علیرضا نادعلی؛سخنگوی شورای اسلامی شهر تهران

مدیریت ابرشهری چون تهران، در غیاب قانون مدیریت یکپارچه شهری، فراتر از یک وظیفه اداری، نوعی «جهاد شبانه‌روزی» است. شهرداری تهران در دوره ششم، از یک نهاد خدماتی صرف در حوزه‌های تنظیف و پسماند، به یک کنشگر فعال اجتماعی و فرهنگی بدل شده است؛ نهادی که اکنون در خط مقدم تاب‌آوری پایتخت قرار دارد. با این حال، آنچه در این مسیر بیش از هر مانع قانونی خودنمایی می‌کند، نه دشواری‌های زیرساختی که هجمه‌های سیاسی هدفمندی است که گویی از «محبوبیت و کارآمدی» مدیریت شهری هراس دارند. مدیریت شهری در این دوره با شرایطی بی‌سابقه مواجه بوده است؛ از تلاطمات اجتماعی سال‌های۱۴۰۱ و ۱۴۰۴ گرفته تا تغییر دولت پس از شهادت شهید رئیسی که هماهنگی‌های حمل‌ونقل عمومی را به نقطه صفر بازگرداند و البته 2جنگ پیاپی در طول یک سال. در شرایطی که سایه تهدیدهای خارجی بر سر کشور سنگینی می‌کند، شهرداری تهران نه‌تنها شانه از مسئولیت خالی نکرده، بلکه با ایجاد قرارگاه‌های تخصصی، بار سنگینی را از دوش دولت برداشته است. از حمایت از آسیب‌دیدگان حملات دشمن و تأمین اسکان آنها، تا مدیریت بی‌وقفه پروژه‌های عمرانی مترو و بزرگراه‌ها در میانه بحران؛ اینها نشانه‌هایی از یک مدیریت جهادی است که نه در شعار، بلکه در بطن معیشت مردم خود را نشان می‌دهد.
  مداخله هوشمندانه در تأمین کالاهای اساسی و مقابله با تورم سرسام‌آور در سازمان میادین و فروشگاه‌های شهروند، اقدامی بود که شاید کمتر کسی انتظار داشت یک نهاد شهری به این دقت آن را راهبری کند.  اما در همین اوضاع، برخی از سر تنگ‌نظری، به‌جای همراهی، تیغ نقد را علیه شهرداری می‌کشند.  کسانی که می‌گویند «شهرداری باید فقط به آلودگی هوا و ترافیک بپردازد»، یا چشم بر حقیقت بسته‌اند یا عامدانه موفقیت‌های اخیر در توسعه ناوگان و برقی‌سازی را نادیده می‌گیرند. 
واقعیت این است که برخی جریانات سیاسی، هراسان از محبوبیت برخاسته از کارآمدی دکتر زاکانی و تیم مدیریتی‌اش، «سنگ‌اندازی» را پیشه کرده‌اند. آنها نمی‌خواهند بپذیرند که در شرایط کنونی، نگاه‌های حزبی و سیاسی در برابر معیشت و امنیت مردم رنگ می‌بازد. حضور شهردار در هیأت دولت و همراهی رئیس‌جمهور، فصل جدیدی از همکاری را گشوده که نتیجه‌اش، کاهش آلام مردم است. نصیحت مشفقانه به منتقدان همیشه ناراضی این است: نشستن در گوشه‌ای و سنگ‌پرانی به قطاری که با تمام توان در حال حرکت به سمت قله‌های خدمت است، نه دردی از مردم دوا می‌کند و نه مانع حرکت این قطار خواهد شد. امروز وقت «مچ‌گیری» نیست؛ زمان «دست‌گیری» است. بیایید به‌جای تحلیل‌های سیاسی نخ‌نما، گوشه‌ای از این بار بزرگ را بگیریم تا تهران، بیش از پیش زیست‌پذیر شود.‌