آمریکایی‌ها بیش از آن‌که به‌دنبال مذاکره‌ای مبتنی بر احترام متقابل باشند، در پی تحمیل دیدگاه‌ها و خواسته‌های خود هستند؛ موضوعی که ایران هرگز زیر بار آن نخواهد رفت. 
یکی از پرسش‌های اساسی در این میان، حضور آمریکا در منطقه است. آمریکایی‌ها از آن سوی دنیا در منطقه خلیج‌فارس، تنگه هرمز و دریای عمان چه می‌کنند؟ این آبراه‌ها چه ارتباطی با منافع آمریکا دارند که واشنگتن باید در منطقه پایگاه نظامی داشته باشد، کشور‌های منطقه را تهدید کند و در امور داخلی آنها مداخله داشته باشد؟
واقعیت این است که آمریکا امروز در مسیری حرکت می‌کند که می‌توان آن را شکل جدیدی از استعمار نو و فرانو دانست؛ مسیری که در آن واشنگتن می‌کوشد کشور‌های دیگر را به حوزه نفوذ و سلطه خود تبدیل کند و نقش ارباب را برای خود در نظر بگیرد. با‌این‌حال، ایران کشوری نیست که بخواهد در جایگاه تابع و نوکر آمریکا قرار گیرد. 
مساله اصلی آمریکا با ایران نیز فراتر از موضوع هسته‌ای و سایر اختلافات مطرح‌شده است. این مسائل، بهانه‌هایی برای پیگیری هدفی اساسی‌تر، یعنی سلطه بر ایران، و چنان‌که رهبری شهید فرموند «بلعیدن ایران» به‌شمار می‌روند. ایران و ایرانی در برابر چنین رویکردی در نهایت عزم و اراده و متکی بر دانش بومی جوانانش ایستادگی خواهد کرد و مسیر مستقل خود را ادامه خواهد داد. 
آمریکایی‌ها در تحولات منطقه ضربه‌های سنگینی در حوزه‌های مختلف متحمل شده‌اند و باید بدانند که این ضربه‌ها بدون شک ادامه خواهد داشت. جمهوری اسلامی ایران نیز با اقتدار مسیر خود را دنبال خواهد کرد. ایران کشور قدرتمندی است و نشان داده می‌تواند اقدامات بزرگی انجام دهد و محاسبات طرف مقابل را کاملا تغییر دهد. دوران امتیازگیری‌های یک‌طرفه مدت‌هاست که تمام شده و ایران ونزوئلا یا حتی اروپا نیست که آمریکا بتواند با تهدید یا حمله نظامی آنها را مطیع کند و تداوم راه‌حل نظامی، صرفا دریافت آسیب‌های دردناک‌تر به‌ضرر آمریکایی‌هاست.