صاحب‌خبر - به گزارش ایرنا، گاهی یک جای خالی می‌تواند به اندازه تمام دنیا سنگین باشد؛ جای خالی فرزندی که روزی با خنده‌هایش خانه را زنده می‌کرد و حالا تنها ردپایی از خاطراتش در گوشه‌وکنار خانه باقی مانده است. مادری که روزی برای آینده فرزندش رویا می‌بافت، اکنون با عکس‌ها، لباس‌ها و خاطرات او روزگار می‌گذراند و هر لحظه نبودنش را دوباره تجربه می‌کند. این تصویر تلخ، محور نمایش «سه چهار روزی که امیر خونه نبود» به کارگردانی احمد کوهستانی و نویسندگی رضا گشتاسب است؛ اثری که تلاش می‌کند مخاطب را به دنیای درونی مادری ببرد که پس از فقدان فرزند با اندوه، تنهایی و دلتنگی عمیقی دست‌وپنجه نرم می‌کند. نمایش راه‌یافته به بخش صحنه‌ای جشنواره تئاتر خراسان شمالی، قصه تلخ فقدان و ضرورت همدلی با داغ‌دیدگان را روایت می‌کند داستان نمایش درباره مادری است که تمام عشق، امید و آرزوهایش را در وجود فرزندش خلاصه کرده است؛ مادری که برای بزرگ شدن او زحمت کشیده، آینده‌اش را تصور کرده و برای خوشبختی‌اش رویاهای بسیاری در سر داشته است، اما حادثه‌ای تلخ تمام این آرزوها را نیمه‌تمام می‌گذارد. پس از این اتفاق، خانه برای مادر دیگر همان خانه سابق نیست. اتاق فرزند، وسایل شخصی، لباس‌ها و عکس‌های او به نشانه‌هایی از حضوری تبدیل می‌شوند که دیگر در زندگی واقعی وجود ندارد، اما در ذهن و قلب مادر همچنان زنده است. او گاهی با عکس فرزندش حرف می‌زند، گاهی لباس‌هایش را در آغوش می‌گیرد و گاهی در سکوتی طولانی، با خاطرات روزهایی زندگی می‌کند که دیگر بازنمی‌گردند. پرسش‌های بی‌پاسخ و حسرت روزهای ازدست‌رفته، لحظه‌ای رهایش نمی‌کنند. در این میان، نمایش تلاش می‌کند به مخاطب نشان دهد که داغ فرزند تنها یک اندوه گذرا نیست؛ فقدانی است که تمام ابعاد زندگی یک مادر را تحت تاثیر قرار می‌دهد و حتی ساده‌ترین اتفاقات روزمره می‌تواند خاطره‌ای از عزیز ازدست‌رفته را زنده کند. روایت مادری که هنوز در انتظار است در این نمایش، مادر شخصیت محوری داستان است؛ زنی که با واقعیت تلخ نبودن فرزندش کنار نیامده و در میان خاطرات گذشته به دنبال نشانه‌ای از حضور او می‌گردد. پنج بازیگر در نمایشی ۶۰ دقیقه‌ای، گوشه‌ای از رنج جانکاه مادران داغ‌دیده را به صحنه می‌آورند در کنار او، شخصیت‌هایی همچون دوست یا همسایه و راوی حضور دارند که تلاش می‌کنند با همدلی و همراهی، بخشی از بار سنگین اندوه او را کاهش دهند. فرزند نیز از طریق خاطرات، صدا یا صحنه‌هایی از گذشته در روایت حضور پیدا می‌کند تا مخاطب فاصله میان روزهای پرشور گذشته و سکوت امروز خانه را بیشتر احساس کند. این اثر با تکیه بر احساسات انسانی، عشق مادرانه و رنج فقدان، مخاطب را با پرسشی تلخ روبه‌رو می‌کند؛ چگونه می‌توان پس از رفتن کسی که تمام دنیای انسان بوده است، دوباره زندگی را ادامه داد؟ نمایش در ادامه، با مرور خاطرات شیرین و یادآوری لحظات مشترک مادر و فرزند، بر اهمیت زنده نگه داشتن عشق و خاطره عزیزان ازدست‌رفته تاکید می‌کند؛ عشقی که با نبودن جسم فرزند پایان نمی‌یابد. تئاتر؛ صدای مادران داغ‌دیده «سه چهار روزی که امیر خونه نبود» تنها روایت یک مادر نیست، بلکه تلاش برای بازتاب رنج مادرانی است که داغ فرزند را تجربه کرده‌اند و هر یک به شکلی با جای خالی عزیزترین فرد زندگی خود کنار می‌آیند. روایتی نمایشی از مادری که میان عکس‌ها، لباس‌ها و خاطرات فرزندش به دنبال نشانی از حضور اوست این نمایش در عین روایت اندوه، بر اهمیت همدلی و حمایت عاطفی از افراد داغ‌دیده نیز تاکید دارد؛ چرا که گاهی یک گوش دادن ساده، یک حضور صمیمانه یا آغوشی مهربان می‌تواند برای انسانی که در اوج تنهایی و اندوه قرار گرفته، ارزشمند باشد. احمد کوهستانی، کارگردان این اثر، با همراهی رضا گشتاسب به عنوان نویسنده و پنج بازیگر، تلاش کرده است در قالب نمایشی اجتماعی و عاطفی، بخشی از این رنج انسانی را به تصویر بکشد. اجرای این نمایش حاصل سه ماه تلاش عوامل بوده و مدت زمان آن ۶۰ دقیقه است. این اثر به بخش صحنه‌ای بیست‌ویکمین جشنواره تئاتر خراسان شمالی راه یافته و عصر دوشنبه در تماشاخانه شمس بجنورد روی صحنه می‌رود. بیست‌ویکمین جشنواره تئاتر خراسان شمالی با حضور ۱۷ اثر نمایشی در بخش‌های صحنه‌ای اصلی، نمایش‌های کوتاه، مرور و نمایش‌های کودک و نوجوان از ۱۱ تا ۱۵ آبان‌ماه در بجنورد برگزار می‌شود و آیین اختتامیه آن نیز ۲۸ آبان‌ماه در سالن گلشن بجنورد خواهد بود. زخمی که با خاطره زنده می‌ماند شاید تلخ‌ترین بخش داغ فرزند، نه لحظه رفتن، بلکه تمام روزهایی باشد که پس از آن می‌آیند؛ روزهایی که مادر همچنان عادت دارد صدای فرزندش را از اتاق بشنود، چشم‌انتظار باز شدن در بماند و در میان شلوغی زندگی، ناگهان به یاد بیاورد که دیگر کسی برای بازگشت به خانه وجود ندارد. تماشاخانه شمس بجنورد میزبان روایتی تلخ از دلتنگی، تنهایی و عشق بی‌پایان مادرانه می‌شود «سه چهار روزی که امیر خونه نبود» یادآور این حقیقت تلخ است که پشت هر چهره آرام، ممکن است اندوهی عمیق پنهان شده باشد. این نمایش از مخاطب می‌خواهد در برابر رنج دیگران بی‌تفاوت نباشد و بداند که داغ‌دیدگان بیش از نصیحت و توصیه، به درک شدن، شنیده شدن و همراهی نیاز دارند. شاید پرده نمایش پس از ۶۰ دقیقه فروبیفتد، اما قصه مادری که چشم‌انتظار فرزندش مانده است، با خاموش شدن چراغ‌های صحنه پایان نمی‌یابد؛ چرا که برای مادری که فرزندش را از دست داده، جای خالی او نه سه چهار روز، بلکه تمام عمر باقی می‌ماند.∎​