فرارو- در روزگاری که سینمای پویانمایی به تسخیر تصاویر یکدست و الگوریتم‌های رایانه‌ای درآمده است، استودیو نامدار لایکا پس از سال‌ها با پروژه‌ای سترگ و دست‌ساز بازگشته تا ثابت کند جادوی استاپ‌موشن همچنان می‌تواند مرزهای تخیل بصری را جابه‌جا کند.
به گزارش فرارو به نقل از راجر ابرت، انیمیشن بلند «وایلدوود» (Wildwood) به کارگردانی تراویس نایت، سرودی شکوهمند و ستایش‌نامه‌ای عمیق در وصف حاشیه‌نشینان، طبیعت سرکش و تمام آن میراث ملموسی است که گویی در پیشروی شتاب‌زده بشریت به سوی آینده‌ای تسخیرشده توسط فناوری در حال از کف دادن آن هستیم. این اثر که بدون تردید جاه‌طلبانه‌ترین، پیچیده‌ترین و پرهزینه‌ترین فیلم استاپ‌موشن تاریخ سینما به شمار می‌رود، حاصل هنرورزی و وسواس هنرمندان استودیو لایکا است؛ همان گروه نخبه‌ای که آثاری ماندگار و تحسین‌شده نظیر «کورالاین»، «پارانورمن» و «کوبو و دو تار» را در کارنامه دارند.
این هنرمندان به چنان مرتبه‌ای از استادی در روایتگری فیزیکی دست یافته‌اند که قیاس رویکرد آنان با شاهکارهای استودیو جیبلی و برجسته‌ترین استادان تاریخ پویانمایی، توصیفی کاملاً دقیق، منصفانه و سزاوار به نظر می‌رسد. این فیلم که بر اساس رمانی به قلم کالین ملوی اقتباس شده، پژواک‌هایی نیرومند و ملموس از آثار بزرگی چون «شاهزاده مونونوکه» هایائو میازاکی و حماسه «ارباب حلقه‌ها» اثر جی. آر. آر. تالکین را در تاروپود روایی فوق‌العاده متراکم خود حمل می‌کند.
ضرب‌آهنگ اثر با چنان جوشش خلاقانه‌ای می‌تپد که لغزش‌های اندک فیلم‌نامه به سادگی زیر سایه استادی و شکوه صنایع‌دستی خیره‌کننده‌اش بخشوده می‌شود. «وایلدوود» در حقیقت ترکیبی جسورانه از گونه‌های گوناگون است؛ تاری پودیافته از لحظات خنده‌دار کمدی، دلهره‌های ژانر وحشت، درام بلوغ نوجوانانه، فانتزی‌های تاریک و قصه‌های پریان که مخاطب را نه تنها با کشش پرتعلیق داستان، بلکه با هنر ساخت وسواس‌گونه‌اش به شگفتی و تحسین وامی‌دارد.
از نخستین قاب‌ها، جهان «وایلدوود» کیفیتی تصویری ارائه می‌دهد که نمونه‌اش را تاکنون بر پرده نقره‌ای ندیده‌اید. سال‌ها از دورانی که لایکا تنها کارگاهی کوچک با چند هنرمند برای عروسک‌سازی «کورالاین» بود گذشته است. این پروژه سترگ فرآیند تولیدی پانزده‌ساله را پشت سر گذاشته و برای جان بخشیدن به آن، ۱۳۶ دکور مجزا، ۲۳۱ عروسک مفصل‌دار مینیاتوری و هزاران نمای دشوار خلق شده است. هرچند جلوه‌های رایانه‌ای برای صیقل زدن کار به خدمت گرفته شده‌اند، اما روح حاکم بر کار، همان دقت بی‌بدیل پویانمایی فریم‌به‌فریم سنتی است.
این ظرافت از طراحی چهره و خطوط فیگورها گرفته تا بازآفرینی اتمسفر مه‌آلود، اقلیم منحصربه‌فرد، رازآلودگی و زیبایی وحشی منطقه شمال غربی اقیانوس آرام، به رهبری تراویس نایت در کمال استادی متجلی شده است. ماجرا از شهر پورتلند آغاز می‌شود؛ جایی که پرو مک‌کیل، دختر نوجوانی با صداپیشگی پیتون الیزابت لی، از سوی والدینش با صداپیشگی جیک جانسون و مایا ارسکین مؤکداً هشدار داده می‌شود که هرگز برادر نوزادش، مک، را از چارچوب امن خانه بیرون نبرد.
پرو این هشدارهای پیاپی درباره تهدیدهای دنیای بیرون را توهماتی بازدارنده و مایه هراس‌افکنی می‌پندارد. اما این خوش‌خیالی دیری نمی‌پاید؛ زیرا در میانه پارک، دسته‌ای از کلاغ‌های سیاه و هولناک به برادر کوچکش در بالای سرسره هجوم می‌آورند و او را می‌ربایند. پرو به همراه همکلاسی‌اش کرتیس با صداپیشگی جیکوب ترمبلی، دسته کلاغ‌ها را تا اعماق جنگل دنبال می‌کنند و وارد قلمرویی جادویی می‌شوند که اساساً قرار نبوده پای هیچ انسانی به آن برسد.
