفاوت شد. شهباززاده در فاز تهاجمي عملا به عنوان مهاجم ايفاي نقش مي کرد اما زماني که توپ در اختيار استقلال خوزستان بود ، وي با برگشت به عقب با کريمي (انصاري) و برهاني لايه اول دفاعي آبي پوشان را تشکيل مي دادند. در واقع شهباززاده به عنوان بازيکن پشت مهاجم به بازي گرفته شد ، که دامنه حرکتي رو به جلويي داشت. اين ارنج تا حدود زيادي توان هجومي استقلال در ميانه را مي گرفت و به همين دليل اميد ابراهيمي از آزادي عمل بيشتري برخوردار بود و اين بازيکن بيشترين پاس کليدي را در ميان بازيکنان استقلال ارسال کرد. اما با اين شرح وظايف نيز باز هم خلأ هايي وجود داشت. با به بازي آمدن جابر انصاري وي به عنوان وينگر چپ ايفاي نقش کرد و با توجه به اينکه دامنه حرکتي اين بازيکن درون گرا است ، تحرک در ميانه و عمق تيم حريف افزايش يافت. از سوي مقابل با خروج ميثم مجيدي ، يعقوب کريمي يک خط عقب تر رفت. کريمي در نيمه اول دامنه حرکتي محدود به کانال کناري سمت چپ داشت و تحرک مناسب در عمق انجام نشد. اما در دقيقه 60 و با به بازي آمدن کرار اوضاع به طور کل متفاوت شد. کرار به عنوان بازيکن پشت مهاجم به بازي گرفته شد و سجاد شهباززاده نيز مرد هدف پرويز مظلومي بود. با اين تغييرات تحرک در ميانه به حداکثر خود رسيد و تمام 4 بازيکن هجومي استقلال گرايش به عمق داشتند و اهرم چنداني براي فشار از جناحين وجود نداشت. پروويچ حرکات بدون توپ کمي دارد و در شرايطي که ارسال از جناحين وجود نداشته باشد کارآيي وي به حداقل مي رسد ، به همين دليل پرويز مظلومي پس از آن که تصميم گرفت روي به عمق حريف بياورد پروويچ را از بازي خارج کرد و بازيکني همچون شهباززاده که قابليت حرکات بدون توپ بيشتري دارد به عنوان مهاجم هدف به بازي گرفته شد. آرش برهاني نيز به عنوان وينگر جناح راست ايفاي نقش کرد. اين بازيکن در زمينه نفوذ و ارسال پاس هاي موثر عملکرد قابل قبولي داشت و دوندگي بالايي نيز از خود نشان داد .