در واقعه تلخ کودتای ۲۸ مرداد، خلا اساسی غیبت توده‌های مردم در صحنه و عقب‌نشینی افکار عمومی بود؛ غیبتی که زمینه را برای دخالت آشکار بیگانگان فراهم کرد و نتیجه‌ای به بار آورد که تا دهه‌ها به زیان منافع ملی و اراده ملت تمام شد. اما نقطه عطف تاریخ معاصر در انقلاب اسلامی رقم خورد؛ جایی که معادله کاملا معکوس شد و مردم با لبیک به رهبری انقلاب، خیابان‌ها را به تسخیر خود درآوردند و با استمرار و پایمردی، کار رژیم وابسته را یکسره کردند. این حضور آگاهانه سبب شد تا مردم، خود را صاحب و پاسدار انقلابی بدانند که برای بارور شدنش رنج کشیده بودند. در تمام سال‌های پس از پیروزی نیز، از آزمون سخت هشت سال دفاع مقدس گرفته تا جنایات منافقین و تحرکات گروه‌های تروریستی در مرزها، هوشیاری و ایستادگی نیروهای مردمی بود که نقشه‌های پیچیده دشمنان را خنثی کرد و نشان داد تکیه بر شجاعت توده‌ها سد نفوذناپذیر کشور است.

امروز نیز منطق حاکم بر میدان، دقیقا بر همان مدار می‌چرخد و در نهایت باز هم این حضور منسجم و همه‌جانبه مردم است که سرنوشت تقابل کنونی را رقم خواهد زد. تجربه زیسته و سوابق نظامی و سیاسی ایالات متحده به‌روشنی نشان می‌دهد که آن‌ها نه در ویتنام توانستند دوام بیاورند و نه در باتلاق‌های عراق و افغانستان؛ ساختار استراتژیک آمریکا اصولا اهل تاب‌آوری در جنگ‌های طولانی‌مدت، فرسایشی و هزینه‌بر نیست. واشنگتن پس از آن‌که دریافت از طریق مهره‌ها و نیروهای نیابتی‌اش قادر به پیشبرد اهداف خود و زمین‌زدن ایران نیست، ناگزیر خود مستقیما به صحنه آمده است. در مواجهه با چنین راهبردی، دستیابی به پیروزی برای مل ایران، بر سه اصل خدشه‌ناپذیر استوار است: نخست امید به آینده و باور به توانمندی‌های درونی، دوم نهراسیدن از تهدیدات پوشالی  و سوم مقاومت فعال است که رمز اصیل پیروزی و ماندگاری تاریخی ما خواهد بود.

واقعیت این است که نبرد کنونی، بیش از هر چیز، جنگ تاب‌آوری ملت‌هاست. امروز ساختارهای دولتی و توان دفاعی و نظامی کشور در ابعاد مختلف آزمون خود را پس داده و اقتدار بازدارنده خود را اثبات کرده‌اند؛ از این رو، نوک پیکان دشمن متوجه مقاومت جامعه مدنی شده است. استراتژی محاصره اقتصادی و فشارهای معیشتی اساسا با این هدف طراحی شده که با القای ترس از کمبود و ناامنی غذایی، اراده ملی را دچار فرسایش کند. مقایسه سرنوشت ملت‌ها این درس بزرگ را آشکار می‌کند که اگر در رخدادهای ویرانگر کشورهایی مثل سوریه و لیبی هم عنصر انسجام‌بخش و پیش‌برنده حضور مردمی به میدان می‌آمد، جغرافیای سیاسی آن‌ها امروز دستخوش چنین سرنوشت تلخی نمی‌شد. ما هم‌اکنون در میانه‌ یک پیچ تاریخی حیاتی ایستاده‌ایم؛ گردنه‌ای سرنوشت‌ساز که عبور سربلند از آن نه‌تنها آرایش معادلات بین‌المللی را به نفع جهان مقاومت دگرگون خواهد کرد، بلکه به جهانیان ثابت می‌کند ظرفیت تاب‌آوری و ایستادگی ملت ایران، قدرتی شکست‌ناپذیر در مناسبات نوین جهانی است.