فرارو– الکساندرا پتری، تحلیلگر ارشد مسائل بین الملل نشریه آتلانتیک

به گزارش فرارو به نقل از نشریه آتلانتیک، در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، زمانی که رئیس‌جمهور باید تمام توان خود را برای بسیج رأی‌دهندگان و کمک به نامزدهای حزبش به کار بگیرد، دونالد ترامپ بار دیگر توجه کشور را به موضوعی غیرمنتظره معطوف کرد: حوض انعکاس مقابل بنای یادبود لینکلن در واشنگتن. او در سخنرانی تلویزیونی خود، به‌جای تمرکز بر اقتصاد، انتخابات یا برنامه جمهوری‌خواهان، بخش قابل‌توجهی از وقتش را به توضیح درباره لوله‌ها، چمن‌ها و مشکلات بازسازی این حوض اختصاص داد؛ نمایشی که بیش از آنکه نشانه یک راهبرد انتخاباتی باشد، یادآور تلاش رئیس‌جمهور برای دفاع از یکی از نمادهای ناکامی دولتش بود.

سخنرانی انتخاباتی که به گزارش تعمیرات تبدیل شد

آیا کسی که واقعاً قصد دارد حزبش در انتخابات میان‌دوره‌ای پیروز شود، مانند دونالد ترامپ رفتار می‌کند؟ حدود ۲۰ دقیقه از آغاز سخنرانی ترامپ به مناسبت روز پیش از انتخابات گذشته بود، اما رئیس‌جمهور هنوز از موضوع لوله‌ها و بازسازی حوض انعکاس فاصله نگرفته بود. او در کنار این حوض ایستاده بود و با استفاده از تصاویر و اسلایدهایی که از پیش آماده شده بودند، درباره جزئیات پروژه توضیح می‌داد؛ گویی موضوع اصلی سیاست آمریکا در آن روز، نه انتخابات ، بلکه وضعیت تأسیسات آبی واشنگتن بود.

ترامپ حتی درباره عمر چمن‌های اطراف حوض نیز صحبت کرد و گفت: «همان‌طور که انسان زندگی دارد، چمن هم زندگی دارد.» این جمله، نمونه‌ای از فاصله عجیب سخنرانی رئیس‌جمهور با شرایط سیاسی کشور بود. در حالی که میلیون‌ها آمریکایی خود را برای رأی‌دادن آماده می‌کردند، ترامپ به تشریح جزئیاتی مشغول بود که بعید به نظر می‌رسید در تعیین نتیجه انتخابات نقشی داشته باشند.

او همچنین مدعی شد که خرابکارانی با کاتر و چاقو به حوض آسیب زده‌اند؛ ادعایی که واقعیت نداشته است. رئیس‌جمهور با انرژی و لحنی خسته، تصاویر مختلف را به نمایش می‌گذاشت و تلاش می‌کرد توضیح دهد چرا این پروژه به چنین وضعیتی رسیده است.

دفاع از نماد یک ناکامی

نکته اصلی این است که ترامپ برای سخنرانی در آستانه انتخابات، مکانی را انتخاب کرده بود که به‌نوعی یادآور مشکلات مدیریتی دولت خودش بود. بازسازی حوض انعکاس با مشکلاتی همراه شده و پوشش داخلی آن به‌گونه‌ای نصب شده بود که ظاهرش چنان نامناسب به نظر می‌رسید که گویی با ابزار برش و چاقو تخریب شده است.

اگر ترامپ واقعاً نگران پیروزی جمهوری‌خواهان بود، آخرین کاری که باید انجام می‌داد، ایستادن در برابر نماد فیزیکی چنین ناکامی‌ و یادآوری دوباره آن به افکار عمومی بود. اگر خودش درگیر پروژه‌ای ناموفق مانند بازسازی این حوض بود، حتی با وجود تابلویی زیبا که وعده می‌داد «بازگشته و زیباتر از همیشه»، حاضر نمی‌شد دوباره در کنار آن ظاهر شود.

احتمالا ترامپ تصور کرده بود با پاک‌کردن حوض از جلبک‌ها می‌تواند مفهوم موج آبی دموکرات‌ها را به تصویری مثبت از عملکرد خود تبدیل کند؛ یا شاید امیدوار بوده است مردم با نگاه‌کردن به سطح آب، همان تصویری را ببینند که خود او از ریاست‌جمهوری‌اش دارد. ترامپ به‌جای تغییر موضوع بحث، بار دیگر خود را درگیر مسئله‌ای کرده که می‌تواند به نقطه‌ضعف سیاسی‌اش تبدیل شود.

رفتار رئیس‌جمهور به پرنده آلباتروس شبیه است که به گردن کسی آویزان شده، اما تصور می‌کند با این کار به او کمک می‌کند. ترامپ با سفر از ایالتی به ایالت دیگر و تلاش مداوم برای تثبیت نام و تصویر خود در ذهن رأی‌دهندگان، ممکن است بیش از آنکه به حزبش کمک کند، بار اضافی بر دوش نامزدهای جمهوری‌خواه بگذارد.

بازگشت همیشگی به ترس‌افکنی و حملات سیاسی

البته سخنرانی ترامپ فقط به حوض و لوله‌ها محدود نماند. او همچنان از ادبیات آشنای خود برای حمله به گروه‌های مختلف استفاده کرد و اظهاراتی حاوی ترس‌افکنی و تعصبات مذهبی مطرح کرد. به‌ویژه به استفاده رئیس‌جمهور از واژه‌هایی مانند «مثله‌کردن» و هشدار درباره «جهادی‌ها» می‌توان اشاره کرد.

ترامپ در بخشی از سخنانش از تهدید «کمونیست‌جهادی‌ها» صحبت کرد و مدعی شد که آن‌ها در پی تصرف سنا هستند.  این ترکیب از باورهای کمونیستی و جهادی دقیقاً در ذهن رئیس‌جمهور چگونه کنار هم قرار می‌گیرد. چنین ادبیاتی، آن هم در کنار تصویری از رئیس‌جمهور که با بی‌حالی درباره وضعیت یک حوض صحبت می‌کند، نمی‌تواند پیام انتخاباتی مؤثری باشد.

او همچنین از احتمال دستیابی به توافق با ایران سخن گفت و اعلام کرد چنین توافقی «ممکن است اتفاق بیفتد». این جمله نمونه دیگری از اظهارات مبهم و کم‌محتوای ترامپ است؛ زیرا تقریباً هر اتفاقی ممکن است رخ دهد و صرف بیان این احتمال، اطلاعات روشنی درباره سیاست دولت در قبال ایران ارائه نمی‌کند.

انتخابات در سایه نمایش شخصی ترامپ

مسئله فقط عجیب‌بودن موضوع سخنرانی نیست؛ بلکه این است که ترامپ در یکی از حساس‌ترین لحظات سیاسی، بار دیگر ترجیح داده است درباره خودش، پروژه‌های مرتبط با خودش و دشمنانی که خودش تعریف می‌کند صحبت کند. حتی شوخی او درباره تغییر نام حوض انعکاس به «حوض انعکاس ترامپ» نیز در همین چارچوب قرار می‌گیرد؛ شوخی‌ای که مشخص نیست واقعاً شوخی بوده باشد.

تنها نکته مثبت سخنرانی این بود که ترامپ در آن از برخی اظهارات نامناسب و عجیب درباره ظاهر افراد استفاده نکرد؛ اما همین موضوع نیز نمی‌تواند کیفیت کلی سخنرانی را نجات دهد.

در نهایت، اگر ترامپ واقعاً می‌خواست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای پیروز شوند، شاید بهتر بود به‌جای ایستادن کنار حوض انعکاس و یادآوری مشکلاتش، مدتی از صحنه دور می‌شد تا رأی‌دهندگان کمتر به عملکرد او فکر کنند. البته برای چنین عقب‌نشینی‌ای دیگر دیر شده است.

رئیس‌جمهوری که می‌خواهد محور توجه عمومی باشد، اما همین میل دائمی به دیده‌شدن ممکن است به مانعی برای موفقیت حزبش تبدیل شود. در آستانه انتخابات، پرسش فقط این نیست که جمهوری‌خواهان چه برنامه‌ای برای جلب رأی مردم دارند؛ بلکه این هم هست که آیا ترامپ حاضر است برای پیروزی حزبش، حتی برای مدتی کوتاه، از مرکز صحنه کنار برود یا نه.