روز پایانی برای ایران از همان ابتدا با امید به افزایش تعداد مدال‌ها آغاز شد. مهدی حاجی‌موسایی و آرین سلیمی دو نماینده باقی‌مانده ایران هر دو خیلی زود نشان دادند قرار نیست روز آخر، روزی معمولی برای تکواندوی ایران باشد. حاجی‌موسایی مسیرش را با یک پیروزی چشمگیر آغاز کرد و سلیمی هم پس از استراحت در دور نخست، قدم به میدان گذاشت؛ میدانی که در نهایت برای او به سکوی طلا ختم شد.
آرین در نخستین مبارزه مقابل هائو تانگ از چین قرار گرفت و در دو راند، برتری خود را به حریف دیکته کرد. مبارزه دوم برابر محمد علادربی از اردن بود؛ جایی که سلیمی باز هم اجازه نداد مسابقه به دردسر کشیده شود و با کسب ۲۸ امتیاز در دو راند، مقتدرانه راهی فینال شد.
در فینال، اما حریف ازبکستانی منتظر او بود؛ مبارزه‌ای که روی کاغذ می‌توانست سخت‌ترین آزمون آرین در این مسابقات باشد. با این حال، اختلاف قد و دامنه حرکات سلیمی خیلی زود خودش را نشان داد. قهرمان المپیک پاریس در دو راند با نتایج ۲۶ بر ۴ و ۲۰ بر ۸ پیروز شد تا بدون واگذاری حتی یک راند، مدال طلای سنگین‌وزن تکواندو را به گردن بیاویزد.
این طلا برای سلیمی تنها یک مدال دیگر در ویترین افتخاراتش نبود. او در ۲۳ سالگی، پس از طلای المپیک پاریس، دو طلای قهرمانی آسیا، برنز جهان و طلای گرنداسلم، حالا طلای بازی‌های آسیایی را هم به کارنامه خود اضافه کرده است؛ مجموعه‌ای که نشان می‌دهد قهرمان جوان ایران خیلی زود خودش را به سطح اول تکواندوی جهان رسانده است.
خود سلیمی بعد از مسابقه، از فشار بالای رقابت‌ها گفت و بازی‌های آسیایی را «المپیک آسیا» توصیف کرد. او این مدال را به مردم ایران و خانواده‌اش تقدیم کرد؛ خانواده‌ای که به گفته خودش مدت زیادی دوری او را تحمل کرده‌اند. پشت آن لبخند روی سکوی قهرمانی، بنابراین داستان دیگری هم وجود داشت؛ داستان ماه‌ها تمرین، دوری از خانواده و تحمل فشار برای رسیدن به همین چند دقیقه.
اما روز آخر می‌توانست برای ایران حتی پررنگ‌تر از این هم باشد. مهدی حاجی‌موسایی تا فینال پیش رفت و در مسیر رسیدن به مبارزه نهایی، یوفان چن از چین و زید مصطفی عبدالکریم از اردن را شکست داد. او در فینال برابر بانلونگ توبتیمدانگ تایلندی قرار گرفت؛ حریفی که سابقه یک طلای جهان و سه نقره جهانی را در کارنامه داشت.
حاجی‌موسایی حتی توانست حریف باتجربه تایلندی را غافلگیر کند و برای دقایقی کنترل مبارزه را در اختیار بگیرد، اما در نهایت هر دو راند با حداقل اختلاف به سود رقیب تمام شد. نقره، حاصل مبارزه‌ای بود که فاصله‌اش با طلا شاید فقط چند امتیاز و چند تصمیم درست در لحظات پایانی بود. برای حاجی‌موسایی که در قهرمانی آسیا عنوان فنی‌ترین تکواندوکار مسابقات را به دست آورده بود، این نقره هم نشانه‌ای از کیفیت فنی بالای او بود، هرچند حسرت طلایی که تا یک قدمی‌اش پیش رفت، باقی خواهد ماند.
 نایب قهرمانی تیم ایران
در نهایت، تکواندوی ایران با دو طلا، یک نقره و یک برنز، پشت سر کره‌جنوبی در رده دوم جدول رشته تکواندو قرار گرفت. ساغر مرادی و آرین سلیمی طلا گرفتند، حاجی‌موسایی به نقره رسید و فاطمه احمدی نیز مدال برنز را به دست آورد. کره جنوبی با سه طلا و چهار برنز صدرنشین شد و فیلیپین نیز با یک طلا، سه نقره و یک برنز در رده سوم ایستاد. با این حال، ارزیابی عملکرد ایران را نمی‌توان فقط با همین چهار مدال انجام داد. نقطه مهم دیگر، مصدومیت ساینا کریمی و ابوالفضل زندی در روز دوم بود؛ دو چهره‌ای که با آمادگی بالا وارد مسابقات شده بودند و از مدعیان جدی مدال طلا محسوب می‌شدند. از دست رفتن آنها، عملا بخشی از ظرفیت مدال‌آوری ایران را پیش از رسیدن به مراحل حساس از بین برد. به همین دلیل، فاصله دو طلای ایران با صدر جدول را باید در کنار این اتفاق هم دید. تکواندوی ایران در ناگویا هم کیفیت مدعیان جوان خود را نشان داد و هم عمق تیم را؛ تیمی که با وجود دو مصدومیت مهم، چهار مدال به دست آورد و نقش مهمی در مدال‌های کاروان ایران داشت. در سوی دیگر، نقره حاجی‌موسایی نشان داد فاصله با طلا در برخی اوزان بسیار اندک است و می‌توان با تجربه بیشتر، این فاصله را جبران کرد. طلای سلیمی نیز شاید مهم‌ترین پیام پایان مسابقات باشد: ایران همچنان در سنگین‌وزن یک قهرمان جهانی در اختیار دارد که در ۲۳ سالگی هنوز بخش بزرگی از مسیر حرفه‌ای خود را پیش رو دارد.
ناگویا برای تکواندوی ایران با حسرت مصدومیت‌ها آغاز شد، با چهار مدال ادامه پیدا کرد و سرانجام با مشت‌های آرین سلیمی و یک طلای شیرین به پایان رسید؛ پایانی که می‌تواند نقطه شروع انتظار برای ادامه این نسل در مسیر المپیک لس‌آنجلس باشد.