به گزارش ایلنا، کریم آلایبگوویچ تنها نماینده یوونتوس در میان نامزدهای جوایز مراسم توپ طلای لندن بود. این بازیکن بوسنیایی برای کسب جایزه کوپا، عنوان بهترین بازیکن جوان سال، رقابت می‌کرد و در نهایت در رتبه هفتم قرار گرفت.
رده‌بندی نهایی این جایزه به این شرح بود: لامین یامال در رتبه نخست، پائو کوبارسی دوم، وارن زایر امری سوم، لِنارت کارل چهارم، یان دیومانده پنجم، ایوب بوادی ششم، کریم آلایبگوویچ هفتم، جونیور کروپی هشتم، ابراهیم مازا نهم و یوهان مانزامبی دهم.
این رتبه برای استعدادی که یوونتوس در تابستان و با پیشی گرفتن از آرسنال به خدمت گرفت، نتیجه بدی نیست؛ انتقالی که میرالم پیانیچ نیز در نهایی شدن آن نقش کمکی داشت.
آلایبگوویچ فصل را درخشان آغاز کرد، اما در هفته‌های اخیر از روزهای خوبش فاصله گرفته است؛ اتفاقی که بخشی از آن به عملکرد خودش مربوط می‌شود، اما بیش از هر چیز از بحران تیمی یوونتوس تأثیر می‌پذیرد.
پس از شکست برابر لاتزیو، لوچانو اسپالتی سیستم تیمش را تغییر داد. آرایش ۳-۵-۲ پوشش دفاعی بیشتری در اختیار یوونتوس قرار می‌دهد، اما در مقابل، به ضرر بازیکنان کناری پرشمار این تیم تمام می‌شود؛ آلایبگوویچ نیز یکی از همین بازیکنان است.
یوونتوس امشب در جنوا بار دیگر با سیستم ۳-۵-۲ به میدان می‌رود. این بازیکن بوسنیایی ممکن است یکی از دو مهاجم اصلی تیم باشد و حتی نسبت به نیک ولتماده، مهاجم ثابت یوونتوس، عقب‌تر بازی کند. احتمال دیگر این است که آلایبگوویچ در جریان مسابقه وارد زمین شود؛ به‌ویژه اگر اسپالتی تصمیم بگیرد آرایش تیم را از ۳-۵-۲ به ۳-۴-۲-۱ تغییر دهد.
آلایبگوویچ در سیستم‌های ۳-۵-۲ و ۳-۴-۲-۱
اسپالتی در نشست خبری پیش از مسابقه درباره جایگاه آلایبگوویچ در سیستم ۳-۵-۲ صحبت کرد و گفت: «اینکه بازیکن بوسنیایی چگونه می‌تواند در چرخش ترکیب تیم با سیستم ۳-۵-۲ جای بگیرد، سؤال به‌جایی است. این سیستم تا حدی بر اساس ارزیابی بازیکنان انتخاب شده و طبیعتاً به این معنا نیست که ترکیب و ویژگی‌های نفرات تیممان را فراموش کرده‌ایم.
نباید کاری کنیم که بازیکنان دارای ویژگی‌های متفاوت متضرر شوند، چون گاهی کوچک‌ترین تغییر کافی است تا سیستم به ۳-۴-۲-۱ تبدیل شود. همه می‌توانند در دو پست پشت مهاجم بازی کنند. این موضوع درباره کولو موآنی هم صدق می‌کند؛ او می‌تواند در آن فضای بین خطوط بازی کند، چه در نقشی نزدیک‌تر به هافبک هجومی و چه به‌عنوان مهاجمی که از کناره‌ها حرکت می‌کند. آلایبگوویچ هم یکی از همین بازیکنان است.»
یوونتوس می‌تواند مسابقه را با یک آرایش آغاز کند و بدون ایجاد تغییری اساسی، مانند تبدیل سیستم به خط دفاع چهار نفره، با آرایشی متفاوت به پایان برساند. اسپالتی تأکید دارد که تنها «کوچک‌ترین تغییرات» لازم است.
در چنین شرایطی، بازیکنانی که از روی نیمکت وارد زمین می‌شوند، اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کنند. اسپالتی در این‌باره گفت: «امکان ایجاد تغییراتی در خط حمله وجود دارد؛ به‌خصوص وقتی به پنج تعویضی که در اختیار داریم فکر می‌کنیم. مشخص کردن ۱۶ بازیکنی که قرار است بازی کنند، کار دشواری نیست؛ مسئله مهم این است که بازیکنان ذخیره در ۲۰ دقیقه حضورشان در زمین چگونه عمل می‌کنند.»
برنامه یوونتوس این است که در ابتدا ساختار دفاعی خود را حفظ کند و از ریسک‌های غیرضروری بپرهیزد، سپس در دقایق پایانی با استفاده از کیفیت فنی بازیکنان نیمکت‌نشین، نتیجه را به سود خود تغییر دهد.
جنوا تحت هدایت دانیله ده‌روسی از چنین امکانی برخوردار نیست. ده‌روسی در دوران حضور اسپالتی در رم، نقش بازیکنی را داشت که دستورات سرمربی را در زمین اجرا می‌کرد و بازوی اجرایی او به شمار می‌رفت.
استعدادی که نباید از دست برود
آیا آلایبگوویچ از ابتدا در ترکیب یوونتوس قرار می‌گیرد یا تنها به‌عنوان بازیکن تعویضی فرصت حضور در زمین را پیدا می‌کند؟ فراتر از شرایط فعلی، اسپالتی و مدیران یوونتوس، به‌ویژه فردریک ماسارا، به‌خوبی می‌دانند که بازیکن پیشین سالزبورگ استعدادی است که باید برای رشد او سرمایه‌گذاری کرد.
این بازیکن با شماره ۱۷ فصل را درخشان آغاز کرد و کیفیت فنی و توانایی‌های قابل‌توجهی را به نمایش گذاشت؛ ویژگی‌هایی که پیش‌تر در بازی‌های ملی او نیز دیده شده بود. با این حال، عملکردش در مسابقات اخیر تصویر متفاوتی ارائه کرده است.
البته آلایبگوویچ هم در افت خود بی‌تقصیر نیست، اما نگرانی اصلی این است که بی‌ثباتی تیم، تغییرات تاکتیکی و به‌ویژه استفاده از سیستم ۳-۵-۲، ابهام درباره آینده سرمربی و مشکلات بازیکنان باتجربه‌تر، روند هماهنگ شدن این استعداد جوان با تیم را مختل کرده باشد؛ بازیکنان باتجربه‌ای که در حالت عادی انتظار می‌رود هدایت گروه را بر عهده بگیرند.
یوونتوس باید تمام تلاش خود را به کار بگیرد تا مانع از ادامه این وضعیت شود. بهتر است به بازیکنی ۱۹ ساله با ظرفیت تبدیل شدن به یک ستاره بزرگ، فرصت بازی بیشتری داده شود؛ حتی اگر کم‌تجربگی او گاهی به اشتباه منجر شود. این رویکرد به‌مراتب بهتر از تکیه بر بازیکنانی است که محدودیت‌های فراوان و توانایی‌های اندکشان از همین حالا آشکار شده است.