پس از افزایش‌های مکرر تعرفه‌ها از ابتدای سال، این بار نوبت به اینترنت ثابت رسید و ایرانسل بسته‌های TD-LTE خود را تا ۴۰ درصد گران کرد که این گرانی‌های زنجیره‌ای در حالی انجام می‌شود که کیفیت شبکه، پایداری اتصال و سرعت دسترسی هیچ تناسبی با هزینه‌های تحمیل‌شده بر مردم ندارد. 

 

قیمت هر گیگابایت اینترنت ثابت در این بسته‌ها به مرز ۳,۷۰۰ تا ۳,۸۰۰ تومان رسیده است گخ با اعمال افزایش ۴۰ درصدی اخیر، فشار بر کاربران خانگی و دورکارانی که وابستگی صددرصدی به اینترنت ثابت دارند، به شکل چشمگیری افزایش یافته است.

 از ابتدای سال، تعرفه‌های اینترنت هم ثابت و هم همراه در چند مرحله افزایش پیدا کرده است، اما سوال این است که در ازای هر بار گرانی، کاربران چه چیزی دریافت کرده‌اند؟ آیا سرعت دانلود افزایش یافته است؟ و یا اینکه پایداری اتصال در ساعت اوج مصرف بهتر شده است؟ درحالی که افزایش قیمت باید با ارتقای کیفیت، توسعه‌ زیرساخت یا ارائه‌ خدمات نوین همراه باشد اما در بازار انحصاری اینترنت افزایش قیمت فقط یک‌طرفه است و کاربر بیشتر می‌پردازد، اما کیفیت همان یا حتی پایین‌تر می شود. 

 

بسته‌های سالانه‌ ۶۰۰ گیگابایتی یا ۶ ماهه‌ی ۵۰۰ گیگابایتی، با قیمت‌های بیش از ۲ میلیون تومان عرضه می‌شوند که برای یک خانوار معمولی یا یک کسب‌وکار کوچک، این حجم در دنیای مبتنی بر ویدیو، آموزش آنلاین و ابزارهای ابری، بسیار زودتر از موعد تمام می‌شود.

 

همچنین اگر یک خانواده‌ی متوسط ماهانه حداقل به ۱۰۰ گیگابایت اینترنت نیاز داشته باشد، هزینه‌ سالانه‌ ارتباطات ثابت آن‌ها اکنون به ارقام سرسام‌آوری رسیده است ؛آن هم در شرایطی که دستمزدها با تورم همخوانی ندارد.

 

شرکت مخابرات ایران و اپراتورهای ارائه‌دهنده‌ی اینترنت ثابت TD-LTE و ADSL/VDSL، به بهانه‌ توسعه‌ زیرساخت و تورم تجهیزات همواره راهی برای افزایش قیمت مطرح می‌کند؛ این درحالی است که اگر از ابتدای سال تاکنون تعرفه‌ها چندین بار در قالب‌های مختلف و افزایش‌های درصدی بالا رفته است و سوال این است که پس چرا هنوز کاربران در بسیاری از مناطق شهری با افت سرعت، قطعی‌های مکرر و نبود پورت خالی مواجه می شوند و یا اینکه توسعه‌ زیرساخت کجای شبکه اتفاق افتاده که کاربر آن را حس نمی‌کند؟

 

همچنین وقتی کاربر هزینه‌ی بسته‌ گران‌قیمت ۴۰ درصد اضافه‌شده را می‌پردازد، انتظار دارد دست کم پهنای باند پایدار دریافت کند اما افت سرعت به نصف یا یک‌سوم در ساعات پرتردد، مصداق بارز عدم تناسب خدمات با قیمت است.

 

بنابراین تناسب افزایش قیمت با کیفیت اتصال رعایت نشده ، و شفافیت در هزینه‌کرد درآمد حاصل از گرانی هم دارای ابهام است ضمن اینکه توسعه‌ متوازن زیرساخت در همه‌ی مناطق ضعیف عمل کرده و پاسخ‌گویی به افت کیفیت و قطعی‌ها وضعیت نامناسبی داشته است و حقوق مصرف‌کننده در حجم و قیمت رعایت نشده است .

بهتر است مخابرات به عنوان نهاد رگولاتور به این سوالات پاسخ دهد که اولا از ابتدای سال تاکنون، تعرفه‌های اینترنت ثابت چند درصد و در چند مرحله افزایش یافته است؟ ثانیا درآمد حاصل از افزایش‌های مکرر تعرفه، دقیقاً صرف چه پروژه‌هایی در توسعه‌ی زیرساخت شده است و گزارش پیشرفت آن کجاست؟ ثالثا با چه منطقی در شرایط افت کیفیت و قطعی‌های مکرر، مجوز افزایش ۴۰ درصدی قیمت صادر می‌شود؟