استاد حوزه علمیه کاشان گفت: مدار ارزش عبادات و مجاهدتها فقط و فقط خلوص نیت است؛ اگر ذرّهای شائبه حب نفس، خودنمایی و ریاکاری وارد عمل شود، همه رشتهها پنبه خواهد شد. بنابراین منبر و روضه نباید برای پسند صاحبمجلس و صله و پاکت باشد.
گزیده سخنان آیتالله یثربی در جمع خانوادگی طلاب حوزه درس خارج در مدرسه حضرت ولی عصر علیهالسلام قمصر کاشان که جمعه ۲۴ مهرماه ایراد شد به شرح زیر است:
انسانها مولود ساختار و تربیت خانواده خویشاند؛ به همین جهت در شریعت مطهره با تعبیر هشدارآمیز «إیّاکم و خضراءَ الدِّمَن»، بر طهارت مولد و اصالت در ازدواج تأکید شده است تا ثمره آن، پیوند مبارکی چون اتصال دو مظهر عصمت، امیرالمؤمنین و صدیقه طاهره سلاماللهعلیهما، گردد.
حضرت زینب کبری سلاماللهعلیها در چنین خاندانی بالید و بهتعبیر حضرت سجاد علیهالسلام، «عالِمَهٌ غَیْرُ مُعَلَّمَه» گشت؛ بانویی که در پنجسالگی راوی تامّ و تمام خطبه غرائی چون فدکیه بود و دو جگرگوشهاش را نیز در رکاب سیدالشهدا علیهالسلام تقدیم نمود.
برخلاف پارهای از پندارهای نادرست، توقف جناب عبدالله بن جعفر در مدینه هرگز از سر کوتاهی یا بیوفایی نبود، بلکه به امر و صلاحدیدِ اکیدِ امام حسین علیهالسلام صورت گرفت تا بههمراه محمد بن حنفیه و امسلمه، پایگاه ولایت را حفظ کرده و فتنهها و تبلیغات مسموم امویان را در کانون جهان اسلام خنثی سازد.
اوج شجاعت و صلابت روحی این بانو در کاخ ستمگران جلوهگر شد؛ آنگاه که در کوفه با آرامش ملکوتی فرمود: «مَا رَأَیْتُ إِلَّا جَمِیلًا» و نسب ناپاک حاکم سفاک را با ندای «یَابْنَ مَرْجَانَهَ» بر سرش کوبید، و در دربار شام نیز حاکمیت غاصب را با خطبه کوبنده «أَمِنَ الْعَدْلِ یَا ابْنَ الطُّلَقَاءِ…» تحقیر و بیآبرو ساخت.
ابتلائات غیبت و حقیقت تمحیص در فرجام تاریخ
در مواریث روایی ما، حدیثی فوقالعاده شریف و کمنظیر با سندی بسیار عالی و تنها با چهار واسطه از أوتاد و ثقات؛ عباس بن معروف، حماد بن عیسی از اصحاب اجماع، ابوالجارود و ابوبصیر از لسان مبارک حضرت باقرالعلوم علیهالسلام وارد شده است. در این نقل، اشرف کائنات حضرت رسول خاتم صلی الله علیه وآله، با اشتیاق مکرر دعا میفرمایند: «اللَّهُمَّ لَقِّنِی إِخْوَانِی». وقتی اصحاب با تعجب میپرسند آیا ما برادران شما نیستیم؟ حضرت تصریح میفرمایند: شما اصحاب من هستید؛ برادران من مردمی در آخرالزماناند که مرا ندیده به من ایمان آوردهاند! دینداری در آن روزگار چنان طاقتفرساست که حضرت آن را به چیدن بوتههای خارِ زعفران در شبی تاریک و ظلمانی، یا فشردن آتش گداخته در کف دست تشبیه میفرمایند.
دوران غیبت، عصر «تمحیص» و امتحان در تاریکی مطلق است؛ همانطور که امام صادق علیهالسلام با سه بار تکرار فرمودند: «لَتُمَحَّصُنَّ». سرفرازی در این غربال سهمگین تاریخی، در گرو «حبس نفس برای خدا» و اهتمام خالصانه به «احیای امر اهلبیت» است.
غایت حکمت و جایگاه تکوینی ولایت
بنا بر صریح روایات ذیل آیه شریفه «ادْعُ إِلَیٰ سَبِیلِ رَبِّکَ بِالْحِکْمَهِ»، حقیقت حکمت، «طَاعَهُ اللَّهِ وَ مَعْرِفَهُ الْإِمَامِ» معرفی شده است. امام، همان «الشَّمْسُ الطَّالِعَهُ» است که دستها و دیدهها هرگز به افق عظمت او نمیرسد و حتی شأن ملائکه مقربی چون جبرئیل، خادمیِ این درگاه قدسی است. ما انسانهای عادی اگر اندکی چرت بزنیم، قادر به حفظ نازلترین قوای بدنی خود نیستیم؛ با چنین ضعفی چگونه جرئت میکنیم خود را با خاک پای قنبر، غلام امیرالمؤمنین، قیاس کنیم؟! اصطلاحاتی چون «آیهالله العظمی» در لسان ادعیه و زیاراتِ مأثوره، مخصوص مقام ولایت علوی و ائمه معصومین است. امام عصر سلام الله علیه مالک و صاحب حقیقی زمان است و خورشید به اشارت ولایت ایشان بازمیگردد؛ از این رو، تردید در رزق و تشویش معیشت، نشانه کاستی در معرفت به ولایت تکوینی است؛ چراکه «خداوندِ رزاق ذوالقوه المتین» از مسیر ولیّ خود متکفل بندگان است.
آفت ریا، تهذیب نیت و سلوک معیشتی در تراز دینی
مدار ارزش عبادات و مجاهدتها فقط و فقط خلوص نیت است؛ اگر ذرّهای شائبه حب نفس، خودنمایی و ریاکاری وارد عمل شود، همه رشتهها پنبه خواهد شد.
در منطق الهی نیز خطاب میرسد: «أَنَا خَیْرُ شَرِیکٍ»؛ هر که غیر مرا شریک سازد، عملاش را واگذار خواهم کرد.
بنابراین منبر و روضه نباید برای پسند صاحبمجلس و صله و پاکت باشد. در کنار این اخلاص باطنی، بر طلاب عزیز و فضلای حوزهها بهویژه در مناطقی چون کاشان و قمصر لازم است که ضمن ارتقای مداوم بنیه علمی، از طلب روزی از راههای صحیح، معقول و خداپسند غافل نشوند.
همچنین از خواهران و بانوان مکرمه انتظار میرود در این تنگنای سخت معیشتی، جانب قناعت و مدارا را رعایت فرمایند و با زیادهخواهیهای نابجا، بار فشار روحی مضاعف بر دوش آقایان نگذارند تا سایه آرامش و رضایت حضرت ولیعصر ارواحنا فداه بر سر خانوادهها پایدار بماند.