مدت‌ها یکی از معدود دلایلی که می‌شد برای نمایش‌های ضعیف تیم ملی پیدا کرد، این بود که ایران حتی اگر در ساختار دفاعی مشکل دارد، در سمت دیگر زمین می‌تواند با استفاده از کیفیت مهاجمانش گل بزند و نتیجه بگیرد. حالا، اما همین دلخوشی هم در حال از بین رفتن است.
دو بازی اخیر برابر ازبکستان و روسیه تصویر نگران‌کننده‌ای از شرایط خط حمله ارائه می‌کند. تیم امیر قلعه‌نویی مقابل ازبکستان فقط ۰.۹۵ امید گل داشت و این عدد برابر روسیه به ۰.۵۸ رسید؛ آماری که نشان می‌دهد مشکل فقط از دست دادن موقعیت‌ها نیست، بلکه اساساً موقعیت چندانی ساخته نمی‌شود. حتی همان یک گل ایران مقابل ازبکستان هم با گل‌به‌خودی حریف به دست آمد و اگر این اتفاق رخ نمی‌داد، خروجی هجومی تیم حتی ضعیف‌تر از چیزی بود که در آمار ثبت شد.
حالا شرایط به جایی رسیده که تیم ملی نه در دفاع اطمینان‌بخش است و نه در حمله آن قدرت سابق را دارد. وقتی یک تیم هم در عقب زمین به حریف موقعیت می‌دهد و هم در جلو زمین برای ساختن موقعیت جدی مشکل دارد، دیگر نمی‌توان همه چیز را به بدشانسی یا از دست رفتن فرصت‌ها نسبت داد.
جام ملت‌ها هم نزدیک‌تر از همیشه شده و در آستانه این رقابت‌ها، هرچه بیشتر تیم ملی را نگاه می‌کنیم، پیدا کردن یک نقطه امیدوارکننده در عملکرد تیم قلعه‌نویی سخت‌تر می‌شود.