به گزارش ایلنا از خبرگزاری رویترز، ناظران و تحلیلگران بازار می‌گویند بعید به‌نظر می‌رسد که توافق ایالات متحده و روسیه برای تأمین گازوئیل مورد نیاز بازارهای آمریکا و جهان، به کاهش محسوس قیمت‌ها منجر شود، زیرا مقدار صادرات وعده‌داده‌شده بسیار ناچیزتر از آن است که بتواند از فشار کمبود عرضه جهانی بکاهند.

قیمت گازوئیل در جریان جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران به بالاترین سطح خود رسیده و این موضوع برای دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا و حزب جمهوری‌خواه در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر (۱۲ آبان) در این کشور به معضلی سیاسی تبدیل شده است.

با وجود انتقاد مخالفان این توافق، ترامپ اعلام کرده است که روسیه ۳۰۰ هزار تن (معادل ۲ میلیون و ۲۵۰ هزار بشکه) گازوئیل صادر خواهد کرد و پس از آن ۵۰۰ هزار تن در ماه نوامبر و یک میلیون تن هم بلافاصله پس از آن روانه بازار خواهد شد.

به گفته تحلیلگران، بعید به‌نظر می‌رسد که روسیه بتواند در کوتاه‌مدت مازاد تولید کافی برای تحقق این هدف را در اختیار داشته باشد. به علاوه اینکه اختلال در تردد نفتکش‌ها هم می‌تواند ارسال به‌موقع محموله‌ها را دشوار سازد.

تحلیلگران همچنین اعلام کردند که بعید به‌نظر می‌رسد که مقدار اعلام‌شده تأثیری معنادار بر کاهش قیمت گازوئیل داشته باشد. قیمت خرده‌فروشی گازوئیل در آمریکا در ماه سپتامبر برای نخستین بار از مرز ۶ دلار برای هر گالن گذشت و از آن زمان تاکنون هم در سطحی بالاتر از این رقم حفظ شده است.

تأثیر محدود بر بازار

میشل بروهارد، مدیر بخش سیاست‌گذاری و خطرهای ژئوپلیتیک در شرکت ردیابی کشتی «کپلر» گفت: برای کاهش محسوس قیمت‌ها در بازار کنونی به ۴۰۰ هزار بشکه عرضه روزانه مازاد گازوئیل نیاز است. اما اگر محموله نخست که شامل حدود ۲ میلیون و ۲۰۰ هزار بشکه است، در یک ماه به بازار عرضه شود، تنها معادل حدود ۷۳ هزار بشکه در روز خواهد بود. این مقدار به‌تنهایی تأثیر قابل‌توجهی بر قیمت‌های جهانی گازوئیل نخواهد داشت.

کاسپین کانران، اقتصاددان ارشد در شرکت مشاوره‌ بارینگا (Baringa)، برآورد کرد که برای کاهش فوری قیمت‌ها، به ۸۵۰ هزار بشکه در روز عرضه مازاد در بازار نیاز است.

ترامپ در ابتدا گفته بود که روسیه بلافاصله برای کمک به کاهش قیمت سوخت، گازوئیل به آمریکا و بازارهای جهانی عرضه خواهد کرد، اما سپس اعلام کرد که محموله‌های روسیه به جای ارسال به این کشور، روانه بازارهای جهانی خواهد شد. این موضوع تردیدهایی را درباره تأثیر واقعی این توافق بر عرضه در این کشور ایجاد کرده است.

افت پالایش، رشد هزینه حمل دریایی

با توجه به محدودیت ظرفیت صادرات روسیه و هزینه‌های بالای حمل‌ونقل دریایی، مشخص نیست که آیا روسیه می‌تواند در کوتاه‌مدت صادرات گازوئیل خود را به میزان قابل‌توجهی افزایش دهد.

داده‌های کشتیرانی روز سه‌شنبه (۲۸ مهر) نشان داد که پس از تعلیق تحریم‌های واشینگتن علیه مسکو و لغو ممنوعیت صادرات این کشور، برخی از محموله‌های گازوئیل روسیه در حال بازگشت به مقاصد همیشگی خود هستند و دست‌کم دو نفتکش به سمت ترکیه و برزیل می‌روند.

در پی توافق واشینگتن و مسکو برای عرضه سوخت به بازارهای جهانی، روسیه بارگیری گازوئیل را از بندر «پریمورسک» در دریای بالتیک از سر گرفته است.

روسیه دومین صادرکننده بزرگ گازوئیل جهان پس از آمریکا و خاورمیانه به‌شمار می‌رود. اختلال در صادرات گازوئیل روسیه در ماه سپتامبر به یک میلیون و ۳۰۰ هزار بشکه در روز رسید که معادل حدود ۴.۵ درصد از تقاضای جهانی این فرآورده است.

در همین حال، آژانس بین‌المللی انرژی نسبت به احتمال تداوم کمبود سوخت در جهان تا سال ۲۰۲۷ هشدار داد.

مری ملتون، تحلیلگر شرکت نفتکش بریمار (Braemar)، گفت: این پرسش مطرح است که آیا پالایشگاه‌های روسیه توان افزایش صادرات را دارند، به‌ویژه با توجه به اینکه بر اساس برخی برآوردها، تا ۴۵ درصد از ظرفیت پالایشی روسیه هم‌اکنون از مدار خارج شده است.

بنیاد پژوهش سیاست انرژی با انتشار یادداشتی اعلام کرد که برای تحقق مقدار اعلام‌شده، علاوه بر صادرات کنونی، روسیه باید روزانه حدود ۳۸۴ هزار تا ۵۰۹ هزار بشکه گازوئیل بیشتر تولید کند. این کشور هم‌اکنون روزانه حدود یک میلیون و ۴۰۰ هزار بشکه گازوئیل تولید می‌کند و حدود یک میلیون و ۲۰۰ هزار بشکه از آن را در داخل کشور مصرف می‌کند. بنابراین مقدار ناچیزی برای صادرات باقی می‌ماند.

معامله‌گران همچنین یادآور شدند که روسیه هم‌اکنون فرآورده‌های نفتی وارد می‌کند و تولید کافی و حجم مازاد ندارد. با اینکه توقف حمله به زیرساخت‌های انرژی روسیه امکان آغاز عملیات تعمیر تأسیسات آسیب‌دیده و عرضه به بازارهای جهانی را فراهم می‌کند، اما به گفته منابع و به نظر بازار، بعید است عرضه پیش از پایان سال انجام شود.

علاوه بر این، هزینه حمل‌ونقل دریایی نفت و سوخت روسیه هم‌زمان با افزایش خطرهای امنیتی در دریای سیاه به‌شدت رشد داشته است. در همین حال، کمبود عرضه با نفتکش‌ها در بازار جهانی، هزینه جابجایی محموله‌ها را افزایش داده است.