گروه فیلم: بحران مسکن در ایران دیگر صرفاً به افزایش قیمت آپارتمان‌ها یا کمبود واحدهای مسکونی محدود نیست؛ مسئله اصلی، شکافی است که میان هزینه تأمین سرپناه و توان مالی خانوارها ایجاد شده است. خرید خانه برای بخش بزرگی از جامعه به هدفی دور از دسترس تبدیل شده، اجاره‌نشینی سهم بیشتری از درآمد مردم را می‌بلعد و طرح‌های دولتی نیز نتوانسته‌اند این فاصله را به شکل معناداری کاهش دهند. 

ابعاد بحران مزمن مسکن در ایران را باید در سه سطح بررسی کرد: فرسایش قدرت خرید و رشد فزاینده هزینه اجاره، ناکارآمدی تأمین مالی و سیاست‌های ساخت مسکن، و جایگاه اقتصاد مسکن ایران در مقایسه با کشورهای همسایه. در کنار این عوامل، تغییر الگوی تقاضا در تهران نشان می‌دهد که بازار حتی در انتخاب نوع و اندازه خانه نیز از توان مالی مردم تأثیر پذیرفته است. 

بخش اول: رشد افسارگسیخته قیمت مسکن و فرسایش بیشتر درآمد خانوار
بر اساس ارقام رسمی که برای شهریور ۱۴۰۵ ارائه شده، تورم نقطه‌به‌نقطه مسکن به ۳۳.۵ درصد و تورم سالانه آن به ۳۲.۷ درصد رسیده است. در بازار اجاره نیز تورم نقطه‌به‌نقطه ۳۲.۸ درصد و تورم سالانه ۳۲.۲ درصد گزارش شده است. این ارقام نشان می‌دهند که هزینه دسترسی به مسکن همچنان با سرعت قابل‌توجهی افزایش پیدا می‌کند؛ هرچند برای ارزیابی دقیق‌تر باید میان شاخص‌های قیمت خرید، اجاره‌بها و هزینه ساخت تفاوت گذاشت....