نامه‌ای که در آن بازیکن اعلام می‌کند به دلیل نقض تعهدات باشگاه قرارداد را خاتمه می‌دهد، نشان می‌دهد او از چه موضعی وارد اختلاف شده و به چه مبنایی استناد می‌کند. بااین‌حال، برای تعیین اثر حقوقی این اقدام باید شرایط قرارداد، مقررات قابل اعمال، وضعیت تعهدات مالی و تشریفات لازم بررسی شوند. در پرونده یاسر آسانی، همین تمایز میان اعلام فسخ و احراز اعتبار آن، یکی از محورهای اصلی تحلیل است.

نخستین گام، مطالعه متن قرارداد است. قرارداد ممکن است درباره زمان و شیوه پرداخت، تعهدات طرفین، مهلت‌های رفع تخلف، شیوه ارسال اخطار و شرایط خاتمه همکاری مقرراتی داشته باشد. برای ارزیابی ادعای بازیکن باید مشخص شود کدام تعهد نقض‌شده مبنای اعلام فسخ قرار گرفته و آیا آن تعهد در قرارداد یا مقررات مربوط تعریف شده است. اگر بازیکن به مطالبات پرداخت‌نشده استناد کرده، باید میزان مطالبات، زمان سررسید و وضعیت پرداخت‌ها بررسی شوند. همچنین لازم است مشخص شود آیا درباره مبلغ یا اصل بدهی اختلاف وجود داشته است یا خیر.

نامه‌ای که با عنوان «Notice of Termination due to Outstanding Payables» شناخته می‌شود، از نظر محتوایی به ادعای خاتمه قرارداد به دلیل مطالبات پرداخت‌نشده اشاره دارد. در اطلاعات مربوط به پرونده، استناد به مقررات فیفا، از جمله ماده ۱۴ مکرر، نیز مطرح شده است. بااین‌حال، وجود چنین عنوانی به‌تنهایی برای نتیجه‌گیری قطعی کافی نیست. باید اصل نامه، تمام بندهای آن، تاریخ تنظیم و ارسال، نحوه ابلاغ و اسناد پشتیبان مطالبات بررسی شود. باید معلوم شود آیا نامه به اخطارهای قبلی اشاره دارد و آیا نسخه‌ای از آن با مدرک دریافت به باشگاه ابلاغ شده است. در نامه‌ای که به آن اشاره شد البته که این موضوع وجود دارد و چون پاسخی از استقلال در جواب این نامه وجود ندارد، می‌توان نتیجه گرفت که رفتار بازیکن و وکلایش بر اساس موازین قانونی بوده است.

در بررسی فسخ، تفاوت میان ادعای نقض قرارداد و اثبات شرایط لازم برای خاتمه اهمیت دارد. ممکن است بازیکن معتقد باشد که عدم پرداخت در مهلت مقرر، حق فسخ برای او ایجاد کرده است. باشگاه نیز ممکن است در مقابل، درباره مبلغ بدهی، زمان پرداخت، وجود توافق دیگری یا رعایت نشدن تشریفات اختلاف داشته باشد. در این شرایط، هیچ‌یک از دو موضع صرفاً به دلیل بیان شدن از سوی یکی از طرفین، نتیجه نهایی محسوب نمی‌شود. 

 در پرونده آسانی، تاریخ ۲۷ ژوئن در روایت مربوط به اخطار فسخ مطرح شده، درحالی‌که اطلاعات سندی مورد اشاره، نامه‌ای با تاریخ ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۶ را نیز در بر دارد که نشان می‌دهد پس از پایان مهلت قانونی ۱۵ روزه او اقدام به فسخ قرارداد خود با استقلال کرده است. 

این موضوع را نباید با وضعیت ثبت بازیکن در سامانه‌های داخلی یکسان گرفت. حتی اگر بازیکن ادعای فسخ کرده باشد، باید ادعای او جداگانه بررسی شود وضعیت ثبت او چگونه تعیین شده و چه مقرراتی بر آن حاکم بوده است. در مقابل، ثبت شدن بازیکن نیز لزوماً به معنای آن نیست که اختلاف قراردادی درباره اعتبار فسخ حل شده است. ثبت اداری و اعتبار ماهوی قرارداد دو موضوع مرتبط اما مستقل‌اند و هر یک به مدارک و مقررات متناسب با خود نیاز دارد.

همچنین باید میان اعتبار فسخ و پیامدهای احتمالی آن بر مسابقات تمایز قائل شد. حتی اگر مرجع صالح در نهایت درباره وضعیت قرارداد تصمیمی بگیرد، آثار آن بر حضور بازیکن در مسابقه به مقررات مربوط به ثبت و صلاحیت حضور وابسته است. چنین پیامدی نیازمند مبنای مشخص و فرایند رسیدگی متناسب است.

مکاتبات احتمالی با فیفا نیز باید در همین چارچوب بررسی شوند. اگر از فیفا درباره وضعیت بازیکن یا آثار فسخ استعلام شده باشد، باید موضوع دقیق پرسش و متن پاسخ مشخص شود. پاسخ به یک سؤال اداری یا توضیح مقرراتی لزوماً رأی نهایی درباره اعتبار فسخ نیست. برای سنجش اثر یک نامه باید معلوم شود چه مرجعی آن را صادر کرده، به چه پرسشی پاسخ داده و آیا درباره اختلاف مشخص تصمیم گرفته است یا خیر.

در نهایت، نامه فسخ یک سند مهم است، اما برای تعیین اثر نهایی آن باید از عنوان نامه فراتر رفت. اعتبار اقدام به مفاد قرارداد، شرایط نقض تعهد، اخطارها، مهلت‌ها، نحوه ابلاغ و مقررات قابل اعمال بستگی دارد. تا زمانی که این موارد بررسی نشده‌اند، دقیق‌ترین توصیف آن است که از «اعلام فسخ» یا «ادعای خاتمه قرارداد» سخن گفته شود و نتیجه‌گیری قطعی به زمانی موکول شود که مبنای کافی برای آن وجود داشته باشد.