بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا که قرار بود ویترین توانمندی ژاپنی‌ها در مدیریت رویدادهای بزرگ باشد، اکنون به یک ناکارآمدی لجستیکی و مدیریتی تبدیل شده است. بودجه‌ای که از تخمین اولیه ۸۵۰ میلیارد ین به ۳۷۰۰ میلیارد ین جهش کرد، نه تنها کیفیت مسابقات را بالا نبرد و با سوءمدیریت‌های سریالی، خشم ورزشکاران و فدراسیون‌های جهانی را برهم زد.
اسکان در کابین‌ها متحرک، حذف دهکده بازی‌ها و جایگزینی آن با طرح‌های سه لایه، اولین گام اشتباه کمیته برگزاری بود. اسکان ۲ هزار ورزشکار در کانتینرهای بندری، ۴ هزار نفر در کشتی‌های تفریحی و ۹ هزار نفر دیگر در هتل‌های پراکنده، عملاً سیستم حمل‌ونقل را فلج کرد. تیم‌های ملی از جمله بسکتبال کره جنوبی، شرایط اسکان را «بدترین تجربه تاریخ» خواندند؛ اتاق‌های ۳۵ متری با تخت‌های کوتاه که حتی برای قد ورزشکاران استاندارد نبود و گزارش‌هایی از نشت آب و رطوبت شدید، بخشی از این واقعیت تلخ بود. در طوفان نهم سپتامبر هم ۴۰۰ ورزشکار ناچار شدند شب را در پارکینگ‌های طبقاتی سپری کنند.
تیم‌های شرکت‌کننده در فرودگاه ناگویا با یک سیستم ثبت اطلاعات معیوب روبرو شدند که باعث شد برخی کاروان‌ها، از جمله تیم ژیمناستیک چین، بیش از ۶ ساعت را بدون دریافت خدمات اولیه و تنها با بطری‌های آب در فرودگاه سرگردان بمانند. این وضعیت در مورد تیم‌های دیگر مانند قایقرانی هند نیز تکرار شد. در بخش حمل‌ونقل جاده‌ای نیز، ترافیک‌های سنگین منجر به تأخیرهای طولانی شد؛ اتفاقی که برای تیم هاکی زنان چین رخ داد و به دلیل رسیدن با دو ساعت تأخیر به محل مسابقه، تمرکز روانی آن‌ها از هم پاشید و مدال طلا را از دست دادند.
اوج این ناکارآمدی، مراسم پخش سرود ملی بود. در بازی هاکی کره و بنگلادش، سیستم صوتی به اشتباه سرود ملی کره شمالی را پخش کرد و پس از آن سرود بنگلادش به جای کره جنوبی پخش شد؛ اتفاقی که باعث شد شورای المپیک آسیا دستور توقف کامل پخش سرودهای ملی را صادر کند. علاوه بر این، نقص فنی در مدال‌ها، کمبود شدید تماشاگر (فروش تنها ۸۰۰ هزار بلیت از ۲.۷ میلیون بلیت) و برنامه‌ریزی فشرده مسابقات که منجر به برگزاری بازی‌ها تا نیمه‌شب شد (بدون در نظر گرفتن سرویس‌های حمل‌ونقل برای تماشاگران)، وجهه ژاپن را به عنوان یک میزبان قابل‌اعتماد به شدت تخریب کرد.
اعتراف دیرهنگام موراته ساتوشی، مدیر اجرایی کمیته برگزاری، و عذرخواهی هیروساوا ایچیرو، شهردار ناگویا، نتوانست خشم عمومی را فرو بنشاند. کارشناسان معتقدند این حجم از بی‌نظمی، شانس ژاپن برای میزبانی رویدادهای بزرگ آینده مانند المپیک یا جام جهانی را به حداقل رسانده است. «لیو سونگ‌مین»، رئیس کمیته المپیک کره، با دادن نمره «F» به این بازی‌ها، صراحتاً اعلام کرد که ژاپن در میزبانی این دوره شکست خورده است.
این ۳۷۰۰ میلیارد ین هزینه، در واقع قیمت از دست رفتن برند میزبانی بی‌نقص ژاپنی بود.