به گزارش رکنا، فوتبال ایران در فاصله‌ای کوتاه دو تن از چهره‌های ماندگار خود را از دست داد. پس از درگذشت حمید علیدوستی، خبر فوت حسن حبیبی، کاپیتان اسبق تیم ملی و نخستین سرمربی این تیم پس از انقلاب، جامعه فوتبال را بار دیگر در اندوه فرو برد.
حسن حبیبی از جمله شخصیت‌هایی بود که تأثیرگذاری‌اش بر فوتبال ایران به دوران بازیگری محدود نماند. او در سال‌های حضور در مستطیل سبز، عضوی از یکی از پرافتخارترین نسل‌های تاریخ فوتبال کشور بود، بازوبند کاپیتانی تیم ملی را در نخستین قهرمانی ایران در جام ملت‌های آسیا بر بازو بست و پس از پایان دوران بازی، در قامت مربی و سازنده نسل‌های بعدی فوتبال ایران به فعالیت ادامه داد.
این پیشکسوت فوتبال دوشنبه‌شب ۱۱ آبان ۱۴۰۵، پس از چند سال دست‌وپنجه نرم کردن با بیماری، در بیمارستان شریعتی تهران چشم از جهان فروبست. حبیبی هنگام درگذشت ۸۶ سال داشت و میراثی ارزشمند از خود در فوتبال ایران به یادگار گذاشت.
از کرمان تا زمین‌های فوتبال تهران؛ آغاز مسیر یک مدافع
حسن حبیبی در ۱۸ بهمن ۱۳۱۸ در کرمان متولد شد، اما دوران کودکی و شکل‌گیری علاقه‌اش به فوتبال در تهران سپری شد. او در سال‌های نخست زندگی همراه خانواده به پایتخت مهاجرت کرد و در محله چهارصد دستگاه سکونت داشت؛ محله‌ای که در آن دوران از جمله کانون‌های فعال فوتبال در تهران محسوب می‌شد.
علاقه حبیبی به فوتبال از همان سال‌های کودکی شکل گرفت. او مسیر پیشرفت خود را از زمین‌های خاکی آغاز کرد و در ادامه به یکی از باشگاه‌های مطرح آن زمان، یعنی شاهین تهران، پیوست. شاهین در آن سال‌ها جایگاه ویژه‌ای در فوتبال ایران داشت و بسیاری از بازیکنان مستعد را به فوتبال کشور معرفی می‌کرد.
حبیبی در پست مدافع بازی می‌کرد و بیش از آنکه به دلیل ویژگی‌های فردی و حرکات نمایشی شناخته شود، به خاطر نظم تاکتیکی، قدرت رهبری و توانایی سازمان‌دهی خط دفاع مورد توجه قرار داشت.
او پس از تجربه حضور در شاهین، پیراهن تاج تهران، باشگاه استقلال کنونی، را بر تن کرد و سپس به پاس تهران رفت. بخش مهمی از دوران بازیگری و بعدتر مربیگری او در باشگاه پاس سپری شد؛ تیمی که به یکی از مهم‌ترین بخش‌های زندگی حرفه‌ای این چهره ماندگار تبدیل شد.
المپیک ۱۹۶۴ توکیو؛ تجربه حضور در مهم‌ترین آوردگاه ورزشی جهان
یکی از نقاط برجسته کارنامه بازیگری حسن حبیبی، حضور در ترکیب تیم ملی ایران در بازی‌های المپیک ۱۹۶۴ توکیو بود.
در آن مقطع، راهیابی فوتبال ایران به رقابت‌های المپیک اتفاقی مهم و کم‌سابقه به شمار می‌رفت. حبیبی در این مسابقات به عنوان یکی از مدافعان تیم ملی به میدان رفت و فرصت حضور در رقابت‌هایی در سطح جهانی را به دست آورد.
این تجربه بین‌المللی در سال‌های بعد و به‌ویژه هنگام ورود او به عرصه مربیگری، اهمیت زیادی داشت. حبیبی از معدود فوتبالیست‌های نسل خود بود که هم سابقه حضور در رویدادهای بزرگ بین‌المللی را داشت و هم بعدها مسئولیت هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت.
او دو سال بعد، در بازی‌های آسیایی ۱۹۶۶ بانکوک نیز همراه تیم ملی ایران حضور داشت و با این تیم به مدال نقره دست یافت.
۱۹۶۸؛ بازوبند کاپیتانی بر دستان رهبر نخستین قهرمانی آسیا
مهم‌ترین افتخار دوران بازیگری حسن حبیبی بدون تردید به جام ملت‌های آسیا در سال ۱۹۶۸ بازمی‌گردد؛ رقابت‌هایی که به میزبانی تهران برگزار شد و تیم ملی ایران برای نخستین بار در تاریخ خود به عنوان قهرمانی قاره آسیا رسید.
تیم ایران در آن مسابقات با هدایت حشمت مهاجرانی و بهره‌گیری از ستارگان بزرگی همچون همایون بهزادی، علی پروین و پرویز قلیچ‌خانی، نمایشی درخشان داشت و در نهایت جام قهرمانی را بالای سر برد.
حسن حبیبی در آن دوره یکی از مهم‌ترین بازیکنان تیم ملی بود و مسئولیت کاپیتانی را بر عهده داشت. او به عنوان رهبر خط دفاع و یکی از چهره‌های باتجربه تیم، نقشی مهم در موفقیت ملی‌پوشان ایفا کرد.
قهرمانی سال ۱۹۶۸ تنها یک عنوان ورزشی نبود، بلکه سرآغاز دوره‌ای پرافتخار برای فوتبال ایران در سطح آسیا محسوب می‌شد. تیم ملی پس از آن نیز در سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۶ به قهرمانی جام ملت‌های آسیا رسید و جایگاه خود را به عنوان یکی از قدرت‌های اصلی فوتبال قاره تثبیت کرد.
نام حسن حبیبی به واسطه بستن بازوبند کاپیتانی در نخستین قهرمانی ایران، برای همیشه در تاریخ فوتبال ملی ثبت شد.
خداحافظی از تیم ملی در مراسمی با حضور سر استنلی متیوز
یکی از اتفاقات جالب در زندگی ورزشی حسن حبیبی، مراسم خداحافظی او از فوتبال ملی بود؛ مراسمی که با حضور یکی از بزرگ‌ترین اسطوره‌های تاریخ فوتبال انگلستان برگزار شد.
حبیبی در ۱۸ بهمن ۱۳۴۹ و در ورزشگاه امجدیه تهران، در دیداری ویژه از حضور در تیم ملی خداحافظی کرد. مهمان ویژه این مراسم سر استنلی متیوز، ستاره نامدار فوتبال انگلیس و نخستین برنده جایزه توپ طلای اروپا بود.
حضور چنین چهره شناخته‌شده‌ای در مراسم خداحافظی یک فوتبالیست ایرانی، نشان‌دهنده جایگاه و اعتبار حسن حبیبی در فوتبال آن دوران بود.
پس از پایان دوران ملی، او به‌تدریج مسیر تازه‌ای را در فوتبال آغاز کرد و تمرکز خود را بر مربیگری گذاشت؛ مسیری که در ادامه او را به یکی از مربیان تأثیرگذار تاریخ فوتبال ایران تبدیل کرد.
از قهرمانی با پاس تا تبدیل شدن به یکی از مربیان مطرح فوتبال ایران
اگر دوران بازیگری حسن حبیبی با کاپیتانی تیم ملی و قهرمانی آسیا شناخته می‌شود، کارنامه مربیگری او نیز از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.
حبیبی پس از خداحافظی از فوتبال ملی، وارد عرصه مربیگری شد و در ابتدای دهه ۱۳۵۰ هدایت پاس تهران را بر عهده گرفت. آشنایی عمیق او با فضای باشگاه و شناختی که از بازیکنان و ساختار تیم داشت، به شکل‌گیری یکی از دوره‌های موفق پاس کمک کرد.
پاس تحت هدایت حبیبی به یکی از تیم‌های قدرتمند فوتبال ایران تبدیل شد و توانست دو بار عنوان قهرمانی جام تخت جمشید را کسب کند. این دستاوردها جایگاه او را در میان مربیان برجسته فوتبال کشور مستحکم‌تر کرد.
حبیبی در دوران حضورش در پاس، علاوه بر کسب نتایج قابل توجه، در پرورش بازیکنان جوان و ایجاد نظم تاکتیکی در تیم نیز نقش داشت. توجه به اصول دفاعی، انضباط فردی و کار گروهی از شاخصه‌های اصلی تفکرات مربیگری او بود.
نخستین سرمربی تیم ملی ایران پس از انقلاب
سال ۱۳۵۸ فصل تازه‌ای در زندگی حرفه‌ای حسن حبیبی آغاز شد. او در این سال مسئولیت هدایت تیم ملی فوتبال ایران را بر عهده گرفت و به نخستین سرمربی تیم ملی پس از انقلاب تبدیل شد.
این مسئولیت در شرایطی به او سپرده شد که فوتبال ایران با تحولات گسترده مدیریتی و اجتماعی مواجه بود و بسیاری از ساختارهای ورزشی کشور در حال تغییر و بازسازی بودند.
با وجود دشواری‌های موجود، حبیبی توانست تیم ملی را به رقابت‌های انتخابی المپیک ۱۹۸۰ مسکو برساند و زمینه حضور ایران در مرحله نهایی این مسابقات را فراهم کند.
با این حال، ایران در اعتراض به حمله نظامی اتحاد جماهیر شوروی به افغانستان و در چارچوب تحریم سیاسی المپیک مسکو، از حضور در مرحله نهایی این رقابت‌ها انصراف داد.
به این ترتیب، تیم ملی ایران با وجود کسب سهمیه و تلاش‌های صورت‌گرفته تحت هدایت حبیبی، فرصت حضور در المپیک ۱۹۸۰ را از دست داد.
جام ملت‌های آسیا ۱۹۸۰؛ کسب مقام سوم در روزهای دشوار فوتبال ایران
یکی دیگر از بخش‌های مهم دوران مربیگری حسن حبیبی، حضور روی نیمکت تیم ملی در جام ملت‌های آسیا ۱۹۸۰ کویت بود.
فوتبال ایران در آن سال‌ها شرایط متفاوت و دشواری را پشت سر می‌گذاشت. تحولات پس از انقلاب و فضای پرتنش منطقه، فعالیت‌های ورزشی کشور را نیز تحت تأثیر قرار داده بود.
با وجود این شرایط، تیم ملی ایران توانست در رقابت‌های جام ملت‌های آسیا عملکرد قابل قبولی داشته باشد و در نهایت به مقام سوم برسد.
ایران در مرحله نیمه‌نهایی برابر کویت میزبان شکست خورد، اما در دیدار رده‌بندی موفق شد کره شمالی را شکست دهد و جایگاه سوم آسیا را به دست آورد.
حبیبی سال‌ها بعد در گفت‌وگویی با روزنامه خبرورزشی، درباره آن مسابقات و شرایطی که تیم ملی تجربه می‌کرد، از حسرت قهرمانی سخن گفت. او معتقد بود تیمش ظرفیت رسیدن به عنوان نخست را داشت، اما اتفاقات سیاسی و نظامی آن دوره شرایط را تغییر داد.
او در این باره گفته بود: «اگر آن اتفاقات عجیب در جام ملت‌های ۱۹۸۰ کویت رقم نمی‌خورد و صدام و عراقی‌ها به ایران حمله نمی‌کردند، می‌توانستم قهرمانی را با تیم ملی به عنوان سرمربی جشن بگیرم.»
آرارات؛ فراتر از یک مسئولیت مربیگری
حسن حبیبی در بخش دیگری از دوران فعالیت حرفه‌ای خود، ارتباطی نزدیک و ماندگار با باشگاه آرارات تهران برقرار کرد.
او سال‌ها هدایت این تیم را بر عهده داشت و در شکل‌گیری ساختار فنی و هویت فوتبالی آرارات نقش مؤثری ایفا کرد. این باشگاه در دوران حضور حبیبی به تیمی قابل احترام در فوتبال تهران تبدیل شد و نام او با بخشی از تاریخ این مجموعه ورزشی گره خورد.
حبیبی در کنار فعالیت در آرارات، سابقه مربیگری در تیم‌هایی همچون برق شیراز و استقلال اهواز را نیز داشت.
با این حال، فعالیت او در رده‌های پایه و تیم‌های ملی جوانان و امید را می‌توان از مهم‌ترین بخش‌های کارنامه مربیگری‌اش دانست؛ عرصه‌ای که فرصت همکاری با استعدادهایی را برایش فراهم کرد که در سال‌های بعد به ستاره‌های فوتبال ایران تبدیل شدند.
از خداداد عزیزی تا کریم باقری؛ سهم حبیبی در پرورش نسل جدید فوتبال ایران
شاید یکی از ماندگارترین بخش‌های میراث حسن حبیبی، نقشی باشد که در شناسایی، هدایت و پرورش استعدادهای نسل پس از انقلاب فوتبال ایران ایفا کرد.
او در دهه ۱۳۷۰ مسئولیت تیم ملی امید ایران را بر عهده گرفت و در مسیر آماده‌سازی و حضور این تیم در رقابت‌های انتخابی المپیک ۱۹۹۲ و ۱۹۹۶ با بازیکنان جوان متعددی همکاری داشت.
در میان فوتبالیست‌هایی که در مقاطعی از فعالیت حرفه‌ای خود با حبیبی در رده‌های ملی کار کردند، نام چهره‌های شناخته‌شده‌ای همچون خداداد عزیزی، کریم باقری، مهدی مهدوی‌کیا، یحیی گل‌محمدی، مهرداد میناوند و مهدی پاشازاده دیده می‌شود.
البته این بازیکنان همگی در یک دوره و با شرایط یکسان شاگرد حبیبی نبودند، اما حضور او در ساختار تیم‌های ملی پایه و امید، بخشی از مسیر رشد و معرفی استعدادهای فوتبال ایران را شکل داد.
حبیبی درباره میزان تأثیرگذاری خود بر پیشرفت این بازیکنان، همواره با فروتنی صحبت می‌کرد و سهم اصلی موفقیت آنها را به تلاش و استعداد شخصی‌شان نسبت می‌داد.
او در یکی از گفت‌وگوهایش در این باره گفته بود: «یک مقدار زیر دست من کار کرده بودند که من آن موقع مربی تیم ملی شدم. آنها یک مقداری خودشان جلو رفته بودند و یک مقدار هم در تیم ملی جلو رفتند.»
این جملات به‌خوبی نشان‌دهنده نگاه او به جایگاه مربیگری و نقش بازیکنان در ساختن مسیر حرفه‌ای خودشان بود.
«عالیجناب»؛ لقبی که احترام فوتبال ایران را به همراه داشت
حسن حبیبی در میان شاگردان و اهالی فوتبال به لقب «عالیجناب» شناخته می‌شد؛ عنوانی که بیش از هر چیز، بیانگر احترام و اعتباری بود که او در طول سال‌های فعالیتش به دست آورده بود.
او متعلق به نسلی بود که فوتبال را با امکانات محدود، زمین‌های خاکی و شرایطی کاملاً متفاوت با فوتبال حرفه‌ای امروز آغاز کرده بودند. با این حال، توانست از همان مسیر ساده به جایگاهی مهم در تاریخ فوتبال ایران برسد.
گودرز حبیبی، برادر کوچک‌تر او، نیز از چهره‌های شناخته‌شده فوتبال ایران و بازیکنان سابق استقلال بود و نام خانواده حبیبی با فوتبال کشور پیوندی دیرینه داشت.
حسن حبیبی شخصیتی صریح داشت و در سال‌های فعالیت خود نسبت به مسائل فنی، مدیریتی و ساختاری فوتبال ایران بی‌تفاوت نبود. او همواره بر اهمیت نظم، دانش مربیگری، تربیت نیروهای متخصص و احترام به پیشکسوتان تأکید می‌کرد.
از نگاه او، پیشرفت فوتبال صرفاً با هزینه‌های مالی و جذب بازیکنان گران‌قیمت امکان‌پذیر نبود، بلکه باشگاه‌ها و تیم‌های ملی باید برای توسعه زیرساخت‌ها، پرورش استعدادها و ارتقای سطح دانش مربیان برنامه‌ریزی کنند.
پایان زندگی یک چهره ماندگار؛ میراثی فراتر از افتخارات ورزشی
حسن حبیبی در سال‌های پایانی عمر خود به دلیل مشکلات جسمانی و بیماری، حضور کمتری در محافل فوتبالی داشت. او در برخی گفت‌وگوها از توصیه پزشکان برای استراحت بیشتر و دوری از فشارهای عصبی سخن گفته بود.
با این حال، علاقه‌اش به فوتبال تا سال‌های پایانی زندگی ادامه داشت و همچنان مسائل و اتفاقات این رشته را دنبال می‌کرد.
درگذشت حبیبی تنها از دست رفتن یک پیشکسوت فوتبال نیست؛ او از نسلی بود که در دوران بازیگری برای تیم ملی افتخارآفرینی کرد و پس از پایان دوران حضور در زمین، بخش دیگری از عمر خود را صرف ساختن آینده فوتبال ایران کرد.
از زمین‌های خاکی چهارصد دستگاه تا بازوبند کاپیتانی تیم ملی در نخستین قهرمانی آسیا، از نیمکت پاس و تیم ملی تا فعالیت در رده‌های پایه، مسیر ورزشی حسن حبیبی با بخش‌های مهمی از تاریخ فوتبال ایران پیوند خورده است.
او رفت، اما نامش به عنوان کاپیتان نخستین قهرمانی آسیایی ایران، نخستین سرمربی تیم ملی پس از انقلاب و یکی از مربیان اثرگذار در پرورش نسل‌های بعدی فوتبال کشور، در حافظه فوتبال ایران باقی خواهد ماند.
درباره این خبر سوالی دارید؟ در نظرات از رکنا بپرسید. پایان خبر / رکنا / کدخبر 1263527