جنگ که شروع شد، فقط موشک‌ها و جنگنده‌ها نبودند که سرنوشت میدان را رقم می‌زدند؛ در پشت خطوط نبرد، یک عملیات بزرگ برای حفظ مرزهای ایران و زنده نگه ‌داشتن توان رزمی ارتش جریان داشت؛ عملیاتی که بخش مهمی از آن باید در تاریکی شب و زیر دید و تیر هواپیماها و پهپادهای دشمن انجام می‌شد.
امیر سرتیپ علی جهانشاهی، فرمانده نیروی زمینی ارتش از استقرار بیش از ۵۰یگان رزمی و پشتیبانی در مرزهای کشور همزمان با آغاز جنگ تحمیلی سوم خبر داده است؛ از تیپ‌های متحرک و واکنش سریع تا یگان‌های زرهی، مکانیزه، توپخانه، مهندسی، موشکی و پهپادی. گستره این استقرار از شمال غرب و غرب تا جنوب غرب، شرق، جنوب شرق و سواحل مکران امتداد داشت.
اما عددی که ابعاد این عملیات را نشان می‌دهد، بیش از ۹میلیون کیلومتر پیمایش جاده‌ای است؛ جابه‌جایی گسترده نیروها، مهمات و تجهیزات با خودروهای سنگین، در شرایطی که به‌ گفته فرمانده نیروی زمینی ارتش، تهدید هوایی دشمن همچنان وجود داشت. هدف از این کار رساندن یگان‌ها به مناطق مأموریتی و جلوگیری از آسیب‌پذیری توان عملیاتی بود؛ مأموریتی که جهانشاهی آن را یکی از عوامل ایجاد بازدارندگی و جلوگیری از ورود دشمن به مرزهای ایران می‌داند.
این آمادگی البته از روز آغاز جنگ شکل نگرفته بود. پس از جنگ ۱۲روزه، طرح‌های عملیاتی بازنگری شد، سازمان رزم تغییر کرد، آموزش نیروها ارتقا یافت و تجهیز یگان‌ها به سلاح‌های دقیق‌زن، هوشمند و شبکه‌پذیر در دستور کار قرار گرفت. همزمان، ایجاد کانال‌ها، تونل‌ها، مواضع آتش و سنگرهای پدافندی با هدف کاهش تلفات انسانی و حفاظت از تجهیزات دنبال شد.
روایت فرمانده نیروی زمینی ارتش تصویری از جنگی فراتر از درگیری مستقیم ترسیم می‌کند؛‌ جنگی که در آن حفظ نیروها، جابه‌جایی تجهیزات و آماده نگه ‌داشتن یگان‌ها با تجهیزات پیشرفته نیز بخشی از میدان نبرد است.