خیلی زود، پای این دو نوجوان به ارتش گرگ‌های صحرایی سخنگو باز می‌شود؛ دسته‌ای نظامی به فرماندهی زنی سنگدل و تندخو به نام الکساندرا با صداپیشگی کری مولیگان. الکساندرا فرماندار کهنه‌کار و مستبدی است که در پشت پرده ربودن نوزاد قرار دارد. انگیزه او برای در اختیار گرفتن کودک، برآمده از یک تراژدی ویرانگر روحی و داغی التیام‌نیافته است؛ از آن دست فجایع سنگینی که هر عقلی را به مرز جنون می‌کشاند.
این بحران هسته اصلی پیام فیلم را تشکیل می‌دهد: پاسخی که انسان در مواجهه با رنج‌های سنگین زیستن از خود بروز می‌دهد. سختی‌های روزگار می‌توانند از شما یک قهرمان بسازند، حتی اگر دختری خردسال یا موشی تنها در گوشه انبار باشید و در عین حال می‌توانند از شما اهریمنی خون‌ریز خلق کنند، به‌ویژه زمانی که تاب تحمل چرخه طبیعی و بی‌پروای جهان را نداشته باشید. «وایلدوود» یادآور می‌شود که حیات هم‌زمان بیرحم و اعجاب‌انگیز است؛ آنچه سرنوشت را تعیین می‌کند، نحوه واکنش ما به این واقعیت دوگانه است.
این تقابل در یکی از درخشان‌ترین موقعیت‌های فیلم متجلی می‌شود؛ جایی که پرو وارد سالنی پررفت‌وآمد می‌شود و انسان‌ها و جانوران سخنگو را در حال تعامل روزمره می‌بیند و می‌گوید نمی‌داند این منظره «وحشت‌آور است یا دوست‌داشتنی». جهان فیلم هر دوی این احساسات است؛ این دنیا آکنده از تصاویری چشم‌نواز است که با نورپردازی و قاب‌بندی‌های اسطوره‌ای کیلب دشانل، مدیر فیلم‌برداری کهنه‌کار، غنا یافته است، اما هم‌زمان رنج‌ها، تلخی‌ها و زخم‌هایی را به نمایش می‌گذارد که سینمای تجاری عموماً آن‌ها را از دید تماشاگران کم‌سن‌وسال مخفی نگاه می‌دارد.
این انیمیشن پروایی از مواجهه با مرگ، خیانت، خشونت، داغداری و زبری‌های جهان واقعی ندارد؛ به همین دلیل است که با درجه‌بندی سنی ۱۳ به بالا اکران شده است. همانند والاترین نمونه‌های تاریخ انیمیشن، این ساخته به هوش عاطفی و ظرفیت ادراکی مخاطب خود احترام می‌گذارد و تصمیم‌های سنگین قهرمانان نوجوانش را با صداقت عاطفی پیش می‌برد.
آنسامبل صوتی فیلم با راهبری درخشان مولیگان، لی و ترمبلی و با حضور چهره‌های سرشناسی چون ماهرشالا علی در نقش پادشاه راهزنان، آکوافینا در قالب یک موش شوخ‌طبع، آنجلا باست در نقش عقاب زرین باشکوه، چارلی دی در قالب کایوتی مکّار و آماندلا استنبرگ، اجراهایی فراتر از انیمیشن‌های معمول پدید آورده‌اند. حضور نام‌های دیگری نظیر تام ویتس، ریچارد ای. گرانت، تنو کاردینال و بلایت دانر تأکید می‌کند که سازندگان توانسته‌اند تیمی پرستاره از هالیوود را گرد هم آورند. هیچ‌یک از صداپیشگی‌ها نمایشی، لوس یا تک‌بعدی نیست؛ بلکه هر بازیگر موفق شده است عمق و واقعیتی ملموس در دل فضایی تخیلی جاری سازد.
تنها نکته‌ای که شاید بتوان بر آن درنگ کرد، گنجاندن حجمی متراکم از خرده‌پیرنگ‌ها در زمان بیش از دو ساعته فیلم است؛ فشردگی داستانی چنان بالاست که فیلم‌نامه با یک مجموعه ده ساعته برابری می‌کند. این تراکم گرچه ارزش تماشای چندباره اثر را بالا می‌برد، اما در تجربه نخست ممکن است کمی گیج‌کننده و شتاب‌زده به نظر برسد؛ به‌ویژه در بخش‌هایی نظیر مرور گذشته پرو و نحوه پیوند او با جنگل، یا ناتوانی در عمق‌بخشی به دسته راهزنان که فرصت کمتری برای تنفس پیدا می‌کنند.
با این حال، توازن میان لحظات آرام و صحنه‌های حماسی تداوم درخشان یک سنت سینمایی کهن از آلیس در سرزمین عجایب تا هایائو میازاکی را اثبات می‌کند. بازگشت تراویس نایت به لایکا نشان داد که حضور فعال این استودیو، افق انیمیشن جهان را جسورانه‌تر، اصیل‌تر و عمیق‌تر می‌سازد.