به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، در دنیای کنونی، افزایش تراکم شهری، کمبود زمین و علاقه به ایجاد فضاهای عمومی جدید، باعث شده است، باغ، سکوی تماشا، فضای هنری و حتی مسیرهای پیاده‌روی به بالای ساختمان‌ها منتقل شوند. در سال ۲۰۲۶، این روند در شهرهایی مانند لندن، بارسلونا، سئول، سنگاپور، پاریس و توکیو دیده می‌شود و بعضی از این فضاها به‌اندازه‌ای جذاب شده‌اند که خودشان به بخشی از برنامه بازدید شهر تبدیل شده‌اند.
لندن؛ باغ‌هایی در بالای شهر
در لندن، پشت‌بام‌ها سال‌ها است به بخشی از فضای عمومی شهر تبدیل شده‌اند. یکی از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌ها، باغ آسمانی در بالای ساختمان ۲۰ فنچرچ (Fenchurch) است؛ فضایی چندطبقه که با پوشش گیاهی، مسیرهای داخلی و چشم‌انداز گسترده‌ای از مرکز لندن، تجربه‌ای متفاوت از شهر ارائه می‌دهد. منابع به‌روز سال ۲۰۲۶ همچنان این باغ را در میان شاخص‌ترین باغ‌های مرتفع لندن معرفی می‌کنند. نمونه دیگر، باغ پشت‌بام تالار کوئین الیزابت در ساوت‌بنک است. این باغ بیش از ۲۰۰ گونه گیاه بومی، فضای سبز و چشم‌اندازی رو به رودخانه تایمز دارد و در فصل فعالیت خود برای عموم قابل‌استفاده است. این فضا علاوه بر منظره زیبا، مکانی برای استراحت و حضور اجتماعی در قلب شهر، فراهم کرده است. در منطقه تجاری شهر نیز باغ پشت‌بام فن کورت نمونه دیگری از همین رویکرد است. این فضای عمومی از بالای ساختمان چشم‌اندازی رو به برج لندن و بخش‌های مرکزی شهر دارد. ترکیب معماری مدرن، فضای سبز و امکان تماشای شه،ر نشان می‌دهد که پشت‌بام می‌تواند به یک فضای عمومی واقعی تبدیل شود، نه‌فقط بخشی از ساختمان.
بارسلونا؛ وقتی پشت‌بام یک اثر معماری است
در بارسلونا، پشت‌بام‌ها ارتباط نزدیکی با معماری تاریخی شهر دارند. کاخ گوئل، یکی از نمونه‌های شاخص است؛ بنایی که طراحی پشت‌بام آن به آنتونی گائودی مربوط می‌شود و دودکش‌ها و عناصر معماری آن به بخشی از جاذبه بنا، تبدیل شده‌اند. برنامه‌های فرهنگی و بازدیدهای ویژه در سال ۲۰۲۶ نیز این بخش از ساختمان را در مرکز توجه قرار داده‌اند. نمونه دیگر، ساختمان مشهور لا پدرا است که پشت‌بام آن با فرم‌های معماری متفاوت و چشم‌انداز شهری، یکی از بخش‌های مهم بازدید از بنا محسوب می‌شود. برنامه‌های فرهنگی و رویدادهای عصرگاهی در این فضا، معماری تاریخی را با تجربه‌ای اجتماعی و شهری ترکیب می‌کنند. در این مدل، پشت‌بام فقط مکانی برای تماشای شهر نیست؛ بلکه بخشی از داستان معماری بارسلونا محسوب می‌شود. بازدیدکنندگان هم‌زمان با مشاهده چشم‌انداز، با شیوه‌ای از طراحی آشنا می‌شوند که در آن عناصر کاربردی ساختمان به شکل هنری و مجسمه‌وار، طراحی شده‌اند.
سئول؛ قدم‌زدن روی بام یک شاهکار معماری
سئول یکی از نمونه‌های آسیایی جالب در استفاده از پشت‌بام، به‌عنوان فضای گردشگری و فرهنگی است. مجموعه طراحی دونگ‌مون، مسیری طولانی روی بام منحنی خود دارد که برای بازدیدکنندگان طراحی شده است. این مسیر حدود ۶۵۲ متر طول دارد و تجربه‌ای متفاوت از معماری و چشم‌انداز سئول فراهم می‌کند. ویژگی مهم مسیر آن است که تنها یک سکوی تماشا نیست، بلکه طراحی ساختمان، تاریخ محل، چشم‌انداز شهر و آینده سئول را در یک تجربه واحد ترکیب می‌کند و حتی برنامه‌هایی مانند تماشای غروب و فعالیت‌های هنری نیز در آن برگزار شده‌اند. در واقع این بام به بخشی از تجربه فرهنگی شهر تبدیل شده است. این پروژه نشان می‌دهد که یک ساختمان مدرن می‌تواند بدون ساخت جاذبه جدید، از معماری موجود خود برای ایجاد یک مقصد عمومی استفاده کند؛ رویکردی که برای شهرهای پرتراکم آسیایی اهمیت زیادی دارد.
سنگاپور؛ جایی که هنر روی پشت‌بام قرار گرفته است
سنگاپور، نمونه دیگری از استفاده خلاقانه از فضاهای مرتفع است. در گالری ملی سنگاپور، باغ‌بام «ان‌جی تنگ فونگ»، علاوه بر ایجاد فضای سبز و چشم‌انداز شهری، به بستری برای نمایش آثار هنری بزرگ تبدیل شده است. این باغ بخشی از ساختار گالری را تشکیل می‌دهد و هنر معاصر را با معماری و فضای باز، ترکیب می‌کند. یکی از برنامه‌های این فضا، مجموعه‌ای از آثار هنری ویژه پشت‌بام است که هنرمندان در آن‌ها به تاریخ، فرهنگ و میراث جنوب شرق آسیا توجه می‌کنند. بنابراین بازدیدکننده تنها برای تماشای شهر به ارتفاع نمی‌رود، بلکه با اثری هنری روبه‌رو می‌شود که برای همان محیط، طراحی شده است. همچنین پشت‌بام‌های عمومی در سنگاپور با ایده شهر سبز، ارتباط دارند. ترکیب پوشش گیاهی، آب، انرژی خورشیدی و فضاهای فرهنگی نشان می‌دهد که بام ساختمان می‌تواند هم‌زمان نقش زیست‌محیطی و اجتماعی داشته باشد. این مدل، پشت‌بام را از یک فضای فرعی به بخشی از معماری شهری تبدیل می‌کند.
توکیو؛ باغ‌هایی در میان آسمان‌خراش‌ها
در توکیو، تراکم بالای ساختمان‌ها باعث شده است باغ‌های مرتفع و فضاهای سبز روی بام، اهمیت ویژه‌ای پیدا کنند. بعضی از مراکز خرید و ساختمان‌های عمومی، بام خود را به باغ و فضای استراحت تبدیل کرده‌اند؛ مکان‌هایی که در میان ساختمان‌های بلند شهر، فرصتی برای فاصله‌گرفتن از شلوغی خیابان، ایجاد می‌کنند. ویژگی جالب این فضاها آن است که بسیاری از آن‌ها در دل مراکز شهری قرار گرفته‌اند و دسترسی به این مکان‌ها بخشی از زندگی روزمره شهروندان است. بنابراین یک بام می‌تواند برای ساکنان محله و بازدیدکنندگان جذاب باشد و بدون نیاز به ساخت پارک جدید در سطح زمین، فضای عمومی تازه‌ای ایجاد کند. در توکیو، این ایده با بازآفرینی فضاهای شهری نیز ارتباط پیدا کرده است. پروژه‌های جدید شهر تلاش می‌کنند فضاهای بدون استفاده و مرتفع را به مسیرهای پیاده، فضاهای سبز و محل برگزاری فعالیت‌های عمومی تبدیل کنند.