فرارو– هووارد دبلیو فرنچ، تحلیلگر ارشد مسائل بین الملل و ستون نویس نشریه فارن پالیسی
به گزارش فرارو به نقل از نشریه فارن پالیسی، دیدار اخیر دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا و شی جینپینگ، رئیسجمهور چین در واشنگتن تنها به اختلافات تجاری، بیانیههای رسمی یا نتایج مذاکرات دو طرف محدود نمیشود.
یکی از مهمترین پیامدهای این دیدار ممکن است چیزی باشد که هیچگاه بهطور رسمی اعلام نشود: ارزیابی خصوصی شی از شخصیت ترامپ و تصویری که ریاستجمهوری او از وضعیت آمریکا بهعنوان قدرت مسلط نظام بینالملل ارائه میدهد. چنین تحلیلی ناگزیر جنبهای گمانهزنانه دارد، اما از نگاه او رفتار ترامپ در جریان میزبانی از شی میتواند برای رهبر چین حاوی پیامهای مهمی درباره نحوه اعمال قدرت در آمریکا باشد.
تشریفات ترامپ و نگاه متفاوت پکن به قدرت
ترامپ در جریان دیدار با شی، تلاش زیادی برای استقبال گرم و پرزرقوبرق از رهبر چین انجام داد و در موارد مختلف از او تمجید کرد. با این حال، چنین رفتاری لزوماً نمیتواند میان دو رهبر رابطهای شخصی و دوستانه ایجاد کند. سیاست خارجی چین در دوره پس از مائو عمدتاً بر پایه سازوکاری منضبط و محاسبهگرانه شکل گرفته که هدف آن ارزیابی منافع چین و حزب کمونیست این کشور است و روابط شخصی رهبران نقش تعیینکنندهای در این چارچوب ندارد.
حتی احتمال داده میشود شی در جریان این دیدار، تصویری متفاوت از برداشت ترامپ درباره رهبری اقتدارگرا پیدا کرده باشد. ترامپ در جریان همراهی شی در کاخ سفید، درباره بخشهایی مانند سکوی فرود بالگرد و تالار بزرگ در حال ساخت صحبت کرده و جلوههایی از شکوه و عظمت ساختمان ریاستجمهوری آمریکا را به نمایش گذاشته است.
این رفتار با سبک اعمال قدرت شی تفاوت قابلتوجهی دارد؛ زیرا شی طی بیش از ۱۳ سال، قدرت سیاسی خود را به شکل تدریجی و سازمانیافته متمرکز کرده، اما بخش عمدهای از انرژی خود را صرف نمایش شخصی عظمت و شکوه نکرده است.
سیاست داخلی و وجهه خارجی؛ دو عرصه متفاوت
بخش دیگری از این دیدار نیز معنادار است. در یکی از بخشهای کاخ سفید، تصاویر روسایجمهور آمریکا به شکلی مرتب نصب شده بود و تصویر ترامپ در بالاترین قسمت قرار داشت. در کنار تصویر جو بایدن نیز به جای پرتره رئیسجمهور پیشین، تصویری از دستگاه خودکار امضای اسناد قرار گرفته بود؛ اقدامی که بهطور آشکار به استفاده بایدن از این دستگاه برای امضای برخی اسناد رسمی اشاره داشت.
این رفتار نشانهای از بیتوجهی به تفاوت میان سیاست داخلی و روابط خارجی است. رهبران کشورها هنگام حضور در خارج از کشور معمولاً تلاش میکنند تصویری یکپارچه از کشور و نظام سیاسی خود ارائه دهند، حتی اگر در داخل با رقبای سیاسی یا پیشینیان خود اختلافات شدیدی داشته باشند.
نمونه چین نیز در این زمینه قابل توجه است. شی در سال ۲۰۲۲ و در جریان کنگره حزب کمونیست، دستور خروج هو جینتائو، رئیسجمهور پیشین از سالن را در برابر دوربینها تحمل کرد؛ اتفاقی که نشانهای کمسابقه از اختلافات درونی در ساختار سیاسی چین تلقی شد. با این حال، شی در خارج از کشور احتمالاً از انتقاد علنی از رهبران پیشین چین پرهیز میکند، زیرا نمایش وحدت سیاسی کشور را بخشی از وظایف خود در عرصه خارجی میداند.
