شفقنا- با نمایش بسیار ضعیفی که تیم ملی فوتبال ایران در فیفا دی اخیر داشت تغییر در این تیم ضرروی است البته این تغییر به معنای آوردن سرمربی جدید نیست بلکه این تیم بیشتر نیاز به تغییرات تفکرات دارد و این چیزی است که سرمربی تیم ملی هم به آن اعتراف کرد.
به گزارش شفقنا ورزشی،تیم ملی فوتبال ایران در دیدار برابر روسیه نمایشی دور از انتظار ارائه کرد؛ دیداری که بیش از آنکه نقاط قوت تیم ملی را نشان دهد، ضعف‌هایی را آشکار کرد که نمی‌توان به‌سادگی از کنار آنها گذشت. ایران در بخش قابل توجهی از مسابقه نه در مالکیت توپ شرایط مطلوبی داشت و نه در انتقال از دفاع به حمله توانست برنامه مشخص و مؤثری ارائه کند.
مشکل اصلی تیم ملی در این بازی، تنها نتیجه یا یک اشتباه فردی نبود؛ بلکه شکل بازی ایران نشان داد تیم در برابر حریفی که از نظر فیزیکی و سازماندهی شرایط مناسبی داشت، در ایجاد راهکارهای هجومی با مشکل مواجه است. بازیکنان ایران در بسیاری از دقایق مجبور بودند به بازی مستقیم روی بیاورند و همین موضوع باعث شد فاصله میان خطوط افزایش پیدا کند.
ایران نه تنها در دیدار برابر روسیه بلکه برابر ازبکستان هم بازی بسیار ضعیفی را به نمایش گذاشت و در آن بازی هم با نتیجه سه بر یک شکست خورد و این باعث شده تا انتقادها از قلعه نویی و تیم او بسیار زیاد شود البته سرمربی تیم ملی در پیامی شبانه بر نمایش ضعیف تیمش تاکید و از مردم عذرخواهی کرد.
تغییر ضروری است
تیم ملی فوتبال ایران خود را آماده جام ملت های آسیا به میزبانی عربستان سعوی می کند. کمتر از ۱۰۰ روز تا آغاز این رقابت ها فرصت باقی مانده است و تیم ملی فوتبال ایران اصلا در وضعیت خوبی به سر نمی برد.
دو دیدار اخیر برابر روسیه و ازبکستان نشان داد که تقریبا تیم ملی در همه پست ها مشکل دارد و تا قبل از جام ملت ها این تیم نیاز به تغییرات اساسی دارد. بازیکنان تیم ملی نشان دادند که باوجود آنکه در بیرون از زمین فوتبال حرف های زیادی برای گفتن دارند اما دز زمین عملا بدون سلاح هستند.
این تیم از نظر فنی و روانی نیاز به تغییرات اساسی دارد و با این شرایط قهرمانی در آسیا همچنان یک رویا برای ما خواهد بود.
تغییر سرمربی تنها یک گزینه است و این تیم نیاز به تغییرات اساسی دارد. بسیار بعید است که فدراسیون فوتبال ایران در شرایط کنونی تصمیم به اخراج قلعه نویی بگیرد البته منظور از تغییر تنها اخراج سرمربی تیم نیست بلکه ساختار این تیم باید عوض شود و این چیزی است که قلعه نویی قول انجام آن را داده است.
سرمربی تیم ملی اعتراف کرد که تیمش در دو بازی اخیر نمایش خوبی نداشته است و از مردم فرصت خواست تا این تیم را درست کند.
او گفت: قبل از هر چیز باید بگویم که من تمام انتقاداتی را که از سوی کارشناسان فنی، رسانه‌ها، پیشکسوتان و مردم مطرح شده، شنیده‌ام و به گوش جان شنیده‌ام. اگر انتقادی دلسوزانه باشد، برای من نه‌تنها ناراحت‌کننده نیست، بلکه می‌تواند چراغ راه باشد. فوتبال متعلق به مردم است و تیم ملی هم متعلق به همه مردم ایران است. بنابراین طبیعی است وقتی نتیجه یا عملکرد تیم مطابق انتظار نباشد، کارشناسان و پیشکسوتان سؤال داشته باشند و نقد کنند. نمی‌خواهم از نتایج اخیر فرار کنم یا برای آنها توجیه بتراشم. مسئولیت فنی تیم با من است و اگر جایی تصمیم اشتباهی گرفته شده، برنامه‌ریزی به اندازه کافی خوب نبوده یا نتوانسته‌ایم از ظرفیت بازیکنان به بهترین شکل استفاده کنیم، مسئولیتش را می‌پذیرم. حتی بعد از بازی با ازبکستان هم گفتم مقصر این اتفاق من هستم حتی با وجود اشتباهات فنی. من از نتایج اخیر خوشحال نیستم و هیچ‌وقت هم دنبال توجیه شکست نیستم. اما از مردم می‌خواهم یک فرصت بدهند تا این تیم را دوباره بسازیم.
خط میانی؛ جایی که ایران بازی را از دست داد
یکی از مهم‌ترین نقاط ضعف ایران به ویژه در بازی با روسیه، عملکرد خط میانی بود. هافبک‌های تیم ملی نتوانستند به اندازه کافی توپ را در اختیار بگیرند و جریان بازی را کنترل کنند. در نتیجه، مهاجمان اغلب از جریان مسابقه خارج بودند و ارتباط مناسبی میان خط میانی و خط حمله شکل نگرفت.
وقتی تیمی نتواند در میانه میدان توپ را حفظ کند و از فشار حریف خارج شود، طبیعی است که مهاجمان نیز فرصت‌های کمتری برای دریافت توپ در مناطق خطرناک داشته باشند. این اتفاق در بازی ایران برابر روسیه به‌وضوح دیده شد.ایران در فاز هجومی نیز ایده‌های متنوعی نداشت. بسیاری از حملات به ارسال‌های بلند، توپ‌های دوم و حرکات انفرادی محدود شد و زمانی که روسیه فضای بازی مستقیم را بست، تیم ملی راهکار جایگزین مؤثری نداشت.
مهاجمان ایران نیز نتوانستند از معدود فرصت‌هایی که ایجاد شد، استفاده لازم را ببرند. مسئله نگران‌کننده‌تر اینکه تیم ملی در بخش‌هایی از مسابقه حتی برای نزدیک شدن به محوطه جریمه حریف نیز با دشواری مواجه بود.
مشکل تکراری
یکی دیگر از نکات قابل توجه، فاصله میان خطوط ایران بود. در زمان دفاع، خط میانی و حمله گاهی بیش از اندازه عقب می‌نشستند و هنگام حمله نیز فاصله بازیکنان با یکدیگر زیاد می‌شد.
این شرایط باعث می‌شد ایران در انتقال توپ با مشکل مواجه شود و بازیکن صاحب توپ معمولاً گزینه‌های محدودی برای پاس دادن داشته باشد. نتیجه چنین شرایطی نیز از دست رفتن توپ و بازگشت دوباره فشار روسیه بود.خط دفاع ایران در برخی صحنه‌ها توانست فشار روسیه را کنترل کند، اما عملکرد دفاعی تیم نیز کاملاً مطمئن نبود. مشکل اصلی زمانی نمایان می‌شد که روس‌ها با سرعت بیشتری توپ را به مناطق کناری یا پشت خط دفاع منتقل می‌کردند.
تیم ملی در چنین موقعیت‌هایی گاهی به واکنش‌های فردی مدافعان وابسته بود؛ در حالی که برای حضور موفق در مسابقات بزرگ، ساختار دفاعی باید به شکلی باشد که کمترین وابستگی را به نجات‌های فردی داشته باشد.
دیدار با روسیه را نمی‌توان صرفاً یک بازی دوستانه و کم‌اهمیت تلقی کرد. مسابقات تدارکاتی دقیقاً برای آشکار کردن نقاط ضعف و اصلاح آنها برگزار می‌شوند و تیم ملی ایران در این مسابقه چندین علامت هشدار دریافت کرد.
مسئله اصلی این نیست که ایران در یک مسابقه خوب بازی نکرد؛ مسئله این است که وقتی برنامه اولیه تیم جواب نمی‌دهد، راهکار دوم و سوم چیست؟
در فوتبال سطح بالا، نمی‌توان همیشه به درخشش بازیکنان باتجربه، حرکات انفرادی یا اتفاقات مسابقه متکی بود. تیم ملی برای موفقیت در رقابت‌های بزرگ به ساختار مشخص، انتقال سریع‌تر توپ، ارتباط بهتر میان خطوط و تنوع بیشتر در حمله نیاز دارد.
اگر قرار است ایران در مسابقات مهم آینده مقابل تیم‌هایی با سازماندهی و کیفیت بالاتر قرار بگیرد، بازی برابر روسیه می‌تواند یک فرصت مهم برای بررسی جدی این مشکلات باشد؛ فرصتی که اگر نادیده گرفته شود، ممکن است ضعف‌های امروز در بازی‌های مهم‌تر به هزینه‌ای بسیار سنگین‌تر تبدیل شوند.
تیم ملی ایران برای پیشرفت، بیش از آنکه به توجیه این نمایش نیاز داشته باشد، به پاسخ برای این سؤال نیاز دارد: چرا وقتی نقشه اول جواب نمی‌دهد، تیم راه دیگری برای بازی کردن ندارد؟ این تیم نیاز به تغییرات اساسی دارد و باید قبل از جام ملت ها این وضعیت تغییر کند.