صاحب‌خبر - روزگاری در بسیاری از مجالس مذهبی، بخش قابل‌توجهی از زمان به سخنرانی درباره معارف دینی، سیره اهل‌بیت(ع)، اخلاق و مسائل اجتماعی اختصاص داشت و روضه و مداحی در امتداد آن قرار می‌گرفت. امروز، در برخی مجالس، این نسبت جابه‌جا شده است؛ مخاطب برای شنیدن مداحی می‌آید، برگزارکننده زمان اصلی را به آن اختصاص می‌دهد و سخنران ناچار است مطالب خود را در فرصتی محدود بیان کند و چه بسا مجالس مذهبی که بدون سخنرانی و منبر برگزار میشود.مسئله، مخالفت با مداحی یا کم‌اهمیت دانستن اشک و عاطفه نیست؛ مسئله، غلبه شور بر شعور و ابزار بر هدف است. مداحی اصیل، هنری ارزشمند و عاملی مؤثر در تعمیق محبت اهل‌بیت(ع) است؛ اما عاطفه زمانی ماندگار می‌شود که بر پایه معرفت شکل بگیرد و به شناخت و عمل منتهی شود.وقتی شور، معیار موفقیت می‌شودگاهی موفقیت مجلس را با تعداد حاضران، شدت هیجان، صدای بلند، شهرت مداح و بازتاب تصاویر در فضای مجازی می‌سنجیم؛ نه با کیفیت محتوا، عمق شناخت مخاطبان و آثار اخلاقی و اجتماعی مراسم. در چنین فضایی، سخنرانی عمیق کمتر دیده می‌شود و اجرای پرشور، حتی با محتوای معرفتی محدود، نقطه اوج مجلس تلقی می‌شود.در این میان، منبر نیز ممکن است از جایگاه تبیین دین، پاسخ‌گویی به شبهات و تحلیل سیره اهل‌بیت(ع) فاصله بگیرد و به فرصتی برای گرم‌کردن مجلس و آماده‌سازی فضای مداحی تبدیل شود. تداوم این روند، ظرفیت مجالس مذهبی را برای تربیت نسل جوان و پاسخ‌گویی به پرسش‌های اعتقادی و اجتماعی کاهش می‌دهد. آسیب دیگر، رقابت بر سر چهره‌ها، تجهیزات صوتی و تصویری و جمعیت است. همچنین، استفاده از مطالب تکراری، اشعار کم‌اعتبار و نقل‌های غیرمستند، می‌تواند به محتوای مجالس آسیب بزند. محبت اهل‌بیت(ع) به تحریف نیاز ندارد؛ روایت مستند و معرفت عمیق نیز می‌تواند عاطفه‌ای ماندگار بیافریند.از هیجان لحظه‌ای تا اثر ماندگارباید پرسید: مجلس عزاداری یا جشنِ سرور، پس از پایان مراسم چه تغییری در زندگی مردم ایجاد می‌کند؟ آیا محبت اهل‌بیت(ع) به صداقت، مسئولیت‌پذیری، رعایت حقوق دیگران، کمک به نیازمندان و ایستادگی در برابر بی‌عدالتی می‌انجامد؟ آیا نوجوانی که در مجلس شرکت کرده، شناخت بیشتری از سیره حضرت زهرا(س) پیدا می‌کند؟راه اصلاح، تقابل منبر و مداحی نیست؛ بلکه بازگرداندن هر دو به جایگاه شایسته خود است. سخنرانی باید مستند، عمیق و متناسب با نیاز مخاطب باشد و مداحی نیز بر شعر معتبر، محتوای صحیح و مرثیه‌خوانی متناسب با شأن اهل‌بیت(ع) تکیه کند.روضه نباید به مقدمه مداحی تقلیل پیدا کند؛ همان‌طور که مداحی نیز نباید از معرفت و پیام روضه جدا شود.مجلس موفق، صرفاً مجلسی نیست که در لحظه اوج بگیرد؛ مجلسی است که عقل و دل را هم‌زمان مخاطب قرار دهد، اشک برانگیزد، آگاهی بیافریند و در رفتار انسان اثر بگذارد. اشک، سرمایه ارزشمند مجالس اهل‌بیت(ع) است؛ اما این سرمایه زمانی به ثمر می‌نشیند که به شناخت، اخلاق، بصیرت و مسئولیت تبدیل شود.#از_منبر_تا_مداحی#مجلس_روضه#منبر_و_مداحی#شور_و_شعور#معرفت_اهل_بیت#فلسفه_عزاداری#آسیب_شناسی_مراسم_مذهبی#روضه_آگاهی_مسئولیت#اشک_و_معرفت#احیای_جایگاه_منبر#عزاداری_آگاهانه#رضا_معممی_مقدم#سنت_حسنه_وقف 12:21 - 2 آبان 1405 مسجد و هیئتتحلیل و نظر∎​