ناصر ایمانی تحلیلگر سیاسی به روزنامه ایران گفت ؛

ابتدای سخن را ارجاع می‌دهم به یکی از پیام‌های اخیر رهبر انقلاب که در آن فرازی داشتند مبنی بر اینکه در شرایط فعلی حتی انتقادات صحیح هم نباید مطرح شود، چه رسد به انتقادات غیرصحیح. این موضوع باید سرلوحه رفتار ما در قبال مجلس، دولت، قوه قضائیه، حاکمیت و تصمیمات شورای عالی امنیت ملی باشد. باید توجه داشته باشیم که در چه شرایطی قرار داریم. اگر شرایط را به‌خوبی درک کنیم (که من اعتقاد دارم هنوز بسیاری از ما شرایط را آن‌گونه که باید درک نکرده‌ایم) بسیاری از کنش‌ها و واکنش‌های ما متناسب با این وضعیت خواهد شد.

شرایط سختی داریم 

من بارها در مصاحبه‌های دیگر عرض کرده‌ام که در تاریخ ایران، از چند هزار سال پیش تا امروز، هیچ‌گاه شرایط کشور را به سختی شرایط فعلی در زمینه مواجهه با جنگ ندیده‌ام. همچنین در طول تاریخ ایران و حتی در مقایسه با بسیاری از کشورهای دیگر، تحریم‌هایی به این شدت را ندیده‌ایم. بنابراین امروز کشور ما در یک مقطع بسیار حساس قرار دارد.
از طرف دیگر، همه می‌دانیم که اگر کوچک‌ترین اشتباهی مرتکب شویم، مسأله فقط از دست رفتن یک فرصت یا یک موقعیت نیست. یک طرف ماجرا می‌تواند تجزیه و نابودی کشور باشد. اگر این گزاره‌ها را کنار هم بگذاریم و واقعاً درک کنیم که در چه شرایطی هستیم، بسیاری از گفته‌ها، نوشته‌ها و انتقادات ما تصحیح خواهد شد.

تضعیف دولت  جایز نیست 

در همین چارچوب، باید فرمایش رهبر انقلاب را نیز در نظر بگیریم. ایشان بارها از دولت و شخص رئیس‌جمهوری تقدیر کرده‌اند. شرایط امروز کشور به‌گونه‌ای است که ایشان نیز آن را درک می‌کنند و می‌دانند کشور در چه وضعیتی قرار دارد. بنابراین ما نباید در این شرایط، صحبت‌هایی را که کلیت دولت و بویژه شخص رئیس‌جمهوری، به ‌عنوان دومین شخصیت کشور را تضعیف می‌کند، علنی کنیم؛ حتی اگر انتقادات ما صحیح، درست و واقعاً وارد باشد.

این مسأله مختص ایران هم نیست. هر کشوری که با یک جنگ وجودی مواجه باشد، در چنین شرایطی به همین شکل رفتار می‌کند. در این وضعیت باید همگی پشتیبان دولت، قوه قضائیه، مجلس و مجموعه حاکمیت باشیم. اگر انتقاد، ایراد یا پیشنهادی داریم، باید آن را به شیوه‌ای به مسئولان مربوط منتقل کنیم، بدون اینکه لزوماً آن را علنی کنیم تا زمانی که از این شرایط عبور کنیم. البته این موضوع یک سوی دیگری هم دارد و آن مسئولیت خود دولت است.

مشکل اصلی اقتصاد است 

دولت نیز باید به شرایط کشور توجه داشته باشد و تمام تلاش خود را، بویژه در حوزه مسائل اقتصادی، به کار گیرد. مشکل اصلی امروز کشور مسائل اقتصادی است. این به آن معنا نیست که ناهنجاری‌های فرهنگی و اجتماعی وجود ندارد ولی در شرایط فعلی، آن چیزی که بیش از همه می‌تواند تاب‌آوری جامعه را آسیب بزند، مسائل اقتصادی است.

دولت تلاش کند 

بنابراین از یک طرف می‌گوییم در این شرایط حتی انتقادات صحیح نباید علنی شود اما از طرف دیگر دولت نیز نباید تصور کند که چون جریان‌های سیاسی، افراد صاحب‌نظر و حتی مردم به دلیل شرایط موجود سکوت کرده‌اند، می‌تواند نسبت به مشکلات کم‌توجه شود. سکوت جامعه نباید به معنای کاهش مسئولیت دولت تلقی شود. اتفاقاً در چنین شرایطی باید اهتمام دولت به مسائل اقتصادی و مشکلات مردم بسیار ویژه باشد.

نکته دیگر، اظهارنظرهای تند و تیزی است که ممکن است مورد سوءاستفاده طرف مقابل قرار گیرد. دشمنان کشور، چه در حوزه رسانه‌ای و چه غیررسانه‌ای، تحلیل و برآورد خودشان را دارند و بر اساس آن عمل می‌کنند. بنابراین باید مراقب باشیم مواضعی که در داخل اتخاذ می‌شود، به ابزار و خوراکی برای آنها تبدیل نشود.

راهکار مقابله با این وضعیت، «داغ و درفش» نیست. راهکار، تذکر و گفت‌وگوست. نزدیکان افرادی که چنین مواضعی دارند و همچنین جریان‌های سیاسی‌ای که این افراد به آنها تعلق دارند، باید به آنها تذکر بدهند. از سوی دیگر، تذکرهای عمومی از طریق رسانه‌ها نیز می‌تواند مؤثر باشد.

تذکر به تندروها

وقتی رئیس‌جمهوری آمریکا و مقام‌های رژیم صهیونیستی صریحاً اعلام می‌کنند که تلاششان ایجاد اختلاف در داخل کشور و کشاندن مردم به خیابان‌هاست، دیگر موضوع لزوماً یک تحلیل نیست. آنها آشکارا هدف خود را بیان می‌کنند. از سوی دیگر، رهبری نظام نیز صریحاً بر ضرورت سکوت و خودداری از طرح انتقادات در شرایط فعلی تأکید کرده‌اند. اگر این موارد را در کنار هم قرار دهیم و احتمال ورود کشور به یک جنگ گسترده دیگر را نیز در نظر بگیریم، باید بیش از گذشته خودمان را کنترل کنیم و به یکدیگر تذکر بدهیم.

البته به اعتقاد من قوه قضائیه نیز می‌تواند در این زمینه نقش داشته باشد. افرادی که مواضع تند می‌گیرند، وابسته به هر جریان و جناح سیاسی که باشند یا حتی وابستگی سیاسی نداشته باشند، باید مورد تذکر قرار گیرند و در صورت لزوم، محدودیت‌های قانونی برای آنها اعمال شود. هدف این است که هم افراد نسبت به شرایط فعلی کشور ملاحظه بیشتری داشته باشند و هم دیگران بدانند که در چنین شرایط حساسی، رعایت مصالح کشور یک ضرورت است.