به گزارش ایرنا، صدای پارس سگ‌ها در برخی نقاط حاشیه‌ای شهر، برای شماری از شهروندان ساوه به صدایی آشنا تبدیل شده است، به‌ویژه در مناطقی مانند شهرک‌های فجر، علوی، آوینی و امیرکبیر که حضور سگ‌های بلاصاحب بیشتر به چشم می‌آید.
سگ‌های بلاصاحب در صورت افزایش جمعیت می‌توانند به مسئله‌ای در حوزه بهداشت عمومی، ایمنی شهروندان و مدیریت شهری تبدیل شوند و همین موضوع، ساماندهی آنها را به یکی از مطالبات شهروندان تبدیل کرده است.
در آخرین آمار اعلام شده از سوی حمیدفرج دنیوی رئیس سازمان مدیریت پسماند شهرداری ساوه، ۱۲۰ قلاده سگ بلاصاحب طی شهریورماه گذشته از نقاط مختلف شهر زنده‌گیری شده و عملیات جمع‌آوری این حیوانات به صورت شبانه‌روزی ادامه دارد.
رضا مصباحی شهردار ساوه نیز در این باره گفت: تیم‌های سازمان مدیریت پسماند به صورت ۲۴ ساعته در زمینه زنده‌گیری فعالیت دارند و در مجموع، سالانه حدود سه هزار قلاده سگ بلاصاحب در محدوده شهر ساوه زنده‌گیری می‌شود.
شهردار: سالانه حدود سه هزار قلاده سگ بلاصاحب در محدوده شهر ساوه زنده‌گیری می‌شود.
اما آنچه این روزها مدیریت این معضل را دشوارتر کرده، به گفته مسئولان، فقط تعداد سگ‌های موجود در شهر نیست؛ بلکه بخشی از این چرخه در مناطق پیرامونی ساوه شکل می‌گیرد.
شهردار ساوه با اشاره به اجرا نشدن فرآیند جمع‌آوری سگ‌های بلاصاحب در برخی روستاهای اطراف شهر گفت: نبود برنامه منسجم برای جمع‌آوری در مناطق پیرامونی می‌تواند زمینه ورود این حیوانات به محدوده شهری را فراهم کند.
رضا مصباحی تاکید کرد: تا زمانیکه ساماندهی سگ‌های بلاصاحب در شهر و مناطق پیرامونی به صورت هماهنگ دنبال نشود، اقدامات داخل شهر به تنهایی نمی‌تواند به نتیجه مطلوب برسد.
رئیس سازمان مدیریت پسماند شهرداری ساوه نیز در این باره اظهار کرد: برخی دهیاری‌های پیرامون شهر فاقد پیمانکار برای جمع‌آوری سگ‌های بلاصاحب هستند و این موضوع یکی از خلأهای موجود در مدیریت این معضل است.
از رهاسازی تا مهاجرت ناخواسته
به گفته مصباحی، رهاسازی سگ‌ها در محدوده شهر از سوی برخی افراد و حتی انتقال و رها کردن آنها از شهرهای همجوار، از دیگر عواملی است که می‌تواند موجب افزایش تعداد سگ‌های بلاصاحب در ساوه شود.
این موضوع نشان می‌دهد که سگ‌های بلاصاحب، مسئله‌ای با مرزهای مشخص شهری نیستند؛ حیوانی که در حاشیه یک روستا رها می‌شود، می‌تواند در مدت کوتاهی خود را به محدوده شهری برساند و بار مدیریت آن بر دوش شهرداری قرار گیرد.
از همین رو، مسئولان همواره بر ضرورت ورود همه دستگاه‌های عضو کارگروه و مشارکت دهیاری‌های پیرامون شهر برای کنترل جمعیت سگ‌های بلاصاحب تاکید دارند.
شهروندان؛ حلقه مهم کنترل
در کنار اقدامات اجرایی شهرداری، نقش شهروندان نیز در مدیریت این معضل قابل توجه است، جلوگیری از رهاسازی حیوانات، خودداری از اقدامات خودسرانه و گزارش به‌موقع محل تجمع سگ‌های بلاصاحب می‌تواند به مدیریت بهتر عملیات زنده‌گیری کمک کند.
