در سنت اسلامی، پیوند مؤمنان تنها یک رابطه اعتقادی نیست؛ بلکه تعهدی عملی است. قرآن کریم مؤمنان را برادر یکدیگر می‌خواند و پیامبر اکرم(ص) جامعه ایمانی را به پیکره‌ای واحد مانند کرده‌اند که با رنج یک عضو، دیگر اعضا آرام نمی‌گیرند. «مواسات» یعنی شریک کردن دیگران در روزی خود، نه از سر ترحم و برتری‌جویی؛ بلکه از سر همدلی و مسئولیت.
آموزه‌های دینی گره‌گشایی از کار نیازمندان را از محبوب‌ترین اعمال می‌دانند؛ به‌ویژه اگر با حفظ آبروی نیازمند و به دور از منت و نمایش باشد. کمک‌های مردمی جلوه‌ای زیبا از همین آموزه است؛ دل‌های مهربان بدون تکیه بر ساختارهای رسمی گرد هم می‌آیند و از اندک داشته‌های خود برای دیگری سفره می‌گشایند. چنین حرکت‌هایی افزون بر رفع نیاز مادی، رشته الفت و اعتماد اجتماعی را استوار می‌کنند و با شفافیت و امانت‌داری، الگویی ماندگار برای دیگران می‌شوند.
گروه‌های جهادی مختلف در گوشه‌گوشه محلات مشهد نیز در همین راستا دست گیر نیازمندانی می‌شوند که با آبروداری زندگی می‌کنند؛ اما چرخش روزگار با آن‌ها مدارا نکرده و اکنون نیازمند کمک همنوعان خود شده‌اند.
برای گفت‌وشنود درباره فعالیت‌های یکی از این گروه‌ها به محله طلاب مشهد رفتیم. بی‌بی احترام ساقی، مسئول گروه جهادی حضرت زینب(س) مسجد حضرت جوادالائمه(ع) که بانی اولیه کمک‌های خیریه دو سه سال اخیر این مسجد است، حدود ۱۰ سال پیش قربانی اول ماه را به ‌صورت فردی و پنهانی آغاز کرده است.
او درباره نخستین قدم‌هایی که ۱۰ سال پیش برای کمک به نیازمندان محله برداشته، می‌گوید: نخستین قربانی را در آخر ماه صفر انجام دادم. در مکانی که قربانی کردم، نیازمندان زیادی بودند. آنجا ندادم و به خانه برگشتم. همسایه‌ای داشتیم که دیده بودم غذای سفره‌ها را جمع می‌کند و برای بچه‌هایش می‌برد. آن موقع با خودم گفتم من که قربانی را انجام می‌دهم، چرا نیازمندان واقعی را پیدا نکنم و به آن‌ها ندهم. آن همسایه مرا به خانه‌اش دعوت کرد و دیدم که با وجود یک بچه معلول بیست‌وپنج ساله، وضعیت زندگی مناسبی ندارد. آنجا نخستین قربانی را به او دادم.
مسئول گروه جهادی حضرت زینب(س) تأکید می‌کند: سعی می‌کردم کارم همیشه پنهان باشد و هیچ‌کس متوجه نشود، حتی همسرم هم نمی‌دانست این‌ها چیست و کجا می‌برم.
ساقی با بیان اینکه حدود سه سالی است در این مسیر از همسرم نیز کمک می‌گیرم، ادامه می‌دهد: وقتی وارد پایگاه بسیج مسجد محله‌مان شدم، پرسیدند چه کاری می‌توانی انجام دهی. گفتم: کار اصلی‌ام همین است و بیشتر از این نمی‌توانم فعالیت کنم. گفتند: همین بزرگ‌ترین فعالیت است. آن را در مسجد انجام بده. آن زمان بود که فعالیت پنهانی‌ام آشکار شد.
او خاطرنشان می‌کند: مسئولان پایگاه بسیج معتقد بودند آشکار بودن این کار سبب الگوگیری دیگران، افزایش همکاری‌ها و گسترش دامنه نیازمندان زیر پوشش می‌شود. اول هر ماه مرغ قربانی می‌کنیم و به مناسبت عید قربان نیز با نظارت هیئت امنای مسجد، قربانی کردن گوسفند را انجام می‌دهیم.
مسئول گروه جهادی حضرت زینب(س) با تأکید بر اینکه سعی ما این است که آبروی نیازمندان آبرودار خدشه‌دار نشود، می‌گوید: اکنون همه فعالیت‌های ما شفاف است. گزارش فعالیت‌ها نیز تهیه و برای ناحیه و حوزه بسیج فرستاده می‌شود.
ساقی با اشاره به اینکه خواهر همسرم که ساکن تهران است هم در کارهای خیر محله ما مشارکت می‌کند، می‌افزاید: او به‌ دلیل شرایط شغلی خودش نمی‌توانست قربانی را انجام بدهد و از من خواست برایش قربانی کنم. این بانی هنوز هم در برنامه‌های گروه همکاری می‌کند.
او درباره اسکان و اطعامی که برای تشییع‌کنندگان رهبر شهید در مسجد جواد الائمه(ع) داشتند، بیان می‌کند: ما برای پذیرایی از تشییع‌کنندگان رهبر شهید و مراسم اربعین از هیچ‌جا کمکی نداشتیم و همه کمک‌ها مردمی بود. الحمدلله توانستیم آبرومندانه از زائران پذیرایی کنیم.
مسئول گروه جهادی حضرت زینب(س) درباره برپایی مراسم افطار در ماه رمضان نیز عنوان می‌کند: حدود دو سال است در ماه رمضان هر شب به نمازگزاران مسجد افطاری می‌دهیم. ابتدا همه می‌گفتند نمی‌شود، هزینه‌اش را از کجا می‌خواهی بیاوری؟ گفتم: اگر با توکل به خدا قدم برداریم، مطمئن باشید کاری را که بخواهیم انجام دهیم، خدا بقیه‌اش را کمک می‌کند. این اتفاق هم افتاد و الحمدلله کمک‌ها برای این سفره افطار نیز از سوی مردم فراهم شد. صفر تا ۱۰۰ این کار هم از آشپزی تا شستن ظرف‌ها در پایان شب، همه با همکاری خانم‌های نمازگزار محله انجام می‌شود.
ساقی با اشاره به جمع‌آوری دارو، لباس، نوشت‌افزار و وسایل زندگی برای نیازمندان، درباره دیگر فعالیت‌های این گروه جهادی اظهار می‌کند: چند روزی است در حال تهیه یک کالسکه برای کودکی معلول هستیم. به همین خاطر در گروه فراخوان دادم. خانم‌ها نیز در گروه‌های دیگر ارسال کردند. خانمی از محله پیروزی که کالسکه‌ای را در خانه داشت، پیام داد و گفت می‌تواند کالسکه و مقداری لباس برای آن کودک بیاورد.
او یادآور می‌شود: خیّری داشتیم که خانه‌اش را در مشهد فروخته بود و می‌خواست به تهران برود. می‌گفت وسایل خانه را نمی‌خواهد. ابتدا به همسرم گفته بود وسایلش را بفروشیم؛ اما همسرم گفته بود ما اجازه فروش وسایل را نداریم؛ ولی اگر بخواهید می‌توانیم آن‌ها را به عروس و دامادهای نیازمند اهدا کنیم. آن فرد موافق بود و از این کار خیر استقبال کرد.
مسئول گروه جهادی حضرت زینب(س) با بیان اینکه تاکنون دو سری جهیزیه شامل قالی، یخچال و سایر وسایل ضروری را به زوج‌های نیازمند اهدا کرده‌ایم، می‌افزاید: یک ماه پیش داماد روشندلی داشتیم که اعلام کرده بود وسایل دست‌دوم را هم قبول می‌کند. وسایل آن بنده‌خدایی که قصد سکونت در تهران را داشت، نصیب او شد. نمی‌دانید چقدر خوشحال شد. وقتی در گروه اعلام کردیم، نه‌تنها پایگاه ما؛ بلکه پایگاه‌های دیگر هم کمک کردند و وسایل کاملی جمع شد.
ساقی با اشاره به اینکه این برنامه‌ها فقط محدود به مشهد نیست و به مردم نیازمند در شهرستان‌ها نیز می‌رسد، ادامه می‌دهد: اکنون در حال جمع‌آوری سومین سری جهیزیه هستیم تا آن را در روز میلاد حضرت زهرا(س) به زوجی نیازمند اهدا کنیم.
او با بیان اینکه هر کس بیاید و اظهار نیازمندی کند، به او کمک نمی‌کنیم؛ بلکه باید در این زمینه تحقیق ‌انجام دهیم و مطمئن شویم، خاطرنشان می‌کند: زوجی ۶ سال در دوران عقد بودند و به‌ دلیل مشکلات مالی نمی‌توانستند وسایل زندگی‌شان را تهیه کنند و کارشان به جدایی رسیده بود. با همت همسایه‌ها و نمازگزاران در گروه اعلام کردیم، کمک‌های بزرگی جمع نشد؛ اما باز هم توانستیم وسایل اولیه زندگی‌شان را با کمک‌های مردمی تهیه کنیم و الحمدلله توانستند زندگی‌شان را سروسامان بدهند.
مسئول گروه جهادی حضرت زینب(س) درباره دریافت کمک‌ها می‌گوید: همه کمک‌هایی که تاکنون به نیازمندان ارائه داده‌ایم، همه مردمی بوده است. وقتی اعلام می‌کنیم، مردم با اینکه خودشان از نظر مالی در مضیقه هستند؛ اما پای کار می‌آیند و کمک‌ می‌کنند.
ساقی درباره دیگر فعالیت‌های جهادی این گروه اظهار می‌کند: خانمی در محله ما هست که هیچ‌ دوست و فامیلی نداشت و قرار بود عمل جراحی بزرگی انجام دهد. گفت می‌خواهد چند نفر بیایند خانه‌اش را تمیز کنند. گفتم نمی‌شود که غریبه را به خانه‌ات بفرستیم. ما خودمان می‌آییم و کمکت می‌کنیم. بعد هم با دوستان گروه جهادی دو روز رفتیم و خانه و وسایلش را شستیم و تمیز تحویلش دادیم. خیلی خوشحال شد که نگذاشتیم غریبه‌ای برای این کار به خانه‌اش بیاید.