شناسهٔ خبر: 80225334 - سرویس فرهنگی
نسخه قابل چاپ منبع: خبرآنلاین | لینک خبر

درباره فیلم‌کوتاه «ژوهاتسو»؛

«ژوهاتسو»؛ فیلمی که داوران نادیده‌اش گرفتند

چندی قبل در گزارشی، این ادعا مطرح شده بود که سالانه قریب به ۸۰ هزار ژاپنی، در این کشور ناپدید می‌شوند! این آمار البته ارتباطی با مقوله‌هایی همچون آدمربایی و یا قتل‌های زنجیره‌ای نداشت و عنصر متمایزکننده آن، خواست و رغبت این ۸۰ هزار نفر برای ناپدید شدن بود! این همان پدیده جوهاتسو یا ژوهاتسو است که حالا دستمایه روایت فیلم‌کوتاهی به همین نام در ویترین چهل‌وسومین جشنواره تهران شده است.

صاحب‌خبر -

براساس تعریف ثبت‌شده برای این پدیده، گروه‌هایی با دریافت هزینه و به سفارش فرد متقاضی، طرحی را پیاده می‌کنند که یک فرد به‌طور کامل از مختصات زندگی معمول خود حذف می‌شود و گویی دیگر وجود خارجی ندارد. افراد متقاضی به‌دلیل موقعیت بغرنجی که در آن گرفتار شده‌اند، سراغ این گروه‌ها می‌روند و با استفاده از خدمات آن‌ها، اقدام به حذف خودخواسته خود از نگاه اطرافیان‌شان می‌کنند.
محمدرضا خاوری کارگردان فیلم‌کوتاه «ژوهاتسو» در روایت این اثر تلاش کرده تا مضمون برآمده از پدیده ژوهاتسوی ژاپنی را با یک معضل اجتماعی درباره زیست اقلیت‌های جنسی در جامعه ایرانی تلفیق کند و ماحصل آن اثری درگیرکننده برای مخاطب شده است. فیلمی که در زمان کوتاه خود، برشی از یک موقعیت بغرنج را به تصویر می‌کشد و یک تصمیم فردی را آرام‌آرام تا مرز یک بحران عمیق پیش می‌برد. در جهان داستانی فیلم، انگیزه ناپدید شدن اجتماعی، از یک تصمیم شخصی فراتر رفته و حالا با جمعی از اعضای یک خانواده مواجهیم که به‌صورت پنهان از دیگران، نقشه‌ای برای حذف پسر به‌ظاهر ناخلف و نامحبوب خانواده کشیده‌اند. قهرمان اصلی روایت هم خواهر و برادری هستند که عامدانه نقشه اعلام درگذشت و حتی خاکسپاری صوری برادر خود را کشیده و تا مرحله اجرا هم پیش رفته‌اند. برادری که گویی به دلیل نابسامانی‌های جنسی، دیگر نمی‌تواند به زندگی معمول خود در میان نزدیکانش ادامه دهد و به کمک نزدیک‌ترین و مورد اعتمادترین اعضای خانواده، به نقشه حذف و خاکسپاری صوری خود تن داده است.

«ژوهاتسو» از منظر ترکیب بازیگران هم اثری قابل‌توجه است. تورج الوند که از استعدادهای نوظهور سینمای بلند داستانی به شمار می‌رود، در این سال‌ها انتخاب‌های هوشمندانه‌ای در سینمای کوتاه داشته و حضورش در فیلم‌کوتاه «ژوهاتسو» هم از امتیازات فیلم محسوب می‌شود. دیگر بازیگران فیلم هم حضوری به‌اندازه و باورپذیر در مقابل دوربین دارند و همین ویژگی نزدیک شدن به جهان روایت را برای مخاطب تسهیل کرده است.

با این همه شاید اگر خاوری می‌توانست در طراحی و تمهید پایان‌بندی روایت خود، مسیر جسورانه‌تری در پیش بگیرد و فراتر از خلق یک موقعیت پیچیده و درگیرکننده،‌ به سرنوشت و گذشته شخصیت‌ها هم توجه بیشتری می‌کرد، احتمالا با اثری به مراتب تأثیرگذارتر مواجه بودیم. «ژوهاتسو» روایتی تلخ از تصمیم برای نادیده گرفته شدن است و ترسیم مسیری که یک انسان را به چنین نقطه‌ای می‌رساند حتما ظرفیت چندین و چند روایت سینمایی دیگر را در دل خود دارد.

5959

∎​