شهردار ساوه از شهروندان خواست در صورت مشاهده سگ‌های بلاصاحب، موضوع را از طریق سامانه ۱۳۷ شهرداری ساوه اطلاع دهند تا تیم‌های مربوطه نسبت به بررسی و زنده‌گیری اقدام کنند.
شهروندان در صورت مشاهده سگ‌های بلاصاحب، موضوع را از طریق سامانه ۱۳۷ شهرداری ساوه اطلاع دهند
اکنون در حالی که حدود سه هزار قلاده سگ بلاصاحب در طول سال در ساوه زنده‌گیری می‌شود، پرسش اصلی این است که آیا می‌توان چرخه تولید و ورود دوباره این حیوانات به شهر را نیز کنترل کرد؟
پاسخ به این پرسش، بیش از آنکه فقط به عملکرد یک سازمان شهری وابسته باشد، به همکاری شهرداری، دهیاری‌ها، دستگاه‌های مسئول و رفتار شهروندان گره خورده است.
آیا باید حادثه‌ای رخ دهد تا چاره‌ای اندیشیده شود؟
جمع‌آوری ۱۲۰ قلاده سگ بلاصاحب در تنها ۲۰ روز، در کنار زنده‌گیری حدود سه هزار قلاده، ضرورت توجه جدی به این معضل را بیش از پیش نمایان می سازد و اینکه مسئله سگ‌های بلاصاحب در ساوه، مقطعی و موردی نیست بلکه نیازمند برنامه‌ای مستمر، پیشگیرانه و فراتر از محدوده شهری است.
پرسش مهم اینجا است که آیا باید حادثه‌ای رخ دهد، شهروندی آسیب ببیند یا کودکی مورد حمله قرار بگیرد تا این معضل در اولویت جدی دستگاه‌های مسئول شود؟
واقعیت این است که مدیریت شهری زمانی موفق خواهد بود که پیش از وقوع حادثه وارد عمل شود، نه پس از آن و حضور سگ‌های بلاصاحب در برخی مناطق حاشیه‌ای ساوه، به‌ویژه در نقاطی که نزدیکی بیشتری با اراضی پیرامونی و روستاها دارند، هشداری است که نمی‌توان آن را تنها با جمع‌آوری روزانه پاسخ داد.
اگر از یکسو شهرداری عملیات زنده‌گیری را انجام دهد اما در سوی دیگر، در برخی روستاهای پیرامونی فرآیند جمع‌آوری وجود نداشته باشد یا سگ‌هایی از مناطق دیگر در حاشیه شهر رها شوند، چرخه ورود و افزایش این حیوانات همچنان ادامه خواهد داشت.
از این منظر، سه هزار قلاده زنده‌گیری در سال را نباید فقط یک آمار عملکردی دانست؛ این عدد می‌تواند نشانه‌ای از استمرار یک مسئله باشد که نیازمند راهکار ریشه‌ای است.
ساوه برای حل این معضل به یک برنامه مشترک میان شهرداری، دهیاری‌های پیرامونی، دستگاه‌های مرتبط و تشکل‌های مسئول نیاز دارد؛ برنامه‌ای که در آن، شناسایی نقاط تجمع، جلوگیری از رهاسازی، ساماندهی مناطق پیرامونی، پاسخ سریع به گزارش‌های مردمی و پایش مستمر محلات در کنار یکدیگر قرار بگیرد.
پیشگیری، همیشه کم‌هزینه‌تر از واکنش به حادثه است، بنابراین انتظار شهروندان این نیست که پس از وقوع یک اتفاق تلخ، جلسات و اقدامات فوری آغاز شود؛ انتظار این است که پیش از آنکه حادثه‌ای رخ دهد، نشانه‌های امروز جدی گرفته شود.
جان کلام اینکه: آیا برای حل یک معضل شهری، حتما باید اتفاقی بیفتد تا همه به فکر چاره باشند؟