آزادی رسانه و تصویری که ترامپ از آمریکا ارائه میدهد
موضوع رسانه نیز جایگاه مهمی دارد. ترامپ در حضور شی از رسانههای آمریکا انتقاد کرده و از این واقعیت گلایه کرده است که رسانههای چین مطابق خواست دولت پکن گزارش میدهند. این مقایسه تفاوت بنیادین میان ساختار رسانهای آمریکا و چین را نادیده میگیرد. در چین، رسانهها تحت کنترل ساختار سیاسی قرار دارند، در حالی که آزادی مطبوعات در آمریکا از حمایت قانون اساسی برخوردار است.
این آزادی نهتنها یک اصل حقوقی، بلکه نشانهای از اعتماد یک نظام سیاسی به توانایی خود برای تحمل انتقاد نیز محسوب میشود. بر همین اساس، احتمال میرود شی در جریان دیدار با ترامپ تنها شاهد رفتار یک رئیسجمهور غیرمتعارف نبوده باشد، بلکه نشانههایی از تضعیف اعتمادبهنفس آمریکا و سردرگمی این کشور درباره مسیر آینده خود را نیز مشاهده کرده باشد.
تفاوت بنیادین در سبک اعمال قدرت
شیوه حکمرانی دو رهبر را با یکدیگر قابل مقایسه است. شی طی بیش از یک دهه قدرت خود را از طریق فرآیندی تدریجی و هدفمند متمرکز کرده است. مبارزه گسترده با فساد در چین علاوه بر مقابله با فساد، برای کنار گذاشتن مقامهایی که وفاداری آنها به شی قطعی نبود نیز به کار گرفته شد. تغییرات مشابهی در ساختار فرماندهی ارتش چین نیز رخ داده و شماری از فرماندهان ارشد از قدرت کنار گذاشته یا زندانی شدهاند.
این روند به شی امکان داده است ساختار سیاسی چین را به گونهای مدیریت کند که محدودیت سنتی دو دوره پنجساله عملاً کنار گذاشته شود. این شیوه تمرکز قدرت را به فشار تدریجی و مداوم مار بوآ تشبیه میکند؛ فرآیندی که در آن کنترل بهصورت آرام اما پیوسته افزایش مییابد. با این حال، این تحلیل به معنای تأیید مسیر سیاسی چین یا قطعی دانستن ادامه قدرتیابی این کشور نیست. چین نیز با تناقضها و مشکلات داخلی خود مواجه است.
ترامپ؛ قدرت شخصی بدون سازوکار راهبردی منسجم
ترامپ در مقایسه با شیوه منظم و هدفمند شی، رهبری بداههپرداز، کمانضباط و متکی بر غرایز شخصی است که بارها بر عظمت و تواناییهای خود تأکید میکند. پیتر تیل، میلیاردر و یکی از حامیان مالی مهم حزب جمهوریخواه معتقد است دولت دوم ترامپ برای جلوگیری از اختلافات داخلی دولت اول، بیش از اندازه بر وفاداری سیاسی تأکید کرده و در نتیجه دولتی شکل گرفته که به تعبیر او «افرادی نهچندان باهوش اما وفادار» در آن حضور دارند. پیامدهای این شیوه انتخاب نیرو را میتوان در سیاست خارجی آمریکا در خاورمیانه، ایران، اوکراین و شرق آسیا مشاهده کرد.
خطر محاسبه اشتباه در واشنگتن و پکن
در نهایت این استدلال مطرح میشود که چنین وضعیتی میتواند محاسبات شی جینپینگ درباره آمریکا را نیز تحت تأثیر قرار دهد. اگر رهبر چین به این نتیجه برسد که آمریکا در دوره ترامپ بهشدت ضعیف یا سردرگم شده است، ممکن است قدرت و توانایی چین را بیش از اندازه ارزیابی کند و در موضوعاتی مانند تایوان یا ژاپن دست به محاسبات پرریسک بزند. با این حال، یک خطر دیگر نیز وجود دارد: آمریکا ممکن است بتواند پس از پایان دوره ترامپ بخشی از آسیبهای واردشده به جایگاه و اعتبار خود را جبران کند. چنین بازیابی آسان نخواهد بود.