به گزارش ایسنا، سباستین للیو، فیلم‌ساز شیلیایی، بیش از همه با فیلم برنده اسکار «یک زن شگفت‌انگیز»شناخته می‌شد. از دیگر آثار انگلیسی‌زبان او می‌توان به فیلم‌های «گلوریا بل» و «شگفتی» اشاره کرد.
آمالیا کاسای، همسر او، خبر درگذشت این فیلم‌ساز را در اینستاگرام اعلام کرد، اما علت مرگ را مشخص نکرد. او در پیامی به زبان اسپانیایی گفت که خانواده‌اش روزهای دشواری را پشت سر می‌گذارند. رسانه‌های شیلی گزارش داده‌اند که للیو در خانه‌اش در سانتیاگو درگذشته است.
للیو در آرژانتین متولد شد، اما در دو سالگی به شیلی مهاجرت کرد. او یک سال در رشته روزنامه‌نگاری تحصیل کرد و سپس از مدرسه سینما فارغ‌التحصیل شد. نخستین اثر او مستندی درباره حملات یازدهم سپتامبر با عنوان «صفر» بود که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد.
نخستین فیلم داستانی او با عنوان «خانواده مقدس» در سال ۲۰۰۵ در جشنواره فیلم سن‌سباستین به نمایش درآمد.اثر بعدی او، فیلم «کریسمس» محصول سال ۲۰۰۹ بود که در جشنواره کن نمایش داده شد، اما فیلم «گلوریا» محصول ۲۰۱۳، نقطه عطفی در مسیر حرفه‌ای او و زمینه‌ساز شهرت بین‌المللی‌اش شد.
این درام درباره زنی در اواخر دهه پنجم زندگی است که بار دیگر وارد رابطه عاطفی می‌شود. فیلم نخستین بار در جشنواره برلین به نمایش درآمد و جایزه بازیگری این جشنواره را برای بازیگر نقش اصلی پائولینا گارسیا به ارمغان آورد.
للیو پس از آن «یک زن شگفت‌انگیز» را ساخت؛ درامی درباره زندگی یک زن تراجنسیتی که به موفقیتی دیگر در کارنامه او تبدیل شد. این فیلم نخستین اثر سینمای شیلی بود که جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی را دریافت کرد.
پیتر بردشاو، منتقد روزنامه گاردین، در نقدی پنج‌ستاره این فیلم را اثری باشکوه درباره رنج جانکاه سوگواری توصیف کرد.
سباستین للیو نخستین فیلم انگلیسی‌زبان خود را با عنوان «نافرمانی» را، با بازی ریچل وایس و ریچل مک‌آدامز در نقش‌های اصلی ساخت. «نافرمانی» نامزد دریافت پنج جایزه سینمای مستقل بریتانیا شد.
للیو سپس فیلم «گلوریا» را با عنوان «گلوریا بل» در آمریکا بازسازی کرد و جولیان مور را در نقش اصلی آن به کار گرفت. او در ادامه اقتباسی تحسین‌شده از رمان «شگفتی» نوشته «اما داناهیو» ساخت که فلورنس پیو در آن ایفای نقش کرد.
آخرین فیلم او «موج» محصول سال ۲۰۲۵ بود؛ درامی موزیکال و اعتراضی که نخستین بار در جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد.
للیو درباره ماهیت فیلم‌سازی گفته بود: «ساختن یک فیلم شبیه هدیه‌ای است که جایی از خود به جا می‌گذارید؛ بعد پنهان می‌شوید و تماشا می‌کنید که چه اتفاقی می‌افتد.»
انتهای